Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Πες μου αυτά που αγαπάς...

Είναι από εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που το συναίσθημα βρίσκει το δρόμο και μετουσιώνεται σε λέξεις, και οι λέξεις ντύνονται με μελωδία, και σαν κύμα ξεχύνονται από μέσα σου.
Και πριν καλά καλά το καταλάβεις βρίσκει κατευθείαν καρδιά.
Λαχτάρα, προσμονή, αποδοχή, ένα ταξίδι που μοιάζει ατελείωτο κλεισμένο μέσα σε τέσσερα λεπτά. Μα εγώ ακόμα στη μέση του πελάγου μου, μοιάζει σαν από πάντα περιμένοντας κάτι, ίσως μια φωνή, ένα γέλιο, κάπου εκεί στον ανοιχτό ορίζοντα, στην άκρη του γαλάζιου.
Οι όμορφες αναμνήσεις είναι αυτές που μας κρατούν συντροφιά και μας γυρίζουν πίσω.
Είναι εκείνες που μας κάνουν κάθε φορά να νιώθουμε ένα γλυκό μικρό τσίμπημα και μια νοσταλγία.....!




Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου...

"Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι όταν ήμουν παιδί 
μιλούσαν για το μέλλον μου...
Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα, 
ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο...
Ίσως γι' αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ...
Ήταν τόσο αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα..."
(Τάσος Λειβαδίτης)


Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ μικρός, φευγάτος, ονειροπόλος, ρομαντικός.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό άκουγα μουσική...μου άρεσε πολύ.
Ανέβαινα ψηλά στην μεγάλη σκαμνιά που είχαμε στην αυλή μας και τραγουδούσα.
Ήταν το ορμητήριό μου, η φωλιά μου.
Εκεί ψηλά καθόμουν με τις ώρες και ονειρευόμουν.
Από κείνα τα όνειρα που κάνουμε παιδιά, και που τα περισσότερα τελικά δεν βγήκαν αληθινά, γιατί η ζωή είχε άλλα σχέδια, για τον καθένα μας. Εκεί λοιπόν είχα φτιάξει μόνος μου θυμάμαι μια αυτοσχέδια κιθάρα με ένα πλακέ ξύλο, με σύρματα απλά για χορδές, και προσπαθούσα μάταια να καταλάβω γιατί δεν έβγαζαν εκείνο τον ήχο όπως στα τραγούδια που άκουγα από το μοναδικό τότε μέσο, το ραδιόφωνο.
Παρόλα αυτά γρατζούναγα τις "χορδές" τραγουδώντας ανέμελα και με ικανοποίηση.
Η μουσική προφανώς ήταν "μέσα" μου, έτσι γεννήθηκα, έτσι την κληρονόμησα από την μάνα μου, τραγουδούσε υπέροχα. Με την μουσική μέσα σου γεννιέσαι, είναι από τα πράγματα που έχεις ή δεν έχεις, δεν υπάρχει μέση οδός σ΄αυτά.
Αργότερα, δώδεκα χρονών πια, Καλοκαίρι στο σπίτι της θείας μου στη Θεσσαλονίκη κάποια μέρα μας επισκέφθηκε ένας φοιτητής, ανιψιός του θείου μου από την Κρήτη (Κρητικός ο θείος από τον κάτω Βιάννο), φέρνοντας μαζί του και την κιθάρα του.
Το συναίσθημα που ένιωσα στο αντίκρισμά της και μόνο δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια...
Μαγεύτηκα!!!
Πόσο όμορφη!!!...είπα μέσα μου.
Και εκείνος άρχισε να παίζει...
Το άκουσμά της δε πρωτόγνωρο για μένα...την ερωτεύτηκα!!!
Έρωτας με την πρώτη ματιά που λένε;...ισχύει
Από την πρώτη στιγμή με "καλούσε" κοντά της, ήθελα να την αγγίξω, να την πάρω στα χέρια μου, να αφεθώ στον ήχο της, να παραδοθώ!
Και παραδόθηκα!!!
Βλέπετε ο φοιτητής ανιψιός την άφησε εκεί στο σπίτι της θείας μου για την επόμενη φορά που θα περνούσε. Την είχα στα χέρια μου όλη μέρα, προσπαθώντας να την νιώσω, να την καταλάβω, να την μάθω, με τον υπέροχο εκείνο ήχο που έβγαζε. Έβαζα το αυτί μου, θυμάμαι, πάνω στο ξύλινο σκάφος της για να ακούσω την ηχώ της, κι εκεί πολλά βράδια αποκοιμήθηκα μαζί της..
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το Καλοκαίρι...
Το επόμενο δούλεψα σε ένα εργοστάσιο και απόκτησα την δική μου κιθάρα, κι από τότε πέρασαν κι άλλες αργότερα από τα χέρια μου μεγαλώνοντας παίζοντας πια επαγγελματικά.
Όμως η πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου τελικά ήταν η πρώτη επαφή με εκείνη την κιθάρα.
Την αληθινή...με κανονικές χορδές!!!





Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Όλες οι αγάπες μου...

Όλοι μιλούν γι'αγάπη και όλοι ψάχνουν γι'αυτήν.
Όλοι μιλούν για αισθήματα πού δεν γνωρίζουν, και κανείς δεν θυσιάζεται γι αυτά.
Όλοι θέλουν μόνο να πάρουν...ποιος αγαπά σήμερα;
Τι υποκρισία θέμου...να νομίζουν ότι αγαπούν, όλοι αυτοί πού μόνο να παίρνουν ξέρουν.
Όμως κι αν τίποτα δεν θα έχουν αφήσει πια στο τέλος...
Είναι τα αισθήματα και οι όμορφες στιγμές αυτά πού μένουν από το χθες.
Και το μόνο πού χρειάζεται είναι να κλείσεις τις πληγές, να μαζέψεις τα κομμάτια,
.....να ξαναγεννηθείς!!!!!

Αφιερωμένο!!!!

Από το άλμπουμ: "Όλες οι αγάπες μου" LP 1986
Στίχοι: Άγγελος Αξιώτης
Μουσική: Αντώνης Ρεπάνης

Όλες οι αγάπες μου, μ’ άφησαν σημάδια
άλλες μεγαλύτερα, κι άλλες πιο μικρά

Οι πληγές κι αν έκλεισαν, μείναν τα σημάδια
πετρωμένα όνειρα, μέσα στην καρδιά

Όλες οι αγάπες μου, ήταν ένα ψέμα
όλες μόνο βάσανα, μου΄δωσαν και τέρμα

Όλες οι αγάπες μου, πήρανε και κάτι
όμως δε θυμόντουσαν, τίποτα μετά

Ν’ αντικρίσουν θέλανε, την καρδιά μου στάχτη
κι όλες πριν να φύγουνε, σπείρανε φωτιά...




Π.Σ





Κάθε φορά...

Κάθε φορά που "σκαλίζω" την δισκοθήκη μου ανακαλύπτω πάντα μικρά "διαμαντάκια", από κείνα τα ξεχασμένα που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Από κείνα που κάθε φορά που τ ακούς γυρίζουν το χρόνο πίσω. Το καθένα με τις μνήμες του, την δική του μικρή ιστορία, που θυμάσαι πάντα με νοσταλγία.
Έτσι λοιπόν ανακάλυψα και τούτο εδώ το ξεχασμένο άλμπουμ του 1976 με την ξεχωριστή φωνή της Γεωργίας Λόγγου και του Περικλή Περράκη με τίτλο "ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ" σε μουσική του Μιχάλη Καρρά και στίχους Αλέκου Καγιάντα

Δίσκος: 1974 - ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ

Το ανέβασα για να το μοιραστώ μαζί σας.....





Τότε...

Τότε, που χαμηλώναμε ευλαβικά τις λάμπες από τα κλασικά πολύφωτα σε κάποιο σπίτι καλύπτοντας από πολύχρωμα σελοφάν, για να δημιουργηθεί μια πρόχειρη ρομαντική ατμόσφαιρα.
Τότε, που το γλυκόπιοτο βερμούτ ήταν σε αφθονία μαζί με τα κοκτέιλ και τους ξηρούς καρπούς.
Τότε, που οι Pink Floyd συναγωνίζονταν τις επιτυχίες τους με τους Deep Purple και τούς Beatles.
Τότε, που το πικ απ με τα δισκάκια ή ένα κασετόφωνο δε σταμάταγε να χαλάει τον κόσμο με το ροκ εν ρολ παίξιμο κάτω από τα αστέρια και το φως του φεγγαριού.
Τότε, που το χορευτικό ξεφάντωμα εκδηλώνονταν με διαγωνισμούς και αυτοσχέδιες φιγούρες σέικ μέχρι τελικής κοπώσεως.
Τότε που σκαρφιστήκαμε την "μπουκάλα" μπας και καταφέρουμε να φιλήσουμε εκείνη ή εκείνον που ερωτευτήκαμε.
Τότε, που αναζητούσαν τις ντάμες ανάμεσα σε παρέες αγνώστων, για να πάρουν την έντιμη και ευγενική συγκατάθεση τόσο από τους καβαλιέρους όσο και από τις ίδιες, προκειμένου να αφεθούν και να λικνίσουν το κορμί τους επί τόπου ως το τελείωμα των μπλουζ.
Τότε, που υπήρχε μια άλλη εποχή, αλλά βιάστηκε να περάσει.
Τι περιθώρια έχουμε να ονειρευτούμε πάλι και ν' αγαπήσουμε;
Αφιερωμένο στη δική μας γενιά....!!!!!








Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Εξόρμηση στη Λίμνη Πλαστήρα με φίλους

- Παύλο ερχόμαστε χωριό ετοιμαστείτε για Λίμνη και Παναγία Πελεκητή...
Αυτό ήταν το μήνυμα που πήρα από τον συγχωριανό μας φίλο γιατρό Γιάννη Σπυρόπουλο παραμονές 28ης Οκτώβρη.
Ο Γιατρός ζει στη Καλαμάτα με τη σύζυγό του Έφη και επισκέπτονται το χωριό μας-τους την Ιτέα συχνά, μόνοι οι με φίλους, συνδυάζοντας την επίσκεψή τους στα πάτρια εδάφη τις περισσότερες φορές με κάποια εξόρμηση.
Η εκδρομή είχε συμφωνηθεί και δρομολογηθεί από την τελευταία επίσκεψη τους εδώ.
Έτσι λοιπόν την Κυριακή παραμονή της Εθνικής γιορτής σε μια ζεστή για την εποχή μέρα ξεκινήσαμε μια μικρή παρέα (Γιάννης - Έφη, Χρύσα - Παύλος, Αννα - Τάκης) να απολαύσουμε την ομορφιά της φύσης και την μεγάλη αγκαλιά της Λίμνης. Η μέρα ηλιόλουστη και η σκέψη μονάχα της διαδρομής, που είναι όλη σχεδόν μέσα στα δέντρα, και τα βουνά της Λίμνης να την αγκαλιάζουν σφιχτά σαν κάτι πολύτιμο...μας γέμισε αισιοδοξία.

Στην Ιερά Μονή Κορώνης.
Ανεβαίνοντας για την λίμνη, εκεί μετά το χωριό Μεσενικόλας αντικρίσαμε το μοναστήρι σε υψόμετρο 800 μέτρων, πάνω σε περίοπτη θέση και με υπέροχη θέα στο θεσσαλικό κάμπο.
Το ιστορικό αυτό μοναστήρι του 15ου αιώνα πήρε πιθανότατα την ονομασία του από την τοποθεσία που βρίσκεται, σαν Κορώνα δηλαδή του κάμπου. Εκεί μας ξενάγησε ο ηγούμενος και τέλος αφεθήκαμε στη υπέροχη και μοναδική θέα του, το μπαλκόνι του κάμπου.











Στη συνέχεια η διαδρομή μέχρι το Φράγμα είναι εξαιρετική.
Πήραμε τον δρόμο από τη ανατολική πλευρά της λίμνης, περνώντας από τα όμορφα χωριά, αυτά που σχεδόν λούζονται στα νερά της, αλλά αγναντεύοντας ψηλότερα στα γύρω βουνά και τα πιο απομακρυσμένα από αυτήν. Πολλά τα εστιατόρια και οι καφετέριες που προσφέρουν μοναδική θέα στον επισκέπτη από τα μπαλκόνια τους. Ο Γιάννης ήταν ο ξεναγός της παρέας, μιας και γνωστός στα μέρη από παιδί. Βλέπετε έκανε το αγροτικό του εδώ πάνω και γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή τη Λίμνη με κάθε λεπτομέρεια, υποδεικνύοντας ακόμα και τα σημεία που θα έχουμε την καλύτερη λήψη για φωτογραφίες.
Κοιτάζοντας την ωραία κοιμωμένη των Αγράφων με άλλη οπτική αναρωτιέσαι:
Η ωραία κοιμωμένη, η ωραία αγαπημένη (τι να σκέπτεται άραγε;) 





Σταματήσαμε για ξεκούραση στην πλάζ της Πεζούλας, με τα καφέ και τις ταβέρνες δίπλα στη Λίμνη. Καθίσαμε πολύ λίγο για τη γύρω θέα και για τις απαραίτητες φωτογραφίες







Στο Φράγμα
Ξεκινήσαμε για το φράγμα.
Ο δρόμος ανάμεσα στα δέντρα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, και δεξιά η θέα της λίμνης κάτω από τα επιβλητικά Άγραφα σε μαγεύει. Φθάνοντας κατεβήκαμε και περπατήσαμε στα μικρά μαγαζάκια με ενθύμια και τοπικά προϊόντα και πάνω από το Φράγμα ως από την άλλη πλευρά του. Είναι μια εντυπωσιακή επιβλητική τσιμεντένια κατασκευή, με ένα τεράστιο κομψό τόξο, που μοιάζει να αγκαλιάζει τον τεράστιο όγκο του νερού της λίμνης. Το αγνάντεμα από αυτό προς τη λίμνη είναι φοβερό αλλά και η θέα από την απότομη πλευρά του ως κάτω στα 83 μ. βάθος προκαλεί δέος!


Στην Μονή Παναγίας Πελεκητής
Ένα πολύ σημαντικό μοναστήρι της πλευράς αυτής της λίμνης είναι η Μονή Παναγιάς Πελεκητής και είχαμε προγραμματίσει να το επισκεφθούμε.
Ανεβήκαμε λοιπόν ως το χωριό Καρίτσα, (εδώ έκανε ο Γιάννης το αγροτικό του) κοντά στην οποία βρίσκεται, σε μια απόκρημνη πλαγιά των Αγράφων, 1.400 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Περάσαμε τη μικρή και χαμηλή πορτούλα που οδηγεί στο σπήλαιο ουσιαστικά, μέσα στο οποίο είναι ιδρυμένο το μοναστήρι, ώστε να είναι προστατευμένο από επιδρομείς. Εκεί ξεναγηθήκαμε από κάποιον κύριο, ο οποίος πολύ πρόθυμα μας έδωσε λεπτομέρειες για αυτό. Η μονή χτίστηκε ίσως τον 15ο αιώνα και διάφορες εκδοχές υπάρχουν για την ονομασία της. Λέγεται πως ονομάστηκε Πελεκητή η Παναγιά, γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, έπρεπε να πελεκηθεί ο βράχος, για να χτιστεί, καθ΄υπόδειξη της Παναγίας.
Το Καθολικό του είναι ο αρχαιότερος ναός, αφιερωμένος στην Ανάληψη του Κυρίου, ένας μικρός μονόκλιτος ναός, με ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του 17ου αιώνα. Το πραγματικό κόσμημα όμως είναι το παρεκκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, δίπλα στο Καθολικό, μικρό, χαριτωμένο και κομψό, με πολύ σημαντικές αγιογραφίες, λίγο μεταγενέστερες αυτών του Καθολικού.
Αγναντέψαμε τη μοναδική θέα προς τη λίμνη, που προσφέρεται από τη μικρή αυλή του μοναστηριού, τραβήξαμε τις φωτογραφίες μας, κεραστήκαμε και το παραδοσιακό λουκουμάκι και πήραμε τον κατήφορο προς την έξοδο. Η πινακίδα στο σημείο αυτό υπενθυμίζει στον επισκέπτη ότι το μοναστήρι αυτό έχει ανακηρυχθεί ως “Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο” και διαθέτει “Βραβείο Ευρωπαϊκής Ιστορίας”.
Και βέβαια του αξίζει τέτοιο βραβείο!






















Στο σπίτι του Τάσου Τσιώνα και της Πιπίτσας Φιλίππου
Τέλος ανηφορίσαμε για το χωριό Νεράιδα.
Εκεί μας περίμενε ένα πολύ φιλικό ζευγάρι, ο Τάσος και η Πιπίτσα...μοναδικοί για την καλή παρέα και φιλοξενία τους.
Το σπίτι τους πέτρινο νεοκλασικό, χτισμένο στους πρόποδες των Αγράφων δεσπόζει πάνω από την Λίμνη ανάμεσα στα έλατα. Τα εδέσματα με τον καφέ που μας περίμεναν μοναδικά, και η θέα ολόκληρης σχεδόν της Λίμνης κάτω από το σπίτι τους σπάνιο κάδρο ζωγραφικής.
Εκεί ανάμεσα σε κουβεντούλα, παρεϊστικο τραγούδι και καφέ, κάναμε και σχέδια για την επόμενη εξόρμησή μας....