Υπάρχει ρατσισμός στην περιοχή μας...

Υπάρχει μάστιγα και ρατσισμός στην περιοχή μας φίλοι μου.
Και δεν μιλάω για την γνωστή μάστιγα των ιώσεων και τον γνωστό ρατσισμό μεταξύ των ανθρώπων...όχι!!!
Υπάρχει κι άλλος, αυτός της....μουσικής.
Επικρατεί και επεκτείνεται σχεδόν σε όλη την περιφέρεια εδώ και κάποια χρόνια, σε κάθε εκδήλωση και χορό. Μεταδίδεται σαν ιός και καταστρέφει την πολιτισμική μας κληρονομιά απ΄άκρη σ΄άκρη.
Μιλάω για τα κλαρίνα φίλοι μου...

Όμως όχι εκείνα τα παραδοσιακά όπως παλιά, που τα άκουγες κι ανατρίχιαζες, και που ήθελες να σηκωθείς να χορέψεις παρακαλώντας να μην τελειώσουν ποτέ. Για τα νέα μιλάω, αυτά με τις παραμορφώσεις και τα κλαρινογαμπροτράγουδα στο φουλ, με την προχειρότητα και με όλους αυτούς τούς "άφωνους" αοιδούς που καμιά σχέση δεν έχουν με το δημοτικό μας τραγούδι έτσι όπως το ξέραμε και το μάθαμε από γενιά σε γενιά. Που ξεκινούν και τελειωμό δεν έχουν, και που στο τέλος δεν κατάλαβες τι άκουσες από την ένταση και την επανάληψη. Τούς βρίσκεις παντού σε κάθε εκδήλωση. Έχουν αντικαταστήσει κάθε είδος μουσικής, και αν τους ρωτήσεις παίζουν σχεδόν τα πάντα, από Δ λαϊκό μέχρι ξένο. Και φυσικά το τελικό αποτέλεσμα καμία σχέση δεν έχει με όλα αυτά.
Είμαστε λαός της προχειρότητας και της ευκολίας. Λαός του χορού μέχρι τελικής πτώσεως ας είναι και χορός της ζούγκλας (βλέπε καγκέλια)
Χορεύουμε και με τις ειδήσεις τελικά....δεν εξηγείται αλλιώς!!!
Ακόμα πιο λυπηρό είναι ότι βλέπω την νέα γενιά να τα αφομοιώνει σαν σφουγγάρι και να περνούν στο αίμα τους σαν μεταδοτική ίωση, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εξαπλώνεται σαν γάγγραινα και στραγγίζει την δημοτική μας κληρονομιά από κάθε άποψη.
Το κακό είναι ότι τους προτιμούν πολιτιστικοί σύλλογοι και οι διάφορες πολιτιστικές οργανώσεις.
Ακόμα και Δήμοι δείχνουν την προτίμησή τους για να ευχαριστήσουν τον κόσμο με την δικαιολογία πάντα ότι αυτά αρέσουν στο κοινό.
Είναι άποψη αυτή για να πάει μπροστά τον τόπο φίλοι μου;;;
Και το υπόλοιπο κοινό που δεν ακούει τα συγκεκριμένα;;;
Που θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό;;;
Γι΄αυτούς τίποτα...κουβέντα!!!
Όταν ο κάθε Δήμαρχος, πρόεδρος, σύμβουλος ή μέλος κάποιας πολιτιστικής οργάνωσης κ.λ.π. δεν έχει ιδέα από πολιτισμό και τον μπερδεύει με την δική του προτίμηση και με αυτά των ψήφων, αυτά παθαίνουμε.
Ξέρω πολλούς που έχουμε την ίδια άποψη, απλά αφήσαμε τα πράγματα στην τύχη τους.
Ξέρω επίσης πολλούς που θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό και περιμένουν απελπισμένα μπας και αλλάξει κάτι σ΄αυτόν τον τόπο.
Υπάρχει μέγας ρατσισμός τελικά φίλοι μου...

Χωρίς σχόλια....

Τότε...

Τότε, που χαμηλώναμε ευλαβικά τις λάμπες από τα κλασικά πολύφωτα σε κάποιο σπίτι καλύπτοντας από πολύχρωμα σελοφάν, για να δημιουργηθεί μια πρόχειρη ρομαντική ατμόσφαιρα.
Τότε, που το γλυκόπιοτο βερμούτ ήταν σε αφθονία μαζί με τα κοκτέιλ και τους ξηρούς καρπούς.
Τότε, που οι Pink Floyd συναγωνίζονταν τις επιτυχίες τους με τους Deep Purple και τούς Beatles.
Τότε, που το πικ απ με τα δισκάκια ή ένα κασετόφωνο δε σταμάταγε να χαλάει τον κόσμο με το ροκ εν ρολ παίξιμο κάτω από τα αστέρια και το φως του φεγγαριού.
Τότε, που το χορευτικό ξεφάντωμα εκδηλώνονταν με διαγωνισμούς και αυτοσχέδιες φιγούρες σέικ μέχρι τελικής κοπώσεως.
Τότε που σκαρφιστήκαμε την "μπουκάλα" μπας και καταφέρουμε να φιλήσουμε εκείνη ή εκείνον που ερωτευτήκαμε.
Τότε, που αναζητούσαν τις ντάμες ανάμεσα σε παρέες αγνώστων, για να πάρουν την έντιμη και ευγενική συγκατάθεση τόσο από τους καβαλιέρους όσο και από τις ίδιες, προκειμένου να αφεθούν και να λικνίσουν το κορμί τους επί τόπου ως το τελείωμα των μπλουζ.
Τότε, που υπήρχε μια άλλη εποχή, αλλά βιάστηκε να περάσει.
Τι περιθώρια έχουμε να ονειρευτούμε πάλι και ν' αγαπήσουμε;
Αφιερωμένο στη δική μας γενιά....!!!!!

Τα χρόνια της νιότης...

Κάθεσαι κάποιες μοναχικές νύχτες κι αναπολείς τα χρόνια τα παλιά που έγραψαν με άσπρη κιμωλία ανεξίτηλα στην ψυχή σου.
Κι έρχονται εκεί δίπλα σου κάποιες εικόνες, και σου ανάβουν φωτιά με το παλιό του παρελθόντος το τσακμάκι. Και ξετινάζεις καλύτερα τη μνήμη σου, κι έρχονται στο μυαλό σου παλιές εικόνες και στιγμές, που σε σημάδεψαν στο σκοτεινό γύρισμα του χρόνου.
Και σου θυμίζουν τον χάρτη που ήταν κρεμασμένος στον πίσω τοίχο της παιδικής σου τάξης στην αίθουσα του παλιού δημοτικού σχολείου, που αναπαριστούσε σε μορφή κύκλου το χρόνο και τις τέσσερις εποχές.
Πάντα ο Χειμώνας ήταν τοποθετημένος στο πάνω αριστερά τεταρτημόριο και η Άνοιξη ακριβώς πάντα δεξιά. Και θύμιζε ο Χειμώνας πάντοτε έτσι που ήταν στο χάρτη τοποθετημένος, δύσκολο κακοτράχαλο ανήφορο, καθώς ανέβαινες επάνω στο θρανίο πατώντας στ' ακροδάχτυλά σου, για να τον σημαδέψεις με το δάχτυλο.
Το δάχτυλο που όταν έφτανε στην Άνοιξη στο χάρτη, έπαιρνε ευθύς την κατηφόρα και ετοιμαζόταν για την τελική και κατηφορική ευθεία στο δρόμο του καλοκαιριού.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια σ' ανηφοροκατήφορο, πότε γοργά και πότε βαριεστημένα, με το μυαλό απόψε να σφηνώνει στο χάρτη του παλιού δημοτικού σχολείου του χωριού.
Και συναντάς όλα εκείνα τα χρόνια της νιότης σου, και τα παιδιά που πήγαιναν σχολείο με κουρεμένα τα κεφάλια, κι εκεί κοντεύει ο ύπνος να σε πάρει σ΄ ένα θρανίο σχολικό, στο ίσιωμα απ' το Χειμώνα για την Άνοιξη, κάτω απ' τον χάρτη του παλιού δημοτικού σχολείου....

Αγροτικό Λαογραφικό Μουσείο Ιτέας: Ποιο γεφύρι της Άρτας;

Ποιο γεφύρι της Άρτας;
Εκείνο έγινε κάποτε κι έμεινε χιλιοτραγουδισμένο απ’ τα χείλη του λαού να στέκει εκεί αγέρωχο ανά τους αιώνες.
Εκείνο που στοίχειωσε και παραμένει στοιχειωμένο (σε χρόνους δίσεκτους που λέει κι ο ποιητής) είναι εκείνο το έρμο το Αγροτικό Λαογραφικό Μουσείο του χωριού μας, όπου θα έβρισκαν φιλόξενη στέγη οι υλικές μαρτυρίες του τόπου και που θα πρόβαλλε τον πολιτιστικό πλούτο, των παραδόσεων και της ιστορίας του χωριού μας και κατ΄ επέκταση της περιοχής μας, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν.
Οι χώροι που έχουν δημιουργηθεί είναι κατάλληλοι για επισκέψεις πρωτίστως σχολείων όπου τα παιδιά μπορούν να δουν να πιάσουν, να δημιουργήσουν, να αναπτύξουν δραστηριότητες που εξυπηρετούν βασικές ανάγκες ζωής και να ερμηνεύσουν μόνοι τους τη χρηστικότητα των εργαλείων λαϊκού πολιτισμού. Στον ίδιο χώρο φιλοξενούνται επίσης σπάνιες εικόνες, φωτογραφίες και απομεινάρια παλιών χρόνων όπου τα παιδιά μπορούν να διαβάσουν, να δουν και να αγγίξουν πλούσιο υλικό από τα διάφορα επαγγέλματα που χάθηκαν.
Το υλικό της συλλογής του Μουσείου που απλόχερα πρόσφεραν όλοι σχεδόν οι χωριανοί και οι κάτοικοι της περιοχής είναι στάσιμο από πολύ καιρό, που αν θυμάστε ξανασχοληθήκαμε κάποιοι πολλές φορές μ’ αυτό το θέμα.
Κι ενώ "φαγώθηκε το βοϊδι κι έμεινε μόνο η ουρά" που λέει κι ο λαός, και ενώ έγιναν κάποιες πρωτοβουλίες πέρυσι για να μπορέσει να ανοίξει το Μουσείο, έμεινε εκεί όλη η προσπάθεια διότι τελικά δεν υπάρχει βούληση (το κυριότερο) και δεκάρα τσακιστή για τέτοια.
Πότε υπήρχε θα μου πείτε δεκάρα τσακιστή για τον πολιτισμό;
Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι ιθύνοντες οτι με το Λαογραφικό Μουσείο ανοιχτό αναβαθμίζεται όλη η περιοχή του Δήμου και δημιουργούνται ανταποδοτικά έσοδα με την επισκεψιμότητα του χώρου;
Ξεχάστε το!!!
Βούληση δεν πρόκειται να υπάρξει, πόσο μάλλον δημόσια οικονομική βοήθεια.
Ότι κάνουμε μόνοι μας πια...δεν υπάρχει κράτος.
Όλα ρημάζουν πια σ’ αυτό το τόπο...και μαζί κι αυτό το αξιόλογο έργο.
Ας βρούνε κάτι τα παιδιά μας κι από μας.
Ας πάρουμε θέση και πρωτοβουλίες και πρώτα απ΄ όλους οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες της Ιτέας.
Ας μιλήσουμε επιτέλους;
Ας μην κλείσουμε κι αυτή τη φορά τα μάτια, και περισσότερο τα στοματά μας, περιμένοντας πάντα τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Ας βοηθήσουμε όλοι μας για έναν και μοναδικό στόχο...
Την "Ανάσταση" του τόπου μας!!!

Τουρίστας στην Αθήνα...

Μπορώ να πω ότι κάθε φορά που επισκεφτόμουν αυτή τη μεγαλούπολη, με τα μεγάλα τσιμεντένια κτήρια, τους εξαντλητικά γρήγορους ρυθμούς ζωής, και τους πάντα μποτιλιαρισμένους δρόμους έλεγα να πάρω των οματιών μου όσο πιο γρήγορα και όπου φύγει. Όμως, την τελευταία φορά έχω καταλήξει στο εξής: Για να αγαπήσεις την Αθήνα, πρέπει να τη δεις με άλλο μάτι. Όχι τρέχοντας να προλάβεις να φτάσεις κάπου γρήγορα ή μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο, μετρό. Πρέπει να γίνεις για μια μέρα τουρίστας στην πρωτεύουσα, για να μπορέσεις να καταλάβεις την αξία της. Έτσι και έκανα στην τελευταία μου επίσκεψη φιλοξενούμενος στον φίλο μου και συγχωριανό Χρήστο Μακρή ηθοποιό.

Πού να πας όμως και τι να δεις, για να νιώσεις την ομορφιά της πόλης;

Έτσι λοιπόν μαζί με τον Χρήστο και σε συνεννόηση με τον συγχωριανό μας και φίλο επίσης Νίκο Λύτρα υπάλληλο της Βουλής των Ελλήνων είχε κανονιστεί το ραντεβού μας από μέρες για την επίσκεψη μας στον Ναό της Δημοκρατίας. Μας περίμενε και μας ξενάγησε σε όλους τούς χώρους του κτηρίου προσφέροντάς μας και ένα καφεδάκι στον υπέροχο χώρο του εντευκτηρίου της Βουλής.

Επόμενη επίσκεψη: Εθνικός Κήπος

Στο κεντρικότερο σημείο της πρωτεύουσας, στο Σύνταγμα, ο Εθνικός Κήπος είναι μια όαση πρασίνου στο γκρι της Αθήνας! Κάναμε τη χαλαρή βόλτα μας, θαυμάσαμε τις λιμνούλες στον Κήπο και νιώσαμε ξέγνοιαστοι για λίγες στιγμές στην καρδιά της Αθήνας!

Επόμενη στάση Ζάππειο Μέγαρο

Το Ζάππειον Μέγαρον ή Ζάππειο είναι ένα από τα πιο σημαντικά κτήρια της Αθήνας, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε η ομώνυμη συνοικία. Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε από τον Ευάγγελο Ζάππα και βρίσκεται στον Εθνικό Κήπο. Το νεοκλασικό μέγαρο είναι συνυφασμένο με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας και σήμερα χρησιμοποιείται για δημόσιες και ιδιωτικές εκθέσεις και τελετές.

Στο Προεδρικό Μέγαρο

Το Προεδρικό Μέγαρο, παλαιότερα γνωστό ως Νέα Ανάκτορα, σήμερα στεγάζει την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας και αποτελεί την επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Αθήνα. Πριν την κατάργηση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας με το δημοψήφισμα του 1974, το κτίριο αποτελούσε τα επίσημα ανάκτορα των Βασιλέων των Ελλήνων.

Λυκαβηττό για θέα και καφέ...

Το ψηλότερο σημείο της Αθήνας, προσφέρει ακαταμάχητη θέα που συγκινεί ακόμα και τους πιο σκληροπυρηνικούς αντιαθηναίους! Μπορείτε να ανεβείτε εύκολα με το τελεφερίκ, ή να επιλέξετε το δύσκολο δρόμο των σκαλιών. Μην ξεχάσετε να απολαύσετε το καφεδάκι και να βγάλετε φωτογραφίες

Και μετά; Βασιλίσσης Σοφίας

Κατεβαίνοντας από το λόφο του Λυκαβηττού, μην τεμπελιάσετε και πάρετε το μετρό αντ’ αυτού, προτιμήστε να περπατήσετε προς το Σύνταγμα. Παρά την κίνηση της λεωφόρου, είναι ένας από τους ωραιότερους δρόμους της Αθήνας. Κτήρια με αρχιτεκτονική αξία, αξιόλογα μουσεία και τόσα αμάξια, που παρ’ όλα αυτά θα σας κάνουν να νιώσετε πραγματικοί τουρίστες.

Βραδινή βόλτα στο Θησείο

Σίγουρα θέλαμε να απολαύσουμε μια νυχτερινή βόλτα.

Από την πλατεία στο μοναστηράκι φτάσαμε γρήγορα στο Θησείο για να περπατήσουμε χαλαρά στον πεζόδρομο του Αποστόλου Παύλου, ανάμεσα στο πράσινο και στα όμορφα γραφικά καφέ με ρομαντική διάθεση απολαμβάνοντας τις πορτοκαλιές αποχρώσεις από κάπου ψηλά με ένα χαλαρό περίπατο! Περπατήσαμε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και χωθήκαμε στα στενά της Πλάκας. Με την ησυχία μας, χαζέψαμε στα στενάκια. Απολαύσαμε τον καφέ κοιτάζοντας νωχελικά τους ανθρώπους γύρω μας. Η βραδινή Αθήνα, παρά την κούραση της ημέρας, μας αποζημείωσε!

Κουραστική μέρα;

Μάλλον ναι, όμως πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.

Σου δίνει την ευκαιρία να δεις μιαν άλλη Αθήνα, μια Αθήνα όμορφη, μαγική, ξεχωριστή!

Δώσε στην πόλη αυτή μια ευκαιρία...θα σε εκπλήξει!

Ραντεβού στο επόμενο tour της Αθήνας...

Παύλος Σαμαράς

Με τα πόδια και με χιόνι στο Σχολείο

Ήμουν τετάρτη δημοτικού αν θυμάμαι καλά, όταν το πρωί που ξύπνησα για το σχολείο είδα το χιόνι να έχει φτάσει σχεδόν μέχρι το παράθυρο του σπιτιού μου στο χωριό.
Όπως όλα τα παιδιά η πρώτη σκέψη ήταν πως δεν θα λειτουργήσουν τα σχολεία, άρα άπειρος χρόνος για χιονοπόλεμο στη γειτονιά με τους φίλους. Μάλιστα θυμάμαι πως είχα ένα καινούργιο ζευγάρι γαλότσες από καουτσούκ, που μου είχαν πάρει τα Χριστούγεννα και θα ήταν η τιμητική τους.

Ελα όμως που οι γονείς μας είχαν άλλες σκέψεις…
- «Σχολείο θα πας» ήταν η φωνή της μάνας μου, κι απ’ ότι κατάλαβα στην συνέχεια και των γονιών των άλλων παιδιών.
Έτσι μπροστά ο πατέρας μου με το φτυάρι να ξεχιονίζει και πίσω εγώ, μέχρι που βρήκαμε λίγο πιο κάτω δρόμο ανοιχτό γιατί είχε καθαρίσει ο πατέρας του συμμαθητή μου Θάνου και αυτό συνέβαινε μέχρι να βγούμε στον κεντρικό δρόμο όπου είχαν περάσει κάτι κάρα ή τρακτέρ και είχαν απλά πατήσει το χιόνι.
Για μηχανήματα καθαρισμού δρόμων δεν γινόταν κουβέντα.
Σιγά – σιγά στο δρόμο η παρέα μεγάλωνε κι άλλα παιδιά, όλοι με τα πλεκτά γάντια των μανάδων μας που γινόταν μούσκεμα και ξύλιαζαν τα δάχτυλα μας, από τον χιονοπόλεμο μεταξύ μας.
Το να μην πάμε εμείς σχολείο…ήταν σχεδόν αδιανόητο.
Το σχολείο ήταν ανοιχτό, γιατί ο διευθυντής βρισκόταν από τα χαράματα εκεί αφού αυτός άναβε τις σόμπες.
Ο επιστάτης δεν υπήρχε ούτε καν…σαν ιδέα.
Έτσι κι αλλιώς για μας το χιόνι σήμαινε πανηγύρι.
Είτε πηγαίναμε, είτε όχι στο σχολείο αφού όλη μέρα μόλις τελειώναμε τα μαθήματα, την βγάζαμε στη γειτονιά παίζοντας.
Δεν υπήρχε τότε το ίντερνετ, ήταν άγνωστη λέξη για μας, και τα μόνα παιχνίδια που ξέραμε ήταν αυτά της τσουλήθρας στον πάγο, ο χιονοπόλεμος και το σπάσιμο των κρυστάλλων στις λακκούβες των δρόμων, που ακόμη τότε ήταν με χώμα. Μόνη έγνοια των γονιών μας ήταν να ντυθούμε καλά μην αρπάξουμε καμιά πνευμονία. Ο κίνδυνος να σπάσουμε κανένα χέρι ή πόδι σχεδόν μηδαμινός γιατί μάθαμε να ζούμε με αυτά.

Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα…με κάποιες γενιές ανάμεσα να έχουν μεγαλώσει μέσα στην πολυτέλεια…να κλείνουν τα σχολεία, (εδώ φταίει και η Πολιτεία) όχι γιατί πραγματικά χιόνισε, αλλά γιατί ανέβασαν φωτογραφίες στο facebook, όσοι ξέχασαν τι σημαίνει πραγματική ζωή προσδοκώντας σε χιλιάδες like.
Όλοι οι σημερινοί γονείς δεν θα έπρεπε να χαίρονται με το κλείσιμο των σχολείων, αλλά αντίθετα έπρεπε να πάρουν τα παιδιά τους από το χέρι και να τα πάνε οι ίδιοι με τα πόδια στο σχολείο.
Για να μάθουν να περπατάνε στο χιόνι.
Για να μάθουν να χαίρονται τη φύση.
Για να μάθουν πως το παιχνίδι είναι αυτό που ζεις με τους φίλους σου και όχι μέσα από μια κονσόλα play station.
Θα πρέπει να το σκεφτούν καλά οι γονείς την επόμενη φορά που θα χιονίσει...

Δεν μας ξεχνάει ποτέ το παρελθόν...

Δεν μας ξεχνάει ποτέ το παρελθόν και μας θυμάται κάπου-κάπου, όσο μακριά κι αν βρίσκεται όλο και κάποιο μήνυμα μας στέλνει που πάντα όμως μας πονά, για τα χαμένα της αθωότητας τα χρόνια.
Μήνυμα βιαστικό γιατί διαρκώς απομακρύνεται να πάει ακόμα όλο και πιο μακριά.
Τι να το κάνεις;
Τα φέρνει έτσι πάντα η ζωή που δύσκολα τέτοια μηνύματα μπορείς να τα διαβάσεις.
Μόνο κάτι ξεθωριασμένοι έρωτες μπορούν κάποιο συμπέρασμα να βγάλουν.
Κι αυτοί στο τρέχα γύρευε σχεδόν.
Τέλος δεκαετίας του 60 η φωτογραφία, η τάξη μου του δημοτικού σχολείου Ιτέας.
Με μια καλλίτερη ματιά σίγουρα όλο και κάποιους μα και κάποιες θα αναγνωρίσετε.
Σήμερα πλέον περίπου όλοι είναι πενηντάρηδες και άνω.
Κι έκανε ντοκουμέντο απόψε ο χρόνος, τούτο το μήνυμα απ’το παρελθόν...!!!

Σ΄ευχαριστώ....

Ήταν για μένα μια ακόμη δύσκολη στιγμή, από τις στιγμές εκείνες, που όλοι μας έχουμε βρεθεί.
Που αισθανόμαστε αμήχανα, επειδή, ενώ θέλουμε να πούμε τόσα πολλά, ξέρουμε, πως, ότι κι αν πούμε, θα είναι πολύ φτωχό, θα είναι τρομερά "λίγο".
Είναι αλήθεια, πως, υπάρχουν στιγμές, που πράγματι τα λόγια είναι φτωχά.
Γιατί, τι μπορείς άραγε να πεις σε έναν άνθρωπο που σε γέννησε, που χρωστάς τη ζωή σου, που σου μιλάει μέσα από την ψυχή, λέγοντάς σου "να έχεις την ευχή μου", και να βλέπεις τα μάτια του να έχουν βουρκώσει όταν σου το λέει και τη φωνή της να κλείνει;
Όχι, τέτοιες στιγμές δεν λες πολλά!
Απλά την κοιτάς στα μάτια και της λες ταπεινά ένα Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, σφίγγοντάς της το χέρι μέχρι να βγει η ψυχούλα της.
Ένα κομμάτι της ζωής μου έφυγε για πάντα...

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΜΑΝΑ...!!!

Ο εγκαταλειμμένος σταθμός μιας άλλης εποχής...

Τα τρένα υπήρξαν ανέκαθεν το αγαπημένο μου μεταφορικό μέσο και τα επέλεγα πάντοτε για τα ταξίδια μου.
Οι αυτοκινητόδρομοι δεν ακολουθούν τις ίδιες μαγευτικές διαδρομές και τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ τα αισθανόμουν πάντοτε άβολα.
Προτιμούσα τα τρένα όπου μπορούσες να περπατήσεις στο διάδρομο για να ξεπιαστείς, η να απολαύσεις μαζί με την θέα και έναν καφέ στα τραπεζάκια του μπάρ.

Τούτη η δικιά μας κοντινή αποβάθρα του σταθμού των Ορφανών θυμίζει τώρα τα αποκλεισμένα λιμάνια από καταιγίδες.
Ντρέπομαι και κοκκινίζω, τραβώντας με βία τα μάτια πάνω από τούτες τις φωτογραφίες.
Τα πιο μεγάλα εγκλήματα, τα πιο μεγάλα σφάλματα, έγιναν απ’ τον "ζαμανφουτισμό", από εκεί όπου γεννιέται ο φασισμός και γίνεται η πιο ωμή και αυθεντική πρακτική μέσα στην καθημερινότητα.
Άνθρωπος, ματώνεις για να γίνεις με πίεση να σταθείς στα δύο πόδια και να μάθεις να ισορροπείς, με ατέλειωτο άγχος να μάθεις να μιλάς και να διδαχθείς γράμματα και ολοκληρώνοντας αυτόν τον πρώτο κύκλο, απλά παίρνεις θέση μέσα στη κοινωνία.
Τον ρόλο όμως αυτόν τον κατακτάς δεν τον αρπάζεις, ούτε σου χαρίζεται.
Αυτός ο εγκαταλειμμένος "ιερός" τόπος μιας άλλης εποχής, που έχει τις πατημασιές των παππούδων και των πατεράδων μας, δεν χρήζει δυστυχώς ίχνος σεβασμού.

Εγκαταλελειμμένοι σταθμοί, κτίρια Γαλλικής κατασκευής, ιστορικής σημασίας που ρημάζουν.
Bανδαλισμοί σταθμών με ανεκτίμητη αρχιτεκτονική αξία συνθέτουν την εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής στο μεγαλύτερο μέρος του ανενεργού δικτύου του ΟΣΕ.
Όταν το τρένο έπαψε να σφυρίζει αχρηστεύτηκαν και οι σιδηροδρομικοί σταθμοί, για τους οποίους όμως δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη. Αποτέλεσμα είναι πολλοί από αυτούς να βρίσκονται στο έλεος της φθοράς του χρόνου, επηρεάζοντας σε αρκετές περιπτώσεις και τις γύρω περιοχές.
Oι έρημοι σταθμοί σε γεμίζουν θλίψη.
Χαμένοι όμως, μες στο τοπίο, δείχνουν την αδιαφoρία της πολιτείας γι΄αυτούς.

"Μια κοινωνία κινδυνεύει να χαθεί, όταν πλέον ελάχιστοι άνθρωποι αισθάνονται μελαγχολία για το παρελθόν τους..."

Πριν την εγκατάλειψη......

Σήμερα......

Η τελευταία ''πράξη'' του καλοκαιριού στο "Κτήμα Μητράκου"

Πώς ορίζεται η πραγματικότητα; 

Τί είναι αληθινό; 

Πώς μπορεί ο άνθρωπος τελικά να ζήσει μια υπέροχη βραδιά γεμάτη όμορφη μουσική, τραγούδι, και καλή παρέα;

Ο Κωνσταντίνος Μητράκος υποδέχθηκε τους φίλους και χαιρέτησε το καλοκαίρι με μια εκπληκτική βραδιά μέσα στον μεγάλο ζεστό του κήπο.

Οι οικοδεσπότες με πολύ καλή διάθεση μας έκαναν να αισθανθούμε από την αρχή πολύ άνετα.

Στην είσοδο ο Κωνσταντίνος και η Σούλα καλωσόριζαν τους καλεσμένους με ένα ευγενικό χαμόγελο.

Έχω μια δυσκολία πραγματικά να εκφράσω αυτά που ζήσαμε την βραδιά του Σαββάτου 13 Σεπτεμβρίου στον Πέτρινο Καρδίτσας. Ο οικοδεσπότης κάλεσε φίλους μουσικούς σε ένα ζωντανό πρόγραμμα γεμάτο μουσική. Ο χώρος υπέροχος απο κάθε άποψη με την φροντίδα και υπογραφή του Κώστα.

Αγαπητέ μας Κωνσταντίνε...έγραψες!!!

Σ΄ευχαριστούμε γι΄αυτό που οραματίσθηκες και μας το πρόσφερες απλόχερα. 

Εγώ προσωπικά έπαιξα μαζί με τα παιδιά και το ευχαριστήθηκα...

Την αγωνία σου πάντως για την επιτυχία και για την ομαλή έκβαση της εκδήλωσης θα την θυμόμαστε για καιρό!

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την πολύ όμορφη και την εξαιρετική βραδιά.

Ο Αϊ Γιώργης του Πετρίνου...

Πόση ανάγκη έχει τελικά η ψυχή μας από λίγη γαλήνη. Κάθε φορά που μπαίνω σε ένα ξωκλήσι, νιώθω μια ηρεμία να γίνομαι ένα παιδί με αθώα ψυχή, νιώθω μια ασφάλεια, μια αίσθηση που κανένας άλλος χώρος δεν μπορεί να μου προσφέρει.

Στο ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη, στο Πέτρινο Καρδίτσας, το μικρό λευκό οικοδόμημα έμοιαζε σαν περιστέρι με φόντο τον ολοκάθαρο γαλάζιο ουρανό και η κεραμοσκεπή σαν φάρος σε φουρτουνιασμένο λιμάνι. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, έμοιαζε σαν να ήμουν ήδη σε έναν τεράστιο "παράδεισο". Θα μπορούσα να καθίσω εκεί έξω στο παγκάκι κάτω από τον πλάτανο για ώρες. Να ατενίζω τη θέα του κάμπου, να ακούω τα τζιτζίκια, να μυρίζω το λιβάνι και να νιώθω πως για λίγο είμαι δίπλα σε κάτι τόσο απλό, τόσο οικείο, τόσο αληθινό και ανθρώπινο. Το ξωκλήσι είναι κτισμένο το 1981 πάνω στον ιδιόκτητο χώρο-λόφο, στον δρόμο για το χωριό Πέτρινο - Αγιος Δημήτριος από τις οικογένειες:

†Θεόδωρου Γκαρέλη, Ιωάννη Γκαρέλη και †Σωκράτη Γκαρέλη.

Η κατασκευή του έγινε απο τον †Γεώργιο Θ. Γκαρέλη, πατέρα των ανωτέρω παιδιών, και παππού της γυναίκας μου. Σε ερώτησή μου για την αφορμή που το έκτισε μου είχε πει την ιστορία ότι τον κυνηγούσαν ένα βράδυ οι αντάρτες, έριξαν φωτοβολίδες και έγινε η νύχτα μέρα, και πως σώθηκε από μια σφαίρα τους η οποία μάλιστα τρύπησε την κάπα που φορούσε αλλά δεν τον τραυμάτισε, και κατάφερε σε εκείνο το σημείο να κρυφτεί πίσω από τον λόφο και να φύγει, και όπου τελικά αργότερα ύστερα από δική του επιθυμία έγινε και η τελευταία κατοικία του μαζί με την σύζυγό του Ευταξία.

Στο μικρό ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη, αφιερωμένο στην αγιότητά του, σκέφτομαι πόσο βασανισμένες είναι τελικά οι ψυχές μας μέσα στο τεράστιο αυτόν κόσμο, για να καταλήγουν να βρίσκουν γαλήνη και ηρεμία σε μία χούφτα τετραγωνικά. Και αν οι προσευχές έχουν ξεχαστεί, και δυστυχώς σε πολλούς από εμάς και η πίστη μας, μένουν τελικά αυτές οι φιλόξενες "φωλιές", αυτά τα μαγικά ξωκλήσια, που ούτε σε χρήματα στοχεύουν, ούτε σε τίτλους και "αυλές" παρά μόνο σε ένα κεράκι, ένα προσκύνημα, μια προσευχή, η ακόμα καλύτερα...αιτία αντάμωσης!!!

Αναμνήσεις απο καλοκαιρινά καταμεσήμερα...

Κάθομαι στον κήπο μου στο χωριό καταμεσήμερο...
Τούτη την ώρα γυρίζει ο ήλιος, και πιάνει να δροσίζει λίγο από δω, χωμένος στην αγριάδα απολαμβάνοντας τη μεσημεριάτικη ψιλοσιωπή...
Μάλλον γερνάω επικίνδυνα, κάποτε αυτή η σιωπή ήτανε ο χειρότερος καλοκαιρινός μου εφιάλτης.
Τότε που τα καλοκαίρια ξυπνάγαμε το πρωί, και βγαίναμε στο δρόμο, να παίξουμε λιγάκι, να κλοτσήσουμε λίγο τη μπάλα, να προλάβουμε να ζήσουμε λιγάκι σαν παιδιά, μέχρι να’ ρθουν οι δικοί μας απ’ το χωράφι, κι αρχίσει η μάνα να ξεφωνίζει στο δρόμο...
"Παύλοοοο, τσακίς κι έλα...". 
Και να αρχίσουμε να μαζευόμαστε γύρω απο το μεσημεριανό τραπέζι με τα παιχνίδια παραμάσχαλα.
Και μετά, άρχιζε εκείνο το εκνευριστικό τρίωρο, όπου δεν έπρεπε να ακούγεται σχεδόν τίποτα.
Οι μεγάλοι μπαϊλντισμένοι απ’ τη δουλειά στα χωράφια, έγερναν να κλέψουν λίγο ύπνο, και μείς, ανήσυχα διαβόλια, έπρεπε ή να κάνουμε ησυχία, ή δυνατόν να γίνουμε αόρατοι...
Το μόνο που τάραζε τη σιωπή ήτανε τα τζιτζίκια, κάνα ροχαλητό, και κάνα ενοχλημένο "σκάστε" σε κάποιο θόρυβο που μόλις ακουγόταν.
Πόσο βαριόμουνα τότε αυτά τα καλοκαιρινά καταμεσήμερα.
Με το μάτι κολλημένο στο ρολόι, και το αυτί στο παράθυρο, περιμέναμε πότε θ’ αρχίσει να βραδιάζει, να βγάλουμε τα παιχνίδια μας, και ν’ αρχίσουν να ακούγονται ξανά οι πρώτες παιδικές μας φωνές στο δρόμο, να ακουστούν τα πρώτα χτυπήματα της μπάλας, και να αποκτήσει ξανά το καλοκαίρι μας ζωή.
Το βραδάκι ένιωθα πως ο κόσμος ζωντάνευε ξανά.
Μια βόλτα στο βραδινό αεράκι της πλατείας, και οι μυρωδιές απ’ τις γύρω ταβέρνες, σ’ έκαναν να νιώθεις πως μια ακόμα ευλογημένη καλοκαιρινή νύχτα είναι κοντά.
Τα χρόνια πέρασαν, κι ο κόσμος άλλαξε, η χαρά και το παιχνίδι, έπαψαν πια σ’αυτό το τόπο να υπάρχουν.
Και τα παιδιά άλλαξαν πια κι αυτά στην εποχή μας.
Οι μανάδες δε τα μαζεύουν πια στριγγλίζοντας...μα και αυτά δεν βγαίνουν πια τόσο πολύ στο δρόμο για να παίξουν.
Ανοίγουν μόνο το ψυγείο για να βρούν το φαγητό, πριν καθίσουν ξανά μπροστά σε ένα "λάπτοπ".
Και η μεσημεριάτικη ψιλοσιωπή του καλοκαιριού μου τα θυμίζει όλα αυτά.
Αυτή η λίγη "βουβαμάρα" στη γειτονιά, τα αυτοκίνητα που αραιώνουν, οι ομιλίες που λιγοστεύουν, σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις που και που και τον ήχο από κάποιο μακρινό τζιτζίκι.
Και μετά, το απογευματάκι, η ζωή επιστρέφει ξανά, άνθρωποι ξυπνούν, παράθυρα ανοίγουν, τηλεοράσεις γουργουρίζουν (όλα τα κανάλια μαζί) οι ήχοι ξαναζωντατεύουν, και τα παιδιά ξαναφωνάζουν.
Κι αν δεν υπάρχει πια η χαρά κι η ξεγνοιασιά που κυριαρχούσε τότε στην ατμόσφαιρα, το βραδινό αεράκι υπάρχει ακόμα στο χωριό, κι έτσι ακόμα υπάρχουμε κι εμείς...!!!