Μίμης Σουλιώτης: Ένας γιατρός που δίδαξε ήθος κι ανθρωπιά

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε υπήρξαν άνθρωποι με Α κεφαλαίο που νοιάστηκαν για τον συνάνθρωπό τους όσο κανείς άλλος.
Που μας δίδαξαν ανθρωπιά, αγάπη κι εμπιστοσύνη και δεν εκμεταλεύτηκαν την ιδιότητά τους για δικό τους όφελος.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να αφιερώσω δυο λέξεις για έναν τέτοιο άνθρωπο και γιατρό της περιοχής μας.
Τον Μίμη Σουλιώτη!
Το οφείλω στη μνήμη του...
Nοιώθω πολύ τυχερός που τον γνώρισα!!
Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη της ιατρικής, ο ορισμός του «καλού γιατρού» εμπεριέχει έντονα τα ηθικά στοιχεία όπως τα καθόρισε ο Ιπποκράτης. Δηλαδή ο γιατρός οφείλει να είναι ανιδιοτελής και φιλάνθρωπος κατά την εξάσκηση των καθηκόντων του, να παρέχει τις υπηρεσίες του ισότιμα και δίκαια σε πλούσιους και φτωχούς. Ένας γιατρός με όλα τα παραπάνω στοιχεία, γέννημα - θρέμμα Παλαμά, υπήρξε για πολλά χρόνια στην περιοχή μας ο Μίμης. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος με ήθος, πραγματική αγάπη για τη δουλειά του, ευαισθησία και επαγγελματισμό. Η ταπεινοσύνη του φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Ένας γιατρός με αξιοπρέπεια, με λαμπρές καταβολές, και εξαίρετος επιστήμονας.
Στάθηκε σε όλες τις περιπτώσεις εδώ και χρόνια με πραγματικό ενδιαφέρον σε όλους μας ανεξαιρέτως.
Το ότι έζησε στην περιοχή μας πρέπει να νοιώθουμε πολύ τυχεροί.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω το μέγεθος της προσφοράς αυτού του ανθρώπου.
Μόνο τα καλύτερα μπορώ να πω για τον Μίμη και σαν γιατρό και σαν άνθρωπο!
Ελπίζω ο Δήμος Παλαμά κάποια στιγμή να αναγνωρίσει έμπρακτα την προσφορά του!

Αλησμόνητες βραδιές γεμάτες μουσική...

Έχω παίξει κατά καιρούς σε διάφορα μέρη, με καλούς και άξιους μουσικούς, αλλά και φίλους πάνω απ΄όλα. Με τον Αποστόλη Μαντέ με μια μεγάλη ιστορία πίσω του, τον μαέστρο Γιάννη Μπάτρα επίσης υπέροχο πιανίστα με ευαισθησία και σημασία στη λεπτομέρεια, τον Ναπολέων Μουλιάκο, τον Μάριο Σιαμέτη κλπ αλλά και με τον αείμνηστο Κώστα Χαλιμούρδα για λίγο διάστημα πριν φύγει νωρίς για το μεγάλο δίχως γυρισμό ταξίδι.

Μεγάλο σχολείο το πάλκο και η συνεργασία μαζί τους.
Κάθε φορά ανακάλυπτα και κάτι παίζοντας δίπλα τους.
Έχει απίστευτες ομορφιές αλλά και μεγάλες δυσκολίες στην αρχή που ξεκινάς σε ένα ζωντανό πρόγραμμα.
Θα αναφερθώ για τις μουσικές βραδιές στην Ιτέα.
Συνεργάστηκα μ’ έναν αξιόλογο τραγουδιστή, αλλά και άνθρωπο, από τον Πέτρινο, τον Κώστα Μητράκο.
Τον εκτιμώ και τον αγαπάω και νιώθω ότι υπάρχει και από τη δική του πλευρά η εκτίμηση και ο σεβασμός. Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια είμασταν μαζί πολλές σαιζόν. Τον γνώρισα πρώτη φορά το 1992 που συνεργαστήκαμε στο υπέροχο από κάθε άποψη μαγαζί του Θέμη στο "Ηλιοτρόπιο" στην Ιτέα (1992 -1996). Μετέπειτα με την ονομασία "Χαγιάτι" (2010 - 2014) αλλά και σε διάφορες συναυλίες με αφιερώματα που κάναμε σε μεγάλους δημιουργούς όπως Θεοδωράκη, Καλδάρα, Ξαρχάκο, Κουγιουμτζή, Ακη Πάνου κλπ.

Το "Χαγιάτι" ήταν ένας χώρος ζεστός, προσεγμένος από κάθε άποψη με ολοζώντανες τεράστιες ζωγραφιές στους τοίχους που αποτύπωναν διάφορα μέρη του χωριού μας. Ο χώρος είχε επιμεληθεί προσωπικά από τον Θέμη Παπακυρίτση ιδιοκτήτη, και από τον Χάρη Μακρή εικαστικό ζωγράφο που ζει εδώ στο χωριό και έχει διακριθεί με έργα του σε πολλές εκθέσεις. Ένας χώρος μοναδικός παρεϊστικος κατάλληλος για ζωντανή μουσική που τον βρίσκεις μόνο σε μεγάλες πόλεις. Στα χρόνια που δουλέψαμε εκεί πέρασε πολύς κόσμος από την γύρω περιοχή και από Καρδίτσα παρέες μεγάλες κάθε φορά. Γέμιζε ασφυκτικά, δεν έπεφτε καρφίτσα. Πέρασαν και πολλοί μουσικοί σαν πελάτες, οι περισσότεροι έπαιξαν και τραγούδησαν μαζί μας σαν μια μεγάλη παρέα.

Δεν ήθελα από την αρχή να παίξω σε χορούς, πανηγύρια και άλλα τέτοια σχετικά.
Δεν ήταν στη ιδιοσυγκρασία μου. Μια φορά έκανα το λάθος και πήγα, τρόμαξα με όλη την κατάσταση και τις απαιτήσεις των ανθρώπων εκεί, και το μετάνιωσα σφόδρα. Ήμουν πάντα της άποψης ότι την μουσική πρέπει να την "υπηρετείς" και όχι το αντίθετο, γιατί πρώτα παίζεις για τον εαυτό σου, βάζεις την καρδιά και την ψυχούλα σου και το αποτέλεσμα που βγαίνει σε δικαιώνει πάντα. Δεν επιδίωξα ποτέ να παίζω ότι νάναι και οπουδήποτε. Πάντα διάλεγα το μέρος, το πρόγραμμα, και ιδιαίτερα τους συνεργάτες μου.

Ήταν επιλογή μου.
Έχουμε περάσει μοναδικές στιγμές κάθε φορά με όλα τα παιδιά της ορχήστρας...

Έχουμε παίξει τον άμμο της θάλασσας από τραγούδια...
Έχουμε κλάψει και ανατριχιάσει με κάποια απ΄αυτά...
Έχουμε πει τα καλύτερα ανέκδοτα όταν κατεβαίναμε από το πάλκο και χαλαρώναμε...
Έχουμε ρίξει απίθανο γέλιο με τα διάφορα ευτράπελα της νύχτας...
Έχουμε να διηγούμαστε ατέλειωτες ιστορίες από κείνες τις βραδιές στα εγγονάκια μας....
Και το κυριότερο...
Έχουμε να θυμόμαστε...

Ο κύκλος των χαμένων...μουσικών

Μουσικοί...
Εκείνοι οι άνθρωποι που είμαστε πάντα πίσω, ακούραστοι "εργάτες" και αφανείς ήρωες της μουσικής, και που δεν φαινόμαστε όσο θάπρεπε και όσο μας αξίζει, γιατί κατά κάποιο περίεργο τρόπο κλέβουν οι τραγουδιστές με την λάμψη τους το φως μας.

Είναι η μοίρα μας...
Ο πολύς κόσμος ακούει και σιγοτραγουδάει τα όμορφα τραγούδια πολλές φορές, ακούει την φωνή, και αγνοεί ότι πίσω από κάθε μεγάλη επιτυχία βρίσκεται και η ψυχή ενός μουσικού.

Όμως χωρίς εμάς τους "αφανείς ήρωες", δεν θα υπήρχε τραγούδι για να τραγουδήσουν.
Βλέπετε στα τραγούδια που ακούμε και που μας αρέσουν, πάντα θα λείπουν τα ονόματα των μουσικών που έβαλαν ψυχή, καρδιά, συναίσθημα για να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα.

Ότι και να νομίζουμε για τον εαυτό μας τελικά, πάντα θα είμαστε κάτι λιγότερο χωρίς τους άλλους γύρω μας...

Οι παιδικές Καλοκαιρινές Κυριακές μου...

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια μικρός στο χωριό την δεκαετία του ΄60 τότε που τα σπίτια μας είχαν κοινές αυλές και τα παιχνίδια μας δεν είχαν τελειωμό. Τότε που τα Κυριακάτικα απογεύματα ήταν γεμάτα από κάθε άποψη, και που έμοιαζαν γιορτινά κάθε φορά.
Εμείς τα πιτσιρίκια τα περιμέναμε σαν λύτρωση για να βάλουμε τα καλά μας, να βγούμε νωρίς στο γήπεδο, αν έπαιζε η ομάδα μας ο "Ενιπέας", και μετά περίπατο στην καθιερωμένη "Βόλτα" του χωριού.
Έτσι ονομάζαμε το απογευματινό περπάτημα στον κεντρικό δρόμο, από το Δημοτικό σχολείο μέχρι το παλιό γεφύρι μας.
Πάνω κάτω...ασταμάτητα...για ώρες.

Γέμιζε η δημοσιά με κόσμο. 

Ένα σκηνικό, από άνδρες και γυναίκες, παρέες – παρέες να πηγαινοέρχονται στον κεντρικό δρόμο του χωριού και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Εκεί έβλεπες τις κοπέλες καλοντυμένες, να περπατάνε αγκαζέ και να χαμογελάνε ρίχνοντας κλεφτές ματιές γεμάτες υπονοούμενα στα αγόρια. Άλλες φορές πάλι το φλέρτ γίνονταν με διάφορα πρόχειρα σημειώματα σε χαρτάκια που έδιναν τα αγόρια στις κοπέλες διακριτικά να τα διαβάσουν. Πολλές φορές κάποιος ξάδερφος έπαιζε το ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα σε δυο νέους που φλέρταραν και έτσι βοηθούσε την κατάσταση και τους έφερνε σε επαφή. Δεν έλλειπαν βέβαια οι μικρό παρεξηγήσεις και οι τσακωμοί από τους συγγενείς που θίγονταν η τιμή και η υπόληψή τους από τα διάφορα πειράγματα.
Πάντως είναι γεγονός πως πολλοί γάμοι έγιναν με τόπο γνωριμίας τη "Βόλτα" στο Κουτσιαρί και πολλά ζευγάρια που έχουν ως αφετηρία της σχέσης τους την εποχή εκείνη, έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνο το ξέγνοιαστο πήγαινε - έλα.

Μέχρι νάρθει τελικά το σούρουπο και να στρωθούμε αποσταμένοι και διψασμένοι για σουβλάκι και μπυρίτσα σε κάποια από τις παρακείμενες ταβέρνες του δρόμου, του Φόντα ή του Μπότσικα, με τα τραπεζάκια έξω και τα τζουκ-μπόξ να παίζουν διάφορα τραγούδια εποχής που μιλούσαν για αγάπη, ξενιτιά, πόνο και γενικά για τη ζωή. Εκείνη η βόλτα που προλάβαμε εμείς οι μεγαλύτεροι ήταν θεσμός για το χωριό μας από τα παλιότερα χρόνια το γνωστό "σεργιάνι" Ήταν μια ευκαιρία να γίνει το "νυφοδιάλεγμα" μεταξύ των νέων και ταυτόχρονα μια ευκαιρία να διασκεδάσουν και να ξεδώσουν ανέξοδα οι άνθρωποι. 

Πιό κάτω και κεντρικά, μια μεγάλη ξύλινη παλέτα με τον βαρύγδουπο τίτλο, γεμάτη φωτογραφίες από σκηνές του Ελληνικού κινηματογράφου διαφήμιζε την ταινία της Κυριακής μπροστά στην είσοδο του θερινού σινεμά δίπλα από το καφενείο του Γιώργου Κοντοβάϊου (Ματσούλα). 

Κι εμείς μικρά παιδάκια, προσπαθούσαμε να τρυπώσουμε κρυφά ανάμεσα στον κόσμο γιατί χρήματα για εισιτήριο δεν υπήρχαν. Κι όταν τελικά είμασταν τυχεροί και τα καταφέρναμε, καθόμασταν όλα μαζί κάτω και μπροστά στα άσπρα χαλίκια, κοντά στο τεράστιο πανί γιατί η "πλατεία" ήταν γεμάτη, και τα καθίσματα πιασμένα απ΄τους μεγάλους. Βλέπετε υπήρχε σεβασμός στον μεγαλύτερο κι αυτό διδάσκονταν πρώτα στο σπίτι, και μετά στο σχολείο.

Κι όταν έσβηναν πια τα φώτα, και άρχιζε η προβολή από εκείνες τις μοναδικές ταινίες της εποχής, (που τις βλέπουμε ακόμα και σήμερα όλοι μας σα να΄ναι πρώτη φορά) άκουγες τον ήχο από τον πασατέμπο που πουλούσε κάποιο παιδάκι στα διαλείμματα ή τα γέλια και τους ψιθύρους από τους θαμώνες που σχολίαζαν το έργο.

Ώσπου η ταινία έγραφε "ΤΕΛΟΣ"...ευχάριστο τις περισσότερες φορές.
Κι όλοι έφευγαν ικανοποιημένοι και γελαστοί για τα σπίτια τους για ξεκούραση, γιατί τους περίμενε μια κουραστική Δευτέρα και μια μεγάλη βδομάδα με σκληρή δουλειά.
Έτσι περνούσαν κατακαλόκαιρο οι Κυριακές στο χωριό...γιορτινές, αισιόδοξες.

Τώρα που τα σκέφτομαι...όλες εκείνες οι Κυριακές ήταν μια ιεροτελεστία για όλους μας!!!

                                           Άρθρο μου στην Εφημερίδα "Παλαμάς Ενημέρωση"

Κάνε κάτι να χάσω το τραίνο...

Η φωνή του κυλάει τόσο αρμονικά πάνω στης ράγες της μουσικής, και είμαι ευτυχής που αυτό το τρένο με ταξιδεύει ακόμα από το 1976.
Ο πρώτος ανεκπλήρωτος έρωτας, το πρώτο καρδιοχτύπι της εφηβείας μου και πολλές αναμνήσεις. 

Πολλά ταξίδια με τραίνο στη ζωή μου κι όλα σημαδεμένα από αυτό το τραγούδι. Ξέρω ότι στους σταθμούς όταν θα στέκομαι θα βλέπω ακόμα τους ανθρώπους να αγκαλιάζονται σαν να 'ναι η τελευταία φορά.
Το έχουν τα τραίνα αυτό. 

Ειδικά τα τραίνα.
Μάλλον επειδή κάποτε πράγματι έπαιρναν μαζί τους ανθρώπους που ήξεραν πως μπορεί να μη γυρίσουν ποτέ. Ανέκαθεν ήταν το μέσον της αυθεντικής φυγής, του ρομαντισμού, των αποχωρισμών.
Η αναμονή στον σταθμό, η προσμονή μιας συνάντησης, το ταξίδι στο άγνωστο, προσωπικές εμπειρίες, τα βιώματα μιας ολόκληρης εποχής έγιναν τραγούδια για χαρές και λύπες, για παρηγοριά, για έρωτες και αποχωρισμούς.
Τα τραγούδια με τραίνα εκφράζουν βαθιά συναισθήματα, καθώς σημαίνουν αποχωρισμούς, αβεβαιότητα αλλά κι ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο...

Τότε που τα τραγούδια μύριζαν αθωότητα....

Τότε που τα τραγούδια ήταν τραγούδια, και οι στίχοι τους μύριζαν αθωότητα.
Με μόνη πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια.
Κι ένα εισιτήριο διαρκείας στη μαγική μουσική για όλους όσους κρατάνε ζωντανά τα όνειρά τους με όποιο τίμημα. Είναι ίσως τα μοναδικά ταξίδια της ψυχής και του νου, που μπορείς να κάνεις κάθε ώρα και στιγμή, χωρίς κόστος...έτσι απλά!!!
Κυνηγάμε τα όνειρά μας, τα προσέχουμε, τους ανοίγουμε το παράθυρο της καρδιάς μας, τ' αγαπάμε. 

Κι όταν κάποια στιγμή χάνονται στο πέρασμα του χρόνου, έρχονται άλλα όνειρα να μας βρουν και να μας ταξιδέψουν ψηλά.
Αρκεί το παράθυρό μας να παραμένει πάντα ανοικτό....
Ένα πολύ όμορφο τραγούδι που από την πρώτη στιγμή που το άκουσα, άγγιξε την καρδιά μου.
Μου αρέσει επίσης πολύ και η εκτέλεση με τον Γιώργο Ζωγράφο

Η δύναμη της φύσης...

Αύγουστος 2017 στη Μονή Κηπίνας στα Τζουμέρκα.
Φτάνοντας, ένας καταπράσινος κλώνος που ξεπροβάλλει μέσα από τον βράχο με κάνει να σταθώ και αρχίζω να τον περιεργάζομαι.
Από μια μικρή χαραμάδα του βράχου αναδύεται με πείσμα για ζωή ένα καταπράσινο κλωνάρι.
Η δύναμη της φύσης, το μεγαλείο της ζωής, η δίψα για την επιβίωση, ένα μάθημα για να αγωνιζόμαστε και να μην τα παρατάμε, μια συνάντηση που αγγίζει τα όρια του θαύματος!
Η φύση τελικά έχει την ήμερη αλλά και την άγρια ομορφιά της.
Όταν αποφασίζει να δείξει τις δυνάμεις της...

τότε ο άνθρωπος μοιάζει μικρός και αβοήθητος μπροστά της.

Να ξαναζήσω τα ταξίδια μου με τρένο...

Από μικρός το αγαπημένο μου μέσο μετακίνησης ήταν το τρένο.
Από τα πέντε μου το πρωτογνώρισα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σχεδόν. Το πρώτο μου ταξίδι η Θεσσαλονίκη, μαζί με τον παππού μου τον συγχωρεμένο.
Δεν είχα καθίσει σε όλη την διαδρομή.
Πέρα δώθε σε όλα τα βαγόνια να με ψάχνει κι εγώ να μην ησυχάζω.
Τόση μεγάλη ήταν η χαρά μου.
Αυτό γινόταν τα καλοκαίρια μόλις τελείωνα το σχολείο πηγαίναμε μαζί στις δυο κόρες του, αδερφές του πατέρα μου που ζούσαν εκεί.
Εκείνες τις καλοκαιρινές διαδρομές τις θυμάμαι με νοσταλγία κάθε φορά που θέλω να ταξιδέψω.
Με βροχή και συννεφιά δεν υπάρχει ωραιότερο να ταξιδεύεις με τρένο.
Ξεκινούσαμε χαράματα θυμάμαι παλιά από τον υπέροχο σταθμό του Ορφανά, και φτάναμε απόγευμα αντικρίζοντας στη διαδρομή χωράφια στα χρώματα του καφέ και του πράσινου, δέντρα μοναχικά, χωματόδρομοι, στέρνες, μισογκρεμισμένα παλιά φυλάκια, και εικόνες, εικόνες, εικόνες…
Θα μπορούσα να ζήσω μέσα σε ένα κουπέ βαγονιού από εκείνα τα παλιά με τα μεγάλα παράθυρα που αισθανόσουν τόση ζεστασιά και ξεκούραση με τα αναπαυτικά εκείνα μεγάλα δερμάτινα καθίσματα.
Να κοιμάμαι και να με νανουρίζει ο γνωστός ήχος από τις ράγες.
Να αγοράζω κάθε φορά τα καθιερωμένα κρέμα και ριζόγαλο στο Λιανοκλάδι.
Να έχω το κεφάλι μου έξω από το τζάμι, να με χτυπάει το δροσερό αεράκι και να βλέπω την υπέροχη παραθαλάσσια διαδρομή του Πλαταμώνα με την μοναδική βίλα του Μοσκώφ χωμένη εκεί αγέρωχη μέσα στη θάλασσα να αντέχει στο χρόνο.
Μεγαλύτερος πια στη Λάρισα Καλοκαίρια με τους κολλητούς κάθε Κυριακή να παίρνουμε το τοπικό τραίνο για μπάνιο στον Πλαταμώνα παρέα με τα σακ-βουαγιάζ στον ώμο στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Και αφού κάναμε το μπανάκι μας και πίναμε τα καφεδάκια μας στον γυρισμό να περιμένουμε το τρένο στον σταθμό του Πλαταμώνα μαζί με άλλους ταξιδιώτες, και να γυρίζουμε αργά το βράδυ με γεμάτες τις μπαταρίες μας.
Υπέροχα χρόνια!!!
Στα χρόνια που ταξιδεύω έχω μπει σε κάθε λογής τρένο.
Ταξίδεψα με τρένο που δεν είχε κυλικείο, με βαγόνια να κοπανάνε πέρα-δώθε και να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον στριμωγμένοι.
Με στάσεις σε κάθε πέντε χιλιόμετρα σχεδόν.
Ολονύχτια ταξίδια φαντάρος μέσα σε κουκέτες χειμώνα χωρίς θέρμανση.
Ταξίδια με ζέστη κατακαλόκαιρο να μουλιάζεις στον ιδρώτα.
Να περιμένω στα Παλαιοφάρσαλα μόνος την ανταπόκριση με έναν καφέ στο χέρι σαν μετανάστης.
Ανθρώπους που γνώρισα, βιβλία που διάβασα, τραγούδια που άκουσα με το μικρό κασετοφωνάκι και με το πρόσωπο μου κολλημένο στο τζάμι.
Όνειρα που είδα λαγοκοιμώμενος στο κουπέ μου.
Άλλοτε μόνος και άλλοτε με παρέα.
Είδα ένα σωρό σταθμούς, σιδερένιες γραμμές και βαγόνια στην εγκατάλειψη, κλειστές αποθήκες.
Είδα ανθρώπους που ταξίδεψαν, που έφυγαν, που το έσκασαν, που ξαναγύρισαν, που αντάμωσαν, που αγκαλιάστηκαν σε μια αποβάθρα, που χωρίσανε με το βαγόνι να απομακρύνεται στα μάτια…
Ένα ταξίδι σχεδόν στον χρόνο...
Τι να πρωτοθυμηθώ...σαν ταινία ένα πράγμα!
Και τι δεν θα΄δινα να ξαναζήσω εκείνα τα ταξίδια....

Μια στιγμή χίλιες λέξεις...

Θυμάμαι στο χωριό μας, στα παιδικά μου χρόνια, δυο φωτογράφους που αποθανάτιζαν τις ιδιωτικές μας στιγμές, αλλά και τις διάφορες εκδηλώσεις της Ιτέας. Πάντα με την συγκατάθεσή μας φυσικά, λόγω χρημάτων, ακριβές για την εποχή μας. Είδος πολυτελείας βλέπετε για κάποιες οικογένειες που δεν είχαν στον Ήλιο μοίρα. Γι αυτό και οι παλιές φωτογραφίες είναι πολύ λίγες σε σύγκριση με το σήμερα που οι περισσότερες είναι άχρηστες από την υπερβολή.
Ο ένας φωτογράφος που δούλευε επαγγελματικά ήταν ο Γιώργος Κοντοβάϊος και μετέπειτα ο Δημήτρης Χριστοδούλου που τραβούσε καθαρά ερασιτεχνικά για δική του χρήση.
Και οι δυο μαζί είχαν αποθανατίσει τις καλύτερες στιγμές στα χρονικά του χωριού μας.
Τόσες που αν είχαν κρατήσει τα αρνητικά τους θα μιλούσαμε για μοναδικά ντοκουμέντα της Ιτέας.
Όμως όπως μου είπαν και οι δυο σε μια κουβέντα δεν κράτησαν σχεδόν τίποτα...
Τα έκαψαν...και μαζί τους κάηκε και το παρελθόν.
Από τότε μου άρεσε η φωτογραφία...
Από μικρός θυμάμαι χάζευα όταν έπεφτε στα χέρια μου κάποια ασπρόμαυρη.
Κι ας ήταν λίγες στην εποχή μας.
Είναι η στιγμή που βλέπεις και μένει εκεί, αναλλοίωτη στον χρόνο.
Αντιθέτως...δεν εκτιμώ το βίντεο, έχει κι αυτό την αξία του αλλά είναι άλλο πράγμα.
Δεν έχει εκείνο το μυστήριο και την μοναδικότητα της στιγμής.
Η φωτογραφία έχει εκείνη τη τελετουργία στην εμφάνιση του φιλμ που την κάνει ελκυστικά μοναδική.
Μια φωτογραφία όσο παλιώνει τόσο μεγαλύτερη και η αξία της, και οι στιγμές κάθε φορά που αποθανατίζουμε γίνονται μοναδικά ντοκουμέντα στο πέρασμα του χρόνου και της λησμονιάς.
Το μυστικό για μια καλή φωτογραφία είναι απλό...αρκεί πίσω από το κλείστρο του φακού να βλέπεις τα αντικείμενα με άλλο μάτι...αυτό της ψυχής.
Να ζωντανεύει μέσα σου η κάθε στιγμή...
Έτσι μόνο το αποτέλεσμα σε δικαιώνει.
Σήμερα με την ψηφιακή μηχανή είναι αλλιώς...
Κάθε φορά που τραβάω μια φωτό έχω την επιλογή να σβήσω ή να διορθώσω μια φωτογραφία, να την φέρω στα μέτρα μου, να διορθώσω το φωτισμό, να την αποθηκεύσω και αν και όποτε το θυμηθώ, να την εκτυπώσω.
Η ευκολία που σου παρέχει η ψηφιακή, δεν λέω, αρκετά βολική.
Όμως μου έχει λείψει εκείνη η αγωνία που είχα αν θα είναι όμορφες οι φωτογραφίες που τράβηξα.
Μου έχει λείψει εκείνη η αναμονή μέχρι να τις παραλάβω που έδωσα για εμφάνιση.
Θυμάμαι πήγαινα να παραλάβω τις τυπωμένες φωτό και σκεφτόμουν με αγωνία αν θα έχουν "καεί" και τι τελικά έχω τραβήξει;;;.
Εντάξει δε λέω, στην αρχή και στα πρώτα μας βήματα υπήρξαν και κακές στιγμές όταν με απογοήτευση έβλεπα κάποιες να είναι "κουνημένες" και κάποιες άλλες να δείχνουν τον "γάμο του Καραγκιόζη".
Όμως ακόμα κι αυτό είχε την μοναδικότητά του...το σασπένς του!!

Η πρώτη μου επαφή με τον κόσμο της φωτογραφίας έγινε στα 17 μου το 1978 μέσα απ τον φακό της Zenith 123 με 300mm τηλεφακό σε βαλιτσάκι. Με όλα τα καλούδια μέσα, φίλτρα χρωματιστά, σκανδάλη για τον ώμο σαν όπλο ένα πράγμα....προχωρημένα πράγματα για την ηλικία μου, μπήκα στα βαθιά που λένε.
Στο σπίτι δε "πόλεμος" για να την αγοράσω, καταλαβαίνετε!
Την συγκεκριμένη μηχανή την κράτησα πολλά χρόνια, μέχρι το Καλοκαίρι του 1989 όπου την δάνεισα σε κάποιο φίλο να την πάρει μαζί του στις διακοπές και εκείνος γύρισε χωρίς εκείνη...την έχασε μου είχε πει...έτσι απλά!!!. Πολύ αργότερα από κάποιον κοινό μας φίλο έμαθα ότι μου είχε πει ψέμματα, την είχε δει στο σπίτι του.
Την δεύτερη αναλογική φιλμάτη μηχανή την αγόρασα αργότερα από την Νάπολη της Ιταλίας όταν είχαμε πάει βόλτα ταξίδι το 1990. Μια Nikon D401s. Κι αυτή τη φορά με τηλεφακό Nikor 300άρι. 

Την έχω ακόμα έως σήμερα. Με εκείνη γέμισα αμέτρητα άλμπουμ και κούτες. Πειραματίστηκα κι έμαθα περισσότερα στην πορεία, τράβηξα τα περισσότερα φιλμ αλλά και τις καλύτερες φωτό.

Για τις ψηφιακές μου μηχανές που απόκτησα αργότερα δεν θα μιλήσω.
Νομίζω πως δεν έχουν την ίδια αξία. Ίσως μετά από κάποια χρόνια πάρουν κι εκείνες την θέση που τούς αξίζει.
Αυτά περί φωτογραφίας...!!!

Σ' αναζητώ...

Πόσο μας αγγίζουν τα λόγια ενός καλού τραγουδιού;;;
Πόσο όμορφα λόγια μπορεί να χωρέσει ένα τραγούδι;;;
Πόσες εικόνες, πόσα χρώματα, πόσες μελωδίες να λικνίζονται σε ένα εκστατικό χορό που παρασύρει γλυκά την ψυχή σε πλημμυρισμένα συναισθήματα;;;
Με στίχο φοβερό και μελωδία αισθαντική γεμάτη τρυφερότητα που όταν το ακούς να ταξιδεύεις και στο μυαλό σου να έρχονται μοναδικές στιγμές, εικόνες και χρώματα, και στη ψυχή αγάπη...μόνο αγάπη!!!

Σ'αυτή την χώρα έχουμε την τιμή να υπάρχουν φωνές όπως του Βασίλη.
Δεν τις ακούς στο ραδιόφωνο για τους γνωστούς λόγους.
Αλλά υπάρχουν και μας τιμούν με το ήθος και την αξία τους!
Εδώ...μετά από την ερμηνεία του τραγουδιού, θέλω να τον αγκαλιάσω.
Εκτός από την κατάθεση ψυχής και το συναίσθημα ο Βασίλης απογειώνει το κομμάτι και το περνάει στην Ιστορία σαν μια από τις καλύτερες ερμηνείες.
Νομίζω ότι είναι μοναδικός!!!
Σ' ένα απίστευτο τραγούδι πέρασε το δικό του ύφος με τρόπο μαγικό.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά, ούτε συγκυριακό με όλους τους μεγάλους συνθέτες που έχει ερμηνεύσει...

Σ' αναζητώ...
Η αγάπη μου σε κούρασε μα σου τη στέλνω για φυλαχτό.
Είναι αυτή που με κάνει να κοιτώ τον κόσμο με αγάπη και να ξορκίζω το κακό...
Είναι κάτι στιγμές που τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που ακούς.
Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης ας μην τέλειωνε ποτέ αυτό το τραγούδι.
Η ερμηνεία του Βασίλη το απογειώνει και το κάνει ποίημα ερωτικό.
Η μουσική είναι η τροφή της αγάπης τελικά.
Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοια τραγούδια.
Τόσο ταπεινό, τόσο ερωτικό, τόσο αγαπημένο τραγούδι, τόσο πολύ, που δεν το χορταίνω όσες φορές κι αν το ακούω...ύμνος!!!

Η πιο συγκλονιστική στιγμή...

"Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι όταν ήμουν παιδί 
μιλούσαν για το μέλλον μου...
Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα, 
ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο...
Ίσως γι' αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ...
Ήταν τόσο αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα..."
(Τάσος Λειβαδίτης)

Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ μικρός...φευγάτος, ονειροπόλος, ρομαντικός.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό άκουγα μουσική...μου άρεσε πολύ..."γεννήθηκα" μαζί της!
Με θυμάμαι επίσης ανεβασμένο ψηλά στην μεγάλη σκαμνιά της αυλή μας και τραγουδούσα....
Ήταν το ορμητήριό μου, η φωλιά μου.
Εκεί ψηλά καθόμουν με τις ώρες και ονειρευόμουν.
Από κείνα τα όνειρα που κάνουμε πάντα παιδιά, και που τα περισσότερα τελικά δεν μας βγαίνουν αληθινά, γιατί η ζωή έχει άλλα σχέδια για τον καθένα μας. Εκεί λοιπόν είχα φτιάξει μόνος μου θυμάμαι μια αυτοσχέδια κιθάρα, με ένα κομμάτι από κόντρα πλακέ ξύλο, με σύρματα απλά για χορδές, και προσπαθούσα μάταια να καταλάβω γιατί δεν έβγαζαν εκείνο τον όμορφο ζεστό ήχο, όπως στα τραγούδια που άκουγα από το μοναδικό τότε μέσο της εποχής, το ραδιόφωνο ή το τζουκμπόξ της απέναντι ταβέρνας του "Τριτάκια" τα βράδια.
Παρόλα αυτά γρατζούναγα απαλά τις "χορδές" τραγουδώντας ανέμελα γεμάτος ικανοποίηση.
Η μουσική προφανώς ήταν "μέσα" μου από την αρχή, έτσι γεννήθηκα, έτσι την κληρονόμησα, μάλλον από την μάνα μου, τραγουδούσε υπέροχα. Με την μουσική μέσα σου γεννιέσαι, είναι από τα πράγματα που έχεις ή δεν έχεις, δεν υπάρχει μέση οδός σ΄αυτά.
Αργότερα, δώδεκα χρονών μετακομίσαμε Θεσσαλονίκη οικογενειακώς, Καλοκαίρι του 1972.
Εκεί στο σπίτι της θείας μου κάποια μέρα μας επισκέφθηκε ένας φοιτητής, ανιψιός του θείου μου από την Κρήτη φέρνοντας μαζί του και την κιθάρα του.
Το συναίσθημα στο αντίκρισμά της, δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια...
Μαγεύτηκα!!!
Πόσο όμορφη!!!...είπα μέσα μου.
Και εκείνος άρχισε κάποια στιγμή να παίζει...κι εγώ εκεί μαγεμένος, χαμένος στον ήχο της!
Το άκουσμά της πρωτόγνωρο για μένα...την ερωτεύτηκα!
Έρωτας με την πρώτη ματιά που λένε;...ισχύει!
Από την πρώτη στιγμή με "καλούσε" κοντά της, ήθελα να την αγγίξω, να την πάρω στα χέρια μου, να αφεθώ στον ήχο της, να παραδοθώ!
Και παραδόθηκα!!!
Βλέπετε ο φοιτητής ανιψιός την άφησε εκεί στο σπίτι για την επόμενη φορά που θα περνούσε.
Την είχα στα χέρια μου όλη μέρα, προσπαθώντας να την νιώσω, να την καταλάβω, να την μάθω.
Μα κι εκείνη με κοιτούσε περίεργα...προσπαθούσε να με καταλάβει προφανώς.
Αλληλοκοιταχτήκαμε για λίγο έτσι αμίλητοι κι οι δυο...
Μέχρι τελικά να κάνω εγώ το πρώτο βήμα αγγίζοντάς την...η πρώτη μας επαφή!
Την συνέχεια μπορείτε να την φαντασθείτε...
Όλη μέρα σχεδόν μαζί της...
Πολλές φορές θυμάμαι τα βράδια, έγερνα με ευλάβεια να ακουμπήσω το αυτί μου πάνω στην ξύλινη πλάτης της για να ακούσω την ηχώ της, να νιώσω την ανάσα της.
Κι εκεί γερμένος έτσι πολλά βράδια αποκοιμόμουν μαζί της...
Μέχρι που άρχισα δειλά δειλά να μαθαίνω τις πρώτες μου συγχορδίες...
Στη συνέχεια οι επόμενες σκέψεις που στριφογύριζαν στο κεφάλι μου ήταν πως να αποκτήσω δική μου. Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα πλέον, τόσο πολύ το ήθελα...όμως πως;;;
Να το ζητήσω από την μάνα μου;;;
Ούτε λόγος...δεν υπήρχαν χρήματα για τέτοια, οι εποχές και τα χρόνια πέτρινα και δύσκολα από κάθε άποψη. Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου, και το επόμενο Καλοκαίρι, στις διακοπές του σχολείου, πήγα δούλεψα για να μαζέψω και να την αποκτήσω με δικά μου χρήματα.
Κι έτσι έγινε!
Μεγαλώνοντας, πέρασαν κι άλλες από τα χέρια μου παίζοντας πια και επαγγελματικά.
Όμως η πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου τελικά ήταν η πρώτη επαφή με εκείνη την κιθάρα.
Την αληθινή...με κανονικές χορδές!!!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις στιγμές...εκείνο το Καλοκαίρι!!!

Όταν κλείνει η "αυλαία"

Όταν κλείνει η "αυλαία" κανείς δεν ξέρει πόσα κομμάτια του εαυτού σου θυσίασες για να απολαύσει το κοινό την λάμψη της μουσικής παράστασης που δίνεις.
Δεν μοιράζεσαι τις αγωνίες, τους φόβους, τις δύσκολες στιγμές σου, παρά μόνο...το ταλέντο σου.
Και έτσι φαντάζεται κανείς ότι η ζωή σου είναι αυτή κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Οι άνθρωποι έχουμε τόση ανάγκη να γεμίσουμε αισθήματα, ευαισθησία, να ονειρευτούμε, να αφεθούμε...
Κι ο καλλιτέχνης κάνει ακριβώς αυτό...
Τρέφει τα όνειρά μας.....

Εξόρμηση στη Λίμνη Πλαστήρα...

- Παύλο ερχόμαστε χωριό ετοιμαστείτε για Λίμνη και Παναγία Πελεκητή...
Αυτό ήταν το μήνυμα που πήρα από τον συγχωριανό μας φίλο γιατρό Γιάννη παραμονές 28ης Οκτώβρη.
Ζούν στη Καλαμάτα με τη σύζυγό του Έφη και επισκέπτονται το χωριό μας (τους) την Ιτέα συχνά, συνδυάζοντας την επίσκεψή τους στα πάτρια εδάφη τις περισσότερες φορές με κάποια εξόρμηση.
Η εκδρομή είχε συμφωνηθεί και δρομολογηθεί από την τελευταία επίσκεψη τους εδώ.
Έτσι λοιπόν την Κυριακή παραμονή της Εθνικής γιορτής σε μια ζεστή για την εποχή μέρα ξεκινήσαμε μια μικρή παρέα (Γιάννης - Έφη, Χρύσα - Παύλος, Αννα - Τάκης) να απολαύσουμε την ομορφιά της φύσης και την μεγάλη αγκαλιά της Λίμνης. Η μέρα ηλιόλουστη και η σκέψη μονάχα της διαδρομής, που είναι όλη σχεδόν μέσα στα δέντρα, και τα βουνά της Λίμνης να την αγκαλιάζουν σφιχτά σαν κάτι πολύτιμο...μας γέμισε αισιοδοξία.

Ανεβαίνοντας για την λίμνη, εκεί μετά το χωριό Μεσενικόλας αντικρίσαμε το μοναστήρι Μονή Κορώνης σε υψόμετρο 800 μέτρων, πάνω σε περίοπτη θέση και με υπέροχη θέα στο θεσσαλικό κάμπο.
Το ιστορικό αυτό μοναστήρι του 15ου αιώνα πήρε πιθανότατα την ονομασία του από την τοποθεσία που βρίσκεται, σαν Κορώνα δηλαδή του κάμπου. Εκεί μας ξενάγησε ο ηγούμενος και τέλος αφεθήκαμε στη υπέροχη και μοναδική θέα του, το μπαλκόνι του κάμπου.

Στη συνέχεια η διαδρομή μέχρι το Φράγμα της Λίμνης Πλαστήρα είναι εξαιρετική.

Πήραμε τον δρόμο από τη δυτική πλευρά της λίμνης, περνώντας από τα όμορφα χωριά, αυτά που σχεδόν λούζονται στα νερά της, αλλά αγναντεύοντας ψηλότερα στα γύρω βουνά και τα πιο απομακρυσμένα από αυτήν. Πολλά τα εστιατόρια και οι καφετέριες που προσφέρουν μοναδική θέα στον επισκέπτη από τα μπαλκόνια τους. Ο Γιάννης ήταν ο ξεναγός της παρέας, μιας και γνωστός στα μέρη από παιδί. Βλέπετε έκανε το αγροτικό του εδώ πάνω και γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή τη Λίμνη με κάθε λεπτομέρεια, υποδεικνύοντας ακόμα και τα σημεία που θα έχουμε την καλύτερη λήψη για φωτογραφίες.

Κοιτάζοντας την Ωραία Κοιμωμένη των Αγράφων με άλλη οπτική αναρωτιέσαι:

Η ωραία κοιμωμένη, η ωραία αγαπημένη (τι να σκέπτεται άραγε;) 

Σταματήσαμε για ξεκούραση στην πλάζ Πεζούλας, με τα καφέ και τις ταβέρνες δίπλα στη Λίμνη. Καθίσαμε πολύ λίγο για τη γύρω θέα και για τις απαραίτητες φωτογραφίες

Ξεκινήσαμε για το φράγμα.

Ο δρόμος ανάμεσα στα δέντρα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, και δεξιά η θέα της λίμνης κάτω από τα επιβλητικά Άγραφα σε μαγεύει. Φθάνοντας κατεβήκαμε και περπατήσαμε στα μικρά πρόχειρα μαγαζάκια με ενθύμια και τοπικά προϊόντα και πάνω από το Φράγμα ως από την άλλη πλευρά του. Είναι μια εντυπωσιακή επιβλητική τσιμεντένια κατασκευή, με ένα τεράστιο κομψό τόξο, που μοιάζει να αγκαλιάζει τον τεράστιο όγκο του νερού της λίμνης. Το αγνάντεμα από αυτό προς τη λίμνη είναι φοβερό αλλά και η θέα από την απότομη πλευρά του ως κάτω στα 83 μ. βάθος προκαλεί δέος!

Ένα πολύ σημαντικό μοναστήρι της πλευράς αυτής της λίμνης είναι η Ιερά Μονή Παναγιάς Πελεκητής και είχαμε προγραμματίσει να το επισκεφθούμε.

Ανεβήκαμε λοιπόν ως το χωριό Καρίτσα, (εδώ έκανε ο Γιάννης το αγροτικό του) κοντά στην οποία βρίσκεται, σε μια απόκρημνη πλαγιά των Αγράφων, 1.400 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Περάσαμε τη μικρή και χαμηλή πορτούλα που οδηγεί στο σπήλαιο ουσιαστικά, μέσα στο οποίο είναι ιδρυμένο το μοναστήρι, ώστε να είναι προστατευμένο από επιδρομείς. Εκεί ξεναγηθήκαμε από κάποιον κύριο, ο οποίος πολύ πρόθυμα μας έδωσε λεπτομέρειες για αυτό. Η μονή χτίστηκε ίσως τον 15ο αιώνα και διάφορες εκδοχές υπάρχουν για την ονομασία της. Λέγεται πως ονομάστηκε Πελεκητή η Παναγιά, γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, έπρεπε να πελεκηθεί ο βράχος, για να χτιστεί, καθ΄υπόδειξη της Παναγίας.

Το Καθολικό του είναι ο αρχαιότερος ναός, αφιερωμένος στην Ανάληψη του Κυρίου, ένας μικρός μονόκλιτος ναός, με ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του 17ου αιώνα. Το πραγματικό κόσμημα όμως είναι το παρεκκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, δίπλα στο Καθολικό, μικρό, χαριτωμένο και κομψό, με πολύ σημαντικές αγιογραφίες, λίγο μεταγενέστερες αυτών του Καθολικού.

Αγναντέψαμε τη μοναδική θέα προς τη λίμνη, που προσφέρεται από τη μικρή αυλή του μοναστηριού, τραβήξαμε τις φωτογραφίες μας, κεραστήκαμε και το παραδοσιακό λουκουμάκι και πήραμε τον κατήφορο προς την έξοδο. Η πινακίδα στο σημείο αυτό υπενθυμίζει στον επισκέπτη ότι το μοναστήρι αυτό έχει ανακηρυχθεί ως “Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο” και διαθέτει “Βραβείο Ευρωπαϊκής Ιστορίας”.

Και βέβαια του αξίζει τέτοιο βραβείο!

Τέλος ανηφορίσαμε για το χωριό Νεράιδα.

Εκεί μας περίμενε ένα πολύ φιλικό ζευγάρι, ο Τάσος και η Πιπίτσα...μοναδικοί για την καλή παρέα και φιλοξενία τους.

Το σπίτι τους πέτρινο νεοκλασικό, χτισμένο στους πρόποδες των Αγράφων δεσπόζει πάνω από την Λίμνη ανάμεσα στα έλατα. Τα εδέσματα με τον καφέ που μας περίμεναν μοναδικά, και η θέα ολόκληρης σχεδόν της Λίμνης κάτω από το σπίτι τους σπάνιο κάδρο ζωγραφικής.

Εκεί ανάμεσα σε κουβεντούλα, παρεϊστικο τραγούδι και καφέ, κάναμε και σχέδια για την επόμενη εξόρμησή μας....