Καλή χρονιά για όλους!!!!

Ήμαστε για λίγες ώρες πριν ξημερώσει καινούργιος χρόνος. 

Να ευχηθούμε να ήμαστε γεροί και όρθιοι στα πόδια μας και αυτή τη χρονιά.

Δόξα το Θεό να λέω...έζησα πολλές παραμονές, χάρηκα και απόλαυσα αγάπες, νοιάζομαι για όσους με αγάπησαν και όσους με μίσησαν, εύχομαι αγάπη για όσους είναι δίπλα μου και όσους επέλεξαν να είναι μακριά μου. 

Τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες, ευχόμαστε, ελπίζουμε, ονειρευόμαστε, σχεδιάζουμε...

Αφήνω τις ευχές τις ανθρώπινες για όλους όσους ξέρω και για όσους ούτε καν γνωρίζω. 

Εκείνους έστω τους απελπισμένους που οι καταστάσεις γονάτισαν, εκείνους που χρειάζονται την καλή μας ευχή και αύρα για να σηκωθούν.

Το 2022 να είναι γενναιόδωρο για όλους μας...το έχουμε ανάγκη.

Θέλω να κρατήσω με δόντια και νύχια την αισιοδοξία μου, να κρατήσω με τον ίδιο τρόπο την ελπίδα μου για κάτι απρόσμενα καλύτερο!

Καλή χρονιά για όλους!!!!

Ζητείται σεβασμός...

Ο σεβασμός είναι το συναίσθημα της αυτοεκτίμησης που έχει ένα άτομο για τον εαυτό του, και η εκτίμηση που δείχνει για ένα άλλο. 

Είναι μία από τις πιο σημαντικές θεμελιώδεις ηθικές αξίες. 

Περιμένουμε από τους άλλον να μας σέβεται ως αντάλλαγμα για το σεβασμό που του δείχνουμε εμείς. Πηγάζει από τo εσωτερικό μας και συνδέεται με την παιδεία μας.

Είναι επίσης οι καθημερινές λέξεις ευχαριστώ, παρακαλώ, συγνώμη, ειλικρίνεια, αλήθεια.

Η λέξη σεβασμός όμως έχει χαθεί προ πολλού σε κάποιους και έχει αντικατασταθεί σε ωχαδελφισμό.

Μάταια ζητάς την ανταπόκριση που σου αξίζει.

Θα πρέπει να οπλίζεσαι κάθε μέρα με υπομονή και δύναμη. 

Πόσο μάλλον αν έχεις ζήσει τα προηγούμενα χρόνια σε κάποια πόλη και ήρθες να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου στον τόπο σου, στο μέρος που γεννήθηκες. 

Δύσκολα δε λέω...υποτίθεται πως όλα αυτά έχουν κι ένα τίμημα.

Ζητείται σεβασμός καλοί μου άνθρωποι!!!

Η πραγματική ομορφιά...

Η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στις μεγάλες πόλεις αλλά στα μικρά χωριά. 

Αυτά είναι τα τελευταία οχυρά αληθινής ζωής και παράδοσης. 

Δεν είναι εύκολη η ζωή εδώ, αλλά υποθέτω ότι η ελευθερία έχει κι ένα τίμημα....

Αμοντάριστα πλάνα...

Συνέβη κι αυτό...

Πρωϊνό καφεδάκι στο καθημερινό μας στέκι.

Σε κάποια κουβεντούλα μας, όλη η παρέα σχολιάζει για ώρα την καθημερινότητα και κυρίως τα προβλήματα του χωριού και γενικότερα προσπαθώντας να πει ο καθένας τον "πόνο" του ανάμεσα σε συμφωνίες και διαφωνίες κάποιες στιγμές και σε έντονο ύφος.

Ενας συγχωριανός μας λίγο πιο πέρα άκουγε την συζήτηση πίνοντας το καφεδάκι του αμίλητος και χαλαρός.

Βλέποντάς τον σε αυτή την κατάσταση ραστώνης και χαλάρωσης κάποια στιγμή γυρίζει σαστισμένος ένας απ΄την παρέα και τον ρωτάει με απορία. 

- Εσύ ρε Κώστα (τυχαίο) τι λες για όλα αυτά;

Εκείνος τότε γυρίζει αργά το κεφάλι του, ανεβάζει στηρίζοντας πάνω από τα μάτια του τα γιαλιά Ηλίου, και με στόμφο και την σιγουριά σωστής απάντησης λέει:

- Αμοντάριστα πλάνα....μην το ψάχνετε!!!

Μείναμε άφωνοι.....μας αποστόμωσε με δυο λέξεις!!!

Και όπως ήταν φυσικό...εκεί έκλεισε και η συζήτηση🙂

Η λέξη παιδεία έχει χαθεί προ πολλού...

Σε όλη την οικουμένη οι πλατείες θεωρούνται χώροι ξεκούρασης και αναψυχής. 

Άλλες πλακόστρωτες καλά φωτισμένες και άλλες παραδοσιακές με μεγάλα δέντρα, παγκάκια και βρύσες με τρεχούμενα νερά και παιδικές χαρές. 

Είναι έτσι η δομή τους, ώστε να μπορεί κάποιος να πάει μόνος η με την οικογένειά του και να περάσει ευχάριστα κάποιες ώρες και στιγμές της καθημερινότητας. 

Σε πλήρη αντίθεση με όλα τα παραπάνω, η πλατεία της Ιτέας δυστυχώς κατάντησε μια μεγάλη πίστα για μηχανάκια, και μοιραία όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να μας προσφέρει χάθηκαν στον θόρυβο και στη ασυδοσία της εξάτμισης. 

Φασαρίες, μαρσαρίσματα τις βραδινές και πρώτες πρωινές ώρες κοινής ησυχίας είναι καθημερινό φαινόμενο τα καλοκαίρια. Και φυσικά ανάλογα τη βραδιά και τις ορέξεις κάποιων εξαρτάται ο ύπνος και η ηρεμία των συγχωριανών.

Δε μου λες ορέ πατέρα δεν τον ακούς τον γιόκα σου που επιστρέφει τα ξημερώματα στο σπίτι με την θορυβώδη εξάτμιση; Είμαι σίγουρος ότι τον ακούς αλλά είτε έχεις χάσει τόσο πολύ τον έλεγχο του παιδιού σου είτε είσαι αναίσθητος και εσύ ο ίδιος.

Φαίνεται πως τη ζωή του παιδιού σου την κοστολόγησες λιγότερο από ένα μηχανάκι...

Ο κορυφαίος δάσκαλος Θέμης Παπαβασιλείου στην Ιτέα

Ενας ονομαστός συντοπίτης μας, κορυφαίος «δάσκαλος» του μπουζουκιού και της μουσικής γενικότερα είναι ο Θέμης Παπαβασιλείου που κατάγεται από τον Παλαμά. 

Ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στη μελέτη, στην έρευνα και στη διδασκαλία. 

Ότι προσφέρει αυτός ο άνθρωπος με αγάπη και μόνο, αξία στη διδασκαλία του μπουζουκιού, άριστη γνώση των πραγμάτων, κουρδίσματα, εφαπτόμενες, μαθηματική ακρίβεια στις θέσεις του μπουζουκιού, πεντάγραμμο πεντακάθαρο, νότες καθαρές αξιών συνδέσμων ηχοχρωμάτων, συγχορδίες στο τέλειο σύνδεσμο της κλίμακας του ρυθμικού αγωγού, ενορχηστρωτική διάθεση, σωστή εκτέλεση της παρτιτούρας με καλά αποτελέσματα στον ακροατή μουσικό με γνώση ταπεινοφροσύνης.

Έχουν «περάσει» από τη σχολή του κορυφαίοι σημερινοί δεξιοτέχνες. 

Οι Παναγιώτης Στεργίου, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μανώλης Καραντίνης, Γιώργος Αλτής, Νίκος Κατσίκης, Παντελής Κωνσταντινίδης, Θανάσης Βασιλάς, Γιώργος Μάτσικας είναι μερικοί από τους μαθητές του. 

Συναντηθήκαμε με τον Θέμη και με τον μαθητή του μέλος από "Τα παιδιά της Πάτρας" Χρήστο Παπαδόπουλο και Λάμπρο Καρελά στο "Φεστιβάλ Ενιπέα" στην Ιτέα που γίνεται κάθε χρόνο τον Αύγουστο. 

 

Σαρακατσάνικες μαζώξεις...

Πέρασαν σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια που βρέθηκα στο Πέτρινο Καρδίτσας είκοσι πέντε χρονών νιόγαμπρος, Καραγκούνης, ανάμεσα σε Σαρακατσαναίους συγγενείς της γυναίκας μου. 

Εκείνα τα χρόνια για να τολμήσεις να πάρεις Σαρακατσάνα έπρεπε να ήσουν συνάφι τους, αλλιώς σε κοίταζαν με μισό μάτι. Είναι και η φυλή που καυχιέται συνέχεια για την καταγωγή της σε όλα τα επίπεδα, περήφανοι και δεμένοι μεταξύ τους σαν μια γροθιά. 

Η μετάβαση τελικά ήταν γρήγορη και πολύ σύντομα έγινα κι εγώ δικό τους μέλος με όλα τα καλά που έχει ένας γαμπρός Σαρακατσάνων.

Ένα από αυτά τα καλά ήταν και οι Σαρακατσάνικες γιορτές που τότε είχαν την αίγλη τους, ακολουθούσαν πιστά τα ήθη κι έθιμα. Οι μεγαλύτεροι είχαν την τιμητική τους σε κάθε εκδήλωση. Πάντα πρώτοι εκείνοι θα άνοιγαν μια γιορτή με σεβασμό στην παράδοση και στα έθιμα που κρατούσαν από παλιά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μεγάλες γιορτές και μαζώξεις που βίωσα στο σπίτι του πεθερού μου Θεόδωρου Γκαρέλη. Ειδικά στην ονομαστική του γιορτή. Ήταν μια τελετουργία μοναδική από κάθε άποψη. Περιμέναμε όλοι με σεβασμό στο μεσημεριανό τραπέζι τον παππού και την γιαγιά να αρχίσουν την προσευχή και τις ευχές για να ξεκινήσουμε. Ο παππούς Γιώργος Γκαρέλης ήταν μεγάλη μορφή. Τον γνώριζαν και οι πέτρες. Ο πιο ξακουστός και σεβαστός σε όλους τους Σαρακατσάνους. Μεγάλη παρακαταθήκη το όνομά του. Κάθε φορά θυμάμαι σε κάθε γιορτή καλούσε όλα τα εγγόνια του, τα φιλούσε ένα ένα, και στη συνέχεια έβγαζε το πορτοφόλι του και τα έδινε χρήματα. Σε όλους τα ίδια να μην έχουν παράπονο. Μου έλεγε πολλές ιστορίες ο μπάρμπα Γιώργος όταν καθόμασταν στη βεράντα και αγναντεύαμε τον κάμπο. Το πατρικό της Χρυσούλας είναι κτισμένο στους πρόποδες του βουνού με θέα καταπληκτική του κάμπου μέχρι που φτάνει το μάτι. 

Αργότερα το βράδυ το σπίτι έσφυζε από ζωή από τους επισκέπτες. 

Τα τραπέζια είχαν και του πουλιού το γάλα, και όλα από τα χέρια της πεθεράς. 

Ολο το σπίτι σχεδόν ένα τραπέζι. Οι γυναίκες διάσπαρτες παντού πηγαδάκια και οι άντρες μαζεμένοι στο μεγάλο σαλόνι να μιλούν για πολιτική και σοδιές.

Το ψητό αρνί ήταν στην ημερήσια διάταξη σε κάθε γιορτή κάθε φορά, αλλά και μυρωδιές από τις πίτες να "σπάζουν" τα ρουθούνια μας και κάθε αντίσταση. Ξεχώριζα πάντα την γαλατόπιτα με πρόβειο γάλα σπεσιαλιτέ της πεθεράς που κάθε φορά μαλώναμε ποιος θα πρωτοπάρει. Ολοι ήταν καλεσμένοι, φίλοι, συγγενείς και συγχωριανοί, και όλοι τους τιμούσαν με την παρουσία τους κάθε γιορτινή εκδήλωση σαν μια οικογένεια...τι όμορφα χρόνια!.

Εκεί σε κείνες τις μαζώξεις και γιορτές γνώρισα τους περισσότερους συγγενείς της γυναίκας μου. Ανάμεσά τους ο Νομάρχης Κοζάνης και μετέπειτα Λάρισας Λουκάς Κατσαρός, ο Βουλευτής και  Αντιπρόεδρος Βουλής Νίκος Κατσαρός και ο Κώστας Γαλλής, προϊστάμενος στην Δημόσια ΥΕΒ Θεσ/νίκης...πρώτα ξαδέρφια του πεθερού μου όλοι τους.

Μετά το τσιμπούσι οι μεγάλοι άρχιζαν το τραγούδι.

Ξεκινούσαν πάντα με ένα της τάβλας "τραπεζιάτικο"....

"Αφέντη μου στην τάβλα σου, χρυσή καντήλα καίει

 δίχως αλ’σίδα στέκεται, χωρίς αέρα σειώτι

 δίχως το λάδι και κερί, φέγγει τον κόσμο όλο

 φέγγει και στον αφέντη μας, να μας κερνάει να πιούμε..." 

Τίτλος τραγουδιού: ΑΦΕΝΤΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΑΒΛΑ ΣΟΥ (τάβλας)

Τραγούδι: ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΡΜΠΕΖΗΣ

Μελωδίες παιδικής μνήμης...

Υπάρχουν μελωδίες και κάποια τραγούδια που έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη των παιδικών μου χρόνων.

Με ένα μικρό ραδιοφωνάκι από εκείνα τα φορητά με τη μεγάλη εμβέλεια λήψης και τη δερμάτινη καφέ θήκη του ανοιχτό όλη μέρα τα Καλοκαίρια. Κρεμασμένο πάνω σε ένα κλαρί στην μεγάλη μουριά της αυλής που ήταν και το "ορμητήριό" μου, να το κουνά ο αέρας κάποιες φορές και με την κεραία ανοιγμένη τέρμα να στρίβει από δω κι από κει ανάλογα με την δύναμη και τη φορά του.  

Κάθε πρωί μετά το ξύπνημα ανέβαινα στο δέντρο άνοιγα το ραδιόφωνο και "ρουφούσα" κυριολεκτικά σαν σφουγγάρι όλες τις μελωδίες και τα τραγούδια της εποχής τραγουδώντας στη συνέχεια βάζοντας την παλάμη πίσω απ΄το αυτί δημιουργώντας έτσι ένα μικρό ηχείο για να ακούω δυνατά τη φωνή μου. 

Το μαγικό ήταν πως χωρίς να καταλαβαίνω από μουσική τότε ήμουν πάντα "μέσα" στην τονικότητα της μελωδίας και στο μέτρο του τραγουδιού. Αργότερα μεγαλύτερος όταν ασχολήθηκα κατάλαβα πως είναι κάτι που γεννιέσαι μ΄αυτό.

Τα απογεύματα μόλις έπαιρνε και σουρούπωνε ο "Τριτάκιας" άνοιγε την ταβέρνα του στην απέναντι γωνιά της πλατείας του χωριού κοντά στο πατρικό μου, έβγαζε το τζούκ-μπόξ έξω για τους θαμώνες και έτσι ασυναίσθητα ακούγοντας το κάθε τραγούδι που έπαιζε περνούσε στο υποσυνείδητό μου και από εκεί στη μνήμη του μυαλού και στην ψυχή. 

Πολλά τραγούδια από κείνα τα παλιά όταν τα ακούω σήμερα ο νους μου τρέχει εκεί σε κείνα τα απογεύματα με νοσταλγία.

Τα Καλοκαίρια κοιμόμασταν έξω, και γω γερμένος στην αγκαλιά του παππού μου ακούγοντας μουσική μετρούσα τα αστέρια κάθε φορά. Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό και παρατηρούσα τις μικρές κουκκίδες που έλαμπαν. Μου έλεγε πως είναι αδύνατον να τα μετρήσω, αφού είναι αμέτρητα. Ωστόσο κάθε φορά προσπαθούσα να καταλήξω σ’ έναν αριθμό ξανά και ξανά. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τότε γιατί χρειάζεται ένας ουρανός να έχει τόσα πολλά αστέρια. 

Εκανα όνειρα που ήλπιζα να βγουν αληθινά...

Έκείνες λοιπόν οι στιγμές σημάδεψαν την παιδική μου μνήμη... 

Πού νάξερα ότι αργότερα σαν μουσικός πολλά από αυτά θα έπαιζα σε κάθε πρόγραμμα και συναυλία.

Παιδικές αναμνήσεις στο Μακρέϊκο

Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει αναπολεί μνήμες απ΄το παρελθόν, μνήμες παιδικές ξεχασμένες στην άκρη του μυαλού του, και κάθε φορά που τις θυμάται τις βγάζει απ΄το συρτάρι του χρόνου της θύμησης και ξετυλίγει το κουβάρι της σκέψης. 

Λένε πως η παιδική ηλικία είναι σαν το μεθύσι, όλοι θυμούνται τι έκανες εκτός από σένα.

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν κι από τα καλύτερα. 

Από πολύ νωρίς η μοίρα μου έδειξε την άσχημη πλευρά της ζωής χάνοντας ότι πολυτιμότερο για ένα παιδί εννέα χρονών...τον πατέρα του. 

Τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι την εφηβεία μου ήταν και τα πιο δύσκολα της ζωής μου. Από την άλλη, μου έδωσε σαν "αποζημίωση" μια μάννα που ήταν δυνατή σαν βράχος, γι αυτό χάρη σε κείνη δεν άργησε να συμπληρωθεί το μεγάλο κενό του πατέρα.

Υπήρχαν όμως και όμορφες στιγμές σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Κάποιες απ΄αυτές θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας, είναι σκέψεις που έμειναν γραμμένες με ανεξίτηλο μελάνι στην άκρη του μυαλού μου και κάθε φορά τις θυμάμαι με συγκίνηση και νοσταλγία.  

Οι περισσότερες και όμορφες παιδικές μου σκέψεις είναι από εκείνο το ψηλό αρχοντικό σπίτι με την μαρμάρινη εσωτερική σκάλα, το ξύλινο ανισόπεδο γυαλιστερό πάτωμα και τις ψηλές απο μασίφ ξύλο εσωτερικές πόρτες με τα υπέροχα σκαλίσματά τους, που φάνταζαν μεγάλες και επιβλητικές στα παιδικά ματάκια μας. Εκείνο το σπίτι με την τεράστια τσιμεντένια αυλή, γεμάτη πράσινο και μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμιά....το Μακρέϊκο. 

Εκεί αρχίζουν οι περισσότερες σκέψεις κάθε φορά που θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, εκεί πέρασα μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας. Το σπίτι ήταν δίπλα στο πατρικό μου, στην ίδια γειτονιά...ένα σπίτι μας χώριζε. Την δεκαετία του ΄60 που γεννήθηκα η οικογένειά μου ζούσε με τα απολύτως απαραίτητα, φτωχικά, σε αντίθεση μα το Μακρέϊκο που ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την δική μας με όλα τα καλά και πάντα με γεμάτο και πλούσιο τραπέζι. 

Εκεί λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν παιδιά της ηλικίας μου...φίλοι μας 

Ο Χρήστος, η Ζέτα, ο Νίκος και αργότερα το ΄70 γεννήθηκε και η Μαρία. 

Εκεί παίζαμε όλη μέρα μαζί αρμονικά, όλα τα παιδιά της γειτονιάς. 

Βλέπετε το παιχνίδι και η μικρή ηλικία δεν έχουν ταξικές διακρίσεις. 

Σ΄αυτό βοήθησαν πολύ και οι οικοδεσπότες του σπιτιού, η Σοφία και ο Μιλτιάδης γονείς των παιδιών.

Αργότερα όταν πήγαμε στο δημοτικό σχολείο η κ. Σοφία ήταν η δασκάλα μας. Αγαπούσε όλα τα παιδιά, αλλά εμάς της γειτονιάς μας είχε σαν παιδιά της. Ποτέ δεν μας ξεχώρισε από τα δικά της. 

Κάθε φορά που θα τους έδινε κολατσιό ή φαγητό και είμασταν εκεί έδινε και σε εμάς, αφού είμασταν μαζί σχεδόν όλη μέρα. Εκεί για πρώτη φορά δοκιμάσαμε κασέρι, κεφαλοτύρι, ζαμπόν, γλυκά και άλλες τέτοιες δυσεύρετες για την εποχή λιχουδιές που δεν ξέραμε τι στο καλό ήταν αλλά η νοστιμιά που νιώθαμε δεν μας ένοιαζε καν να ρωτήσουμε...το τρώγαμε εκστασιασμένοι. Ήταν από κείνες τις στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Γιατί εκείνο το φαγητό τότε σε κείνα τα πέτρινα χρόνια, ήταν βάλσαμο για μας που τα είχαμε στερηθεί, για μας που καθημερινά σχεδόν μας έδιναν οι δικοί μας μια φέτα ψωμί πασπαλισμένη με λάδι, και κάποιες φορές που δεν είχαν λάδι με ζάχαρη, και έριχναν νερό από πάνω της για να μην πέφτει. 

Το σπίτι τότε είχε και μια γυναίκα κουβερνάντα οικότροφο για τα παιδιά, την Βαγγελιώ. 

Κι εκείνη μας πρόσεχε θυμάμαι και μας έδινε φαγητό, και όταν πέφταμε κάποιες φορές και χτυπούσαμε περιποιούταν τις πληγές μας. Εχω να τη δω από τότε, πάνω από σαράντα πέντε χρόνια, έμαθα ότι ζει κάπου στην Αθήνα με δική της οικογένεια.

Μεγαλώνοντας δεθήκαμε περισσότερο με τα Μακρούλια, (έτσι τα λέγαμε, για συντομία). 

Είμασταν σαν αδέλφια κι αυτή η σχέση κρατάει μέχρι σήμερα, κι όσο μεγαλώνουμε γίνεται ακόμα καλύτερη, σαν το παλιό καλό κρασί, βλέπετε μας δένουν πολλά και για πολλά χρόνια, ψωμί κι αλάτι που λένε. Οι παροιμίες δεν βγήκαν τυχαία, έχουν μια σοφία μέσα τους. 

Τότε λοιπόν παίζαμε διάφορα γνωστά της εποχής παιχνίδια, αλλά και κάποια αυτοσχέδια γεννημένα από το μικρό μυαλουδάκι μας. Παίζαμε Κρυφτό, Κυνηγητό, Φτσιούλια (τενεκεδάκια άδεια το ένα πάνω στο άλλο ρίχναμε να τα πετύχουμε από μακριιά). Παίζαμε Σμάδες (στρόγγυλα σιδερένια με μια τρύπα στη μέση που τα κλέβαμε από τους στύλους της ΔΕΗ...τόσο μας έκοβε) και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι.

Επίσης τα καλοκαιρινά απογεύματα στο Μακρέϊκο είχαν μια ιδιαίτερη αίγλη. 

Όταν σουρούπωνε φτιάχναμε ατμόσφαιρα ανάβοντας κεριά, καθόμασταν όλοι μαζί και λέγαμε διάφορα, φιλοσοφίες μικρών παιδιών, ότι μπορεί να φαντασθεί ο νους του ανθρώπου. Κάποια από εκείνα τα βράδια ήταν ξεχωριστά, γιατί εμείς τα κάναμε ξεχωριστά. Η μεγαλύτερη της παρέας Βάσω μαζί με τον Χρήστο (οι πιο "φευγάτοι") έφτιαχναν φιγούρες από Καραγκιόζη, κρεμούσαν κι ένα λευκό πανί, άναβαν τα κεριά και η αυλαία έτοιμη για την παράσταση. Δεν έλλειπαν φυσικά με τόσο παιχνίδι και τα ευτράπελα. Κάποιο απόγευμα παίζαμε κρυφτό στην αυλή και εκεί που προσπαθούσαμε να βρούμε μέρος που να κρυφτούμε, ακούμε κάποια στιγμή κάποιον να φωνάζει: 

- Βοήθεια έεεεε βοήθειααααα

Τρέξαμε όλοι μας σαστισμένοι κοντά στη μεγάλη σκαμνιά της αυλής και βλέπουμε τον Αλέκο κρεμασμένο στην κυριολεξία σε ένα κλαδί της από τη ζώνη του παντελονιού του με χέρια και πόδια ανοιχτά κι απλωμένα (σαν μπάτζι τξάμπινγκ) όπου είχε ανέβει να κρυφτεί. Τον κατεβάσαμε με μεγάλη προσπάθεια τελικά μη μπορώντας να σταματήσουμε τα γέλια. Κάθε φορά που βρισκόμαστε και το αναφέρουμε το θυμάται και γελάει. 

Πολλές φορές όταν σουρούπωνε καθόμασταν μέσα μαζεμένοι παρέα άλλοι στις μεγάλες πολυθρόνες και άλλοι σε εκείνο το "ζεστό" ξύλινο πάτωμα και βλέπαμε τηλεόραση. Μη φαντασθείτε κάτι ιδιαίτερο αφού τα κανάλια ήταν μόνο δυο το ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ, και τα μόνα παιδικά γνωστά σήριαλ εποχής ήταν η "Λάσσυ", η "Μπονάντσα" (western) και το "Χαμένοι στο διάστημα" (επιστημονικής φαντασίας). Κάποιες άλλες φορές έβγαζαν την μικρή κινηματογραφική μηχανή και μετατρέπονταν η μεγάλη σάλα σε κινηματογράφο. Είμασταν τόσο ξέγνοιαστα κι ευτυχισμένα, με την παιδική άγνοια της νιότης που δεν σκεφτόμασταν τίποτε άλλο παρά μόνο το παιχνίδι και την παρέα. 

Εκείνα τα χρόνια ούτε λόγος για τηλεόραση στα δικά μας σπίτια, πόσο μάλλον κινηματογραφική μηχανή η πικάπ που είχε το Μακρέϊκο, κανένα τρανζιστοράκι κι αυτό δυσεύρετο. Ευτυχώς για μας, τα Μακρούλια ήταν τόσο δοτικά και απλόχερα που δεν μας ξεχώριζαν ποτέ, κι αυτό οφείλονταν στους γονείς που τούς δίδαξαν ταπεινοφροσύνη, αδελφικότητα, μοιρασιά.

Σε κάθε γιορτή και γενέθλια των παιδιών είμασταν πάντα επίσημα καλεσμένοι όλη η παρέα, ήταν κάτι ιδιαίτερο και χαρούμενο κάθε φορά. Όλα ήταν σε αφθονία, παιχνίδι, γέλιο, διασκέδαση, φαγητό. 

Η σπιτονοικοκυρά τίποτα δεν άφηνε στην τύχη, όλα ήταν υπο τον έλεγχό της, με μια δόση υπερβολής πάντα προσπαθώντας να μας ευχαριστήσει. Γεννημένη στα Φιλιατρά Μεσσηνίας η φιλοξενία για κείνη ήταν ιεροτελεστία. Στις ονομαστικές γιορτές των μεγαλύτερων το σπίτι γέμιζε ασφυκτικά, το τραπέζι είχε απ΄ολα τα καλά και σε αφθονία. Και πάντα προς το τέλος της γιορτής θυμάμαι ο Μιλτιάδης έβγαζε το ακορντεόν του και ο Τάκης Κουτλής από το Φύλλο την κιθάρα του και έπαιζαν υπέροχα τραγούδια του Ατίκ, Γούναρη, Πολυμέρη, ώσπου τέλειωνε η κάθε γιορτή αργά με καντάδες εποχής.

Τα καλοκαίρια κάθε χρόνο για ένα μήνα το Μακρέϊκο έφευγε διακοπές οικογενειακώς. 

Ήταν ο χειρότερος μήνας για μας που μέναμε πίσω. Πρώτον γιατί έφευγαν τα παιδιά και έτσι δεν μπορούσαμε να ευχαριστηθούμε παιχνίδι και δεύτερον γιατί ζηλεύαμε που δεν μπορούσαμε να πάμε κι εμείς αφού δεν είχαμε τις δυνατότητες. Εκείνα τα χρόνια η λέξη διακοπές για τους περισσότερους ήταν άγνωστη. Περιμέναμε με ανυπομονησία να περάσουν οι μέρες για να γυρίσουν και να ξαναρχίσουμε τα παιχνίδια και τις φιλοσοφίες μας. Θυμάμαι πάντα εκείνα τα πρωϊνά που έφευγαν και είμασταν μαζεμένοι στην αυλή να τους χαιρετήσουμε. Θυμάμαι επίσης και το φορτωμένο αυτοκίνητο, ένα άσπρο πεζώ καραβάν (Station Vagon) με μια μεγάλη σχάρα στον ουρανό γεμάτη από βαλίτσες και πράγματα που έπαιρναν μαζί τους. Εμείς τα πιτσιρίκια είμασταν πάντα εκεί, λυπημένα σε κάθε ξεπροβόδισμα και χαρούμενα σε κάθε επιστροφή τους. Κι όταν με το καλό γύριζαν μετά από ένα μήνα μαυρισμένοι από τον ήλιο, και ανανεωμένοι από την αλμύρα της θάλασσας, είχαμε γιορτή, και ξαναρχίζαμε το παιχνίδι που τόσο αγαπούσαμε και στερηθήκαμε. Όλα εκείνα τα συναισθήματα μαζεμένα είναι που σε κάνουν να θυμάσαι με αγάπη τα παιδικά σου χρόνια. Να θυμάσαι την κάθε λεπτομέρεια και την κάθε εικόνα μετά από μισό αιώνα. Έτσι περνούσαν τα χρόνια, και όλα τα παιδιά μαζί κάναμε σχέδια για το μέλλον, που με τόση ανυπομονησία βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε και να γνωρίσουμε, με την αθώα παιδική άγνοια της ηλικίας μας. 

Η γιαγιά ήταν επίσης ένα από τα πρόσωπα που μας έχει χαρίσει μερικές από τις όμορφες αναμνήσεις από το Μακρέϊκο. Ήταν μια αξιοσέβαστη γυναίκα που πάντοτε έπαιζε σημαντικό ρόλο στην οικογένεια και φυσικά για μας τα μικρά εκείνη την εποχή. Η μορφή της έμοιαζε της Παναγίας, ήταν παντού, πανταχού παρούσα χωρίς να ενοχλεί. Την θυμάμαι πάντα πεντακάθαρη με κείνη την μαύρη μαντήλα τυλιγμένη όμορφα στο κεφάλι, με καλυμμένο σχεδόν όλο το πρόσωπό της όπως τις φορούσαν οι περισσότερες γυναίκες μεγάλης ηλικίας εκείνης της εποχής. Μόνο τα μεγάλα υγρά της μάτια και το χαμόγελό της διέκρινες να ξεχωρίζουν και να σου μεταδίδουν αγάπη, θαλπωρή, στοργή και σεβασμό. Ήταν ο άνθρωπος που συνέδεε το παλιό με το νέο και μας μετέφερε όλες τις αξίες της παλιάς εποχής.

Το 1973 τελειώνοντας το Δημοτικό χωρίσαμε γιατί εμείς φύγαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Εκείνοι πήγαν γυμνάσιο στην Καρδίτσα και για ένα χρονικό διάστημα χαθήκαμε. Βρισκόμασταν στις μεγάλες γιορτές και κάποιες μέρες τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό. Τότε στην εφηβεία μας ήταν που κάναμε και τα περισσότερα καθημερινά μικρά πάρτι μεταξύ μας. Είχα φέρει το καινούργιο μου στερεοφωνικό και έτσι κάθε βράδυ μαζευόμασταν στο σπίτι μου και ακούγαμε ξένη μουσική. 

Ήταν η εποχή που ανταλλάζαμε άλμπουμ μεταξύ μας, η εποχή των Pink Floyd, Black Sabbath, Deep Purple, AC/DC, Uriah Heep, Scorpions, Rainbow, Ramones, Motörhead, Kiss, Styx, Blue Oyster Cult, Aerosmith,Van Halen, UFO, Dire Straits, Queen, The Clash, Sex Pistols κλπ. Κάποιες από κείνες τις βραδιές παίζαμε και ζωντανά με τις κιθάρες μας εγώ μαζί με τον Θανάση Ανδρεάδη ξένες επιτυχίες εποχής και τραγουδούσαν όλοι μαζί, μα περισσότερο η Ζέτα που ήξερε καλά την Αγγλικήν.

Πέρασαν τα χρόνια και ο καθένας μας τράβηξε τον δρόμο της ζωής.

Όμως κάθε φορά που ανταμώνουμε ακόμα και σήμερα είναι γιορτή για μας. Και πως κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Υπάρχει πάντα μια συγκεκριμένη στιγμή που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε ότι η νιότη μας τελείωσε. Όμως όλη η παρέα ξέρει ότι για μας αυτό θα συμβεί αρκετά αργότερα.

Αναρωτιέμαι κάποιες φορές, πώς γίνεται μεγαλώνοντας να δακρύζεις πιο εύκολα;; 

Καταλαβαίνεις πλέον ότι έχει να κάνει με την ηλικία. Πως όσο μεγαλώνεις τα δάκρυα έρχονται αβίαστα. Συνειδητοποιείς πόσο λίγος χρόνος σου απομένει, και πόσο πολύ χρόνο άφησες πίσω σου. 

Όλα γίνονται πλέον τόσο πολύτιμα γιατί μεγαλώνοντας εκτιμάς ακόμη και τα πιο μικρά και ταπεινά πράγματα. Ένα από αυτά τα πράγματα που εκτιμώ περισσότερο στη ζωή μου είναι και οι παιδικοί μου φίλοι. Εκείνοι που στις πιο δύσκολες στιγμές είναι δίπλα μου, κι εγώ για εκείνους όταν χρειαστεί. 

Αυτό είναι το πολυτιμότερο αγαθό για έναν άνθρωπο...

Αφιερωμένο στους:

Χρήστο, Ζέτα, Νικόλα, Μαράκι, Αλέκο, Βάσω, Κώστα, Αλκη, Βιβή και Θανάση

Στη μνήμη της Δασκάλας μας Σοφίας Παπαδήμου Μακρή που έφυγε σαν σήμερα το 2015

Να ονειρεύομαι ταξίδια ατέλειωτα κι αλαργινά...

Λατρεύω τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, και τα βαγόνια που φιλοξενούν. 

Από μικρό παιδάκι είχα αυτή την αγάπη. 

Μου άρεσε με κάθε ευκαιρία, να κάθομαι εκεί από μικρός και να χαζεύω τα τρένα που πάνε κι έρχονται, όλες τις εποχές του χρόνου. 

Να ονειρεύομαι ταξίδια ατέλειωτα μέσα από το μεγάλο τζάμι του παραθύρου τους. 

Είναι ένα είδος ψυχολογικής ανάτασης για μένα.

O τοπικός σιδηροδρομικός σταθμός των Ορφανών εκείνη την εποχή διατηρούσε ένα ύφος που θα ταίριαζε απόλυτα στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Θύμιζε σκηνές από τις ταινίες του. 

Ο πέτρινος σταθμός Γαλλικής αρχιτεκτονικής 19ου αιώνα, με τα παγκάκια κάτω από τον ίσκιο των μεγάλων πεύκων για αναμονή και ξεκούραση, καθώς και τα όμορφα θαμνάκια γεωμετρικά κομμένα μπροστά στην είσοδό του αποτελούσαν ένα ιδιαίτερο σημείο αναφοράς και αναψυχής. 

Ήταν όμορφος όλες τις εποχές. 

Οι παλιοί σταθμοί είχαν μεγαλύτερη αίγλη και ομορφιά, από μόνοι τους, είχαν ένα φυσικό κάλος, όπως και ο σταθμός των Ορφανών. Στην Ελλάδα κάποτε, υπήρχε σιδηροδρομικό δίκτυο με ιστορία περίπου εκατό ετών εξίσου γοητευτικό, με διαδρομές που διέσχιζαν τα πιο όμορφα τοπία της χώρας. Το ταξίδι ήταν πολύωρο και κουραστικό για τον ταξιδιώτη αλλά τόσο όμορφο που σχεδόν ξεχνούσες το ρολόι. Οι παλαιότεροι σίγουρα το θυμούνται με νοσταλγία. Αρκούσε μια και μόνο διαδρομή για να γνωρίσεις όλη την Ελληνική φύση. 

Τα τρένα να περνούν μέσα από κάμπους με καταπράσινα λιβάδια, από βουνά κακοτράχαλα με ατέλειωτες γαλαρίες ενώ η θέα από τις ράγες πανέμορφη, μοναδική.

Την εποχή εκείνη, όταν ταξιδεύαμε, σαν παιδιά περιμέναμε πώς και πώς να κάνει στάση το τρένο σε κάποιο μεγάλο σταθμό. Όχι μόνο για ξεκούραση αλλά και για να φάμε κάτι όπως σουβλάκια, ρυζόγαλο, φιστίκια και άλλα τοπικά εδέσματα. 

Πρόλαβα οτομοτρίς και πόστα, που έβαζαν τα δυνατά τους για να φτάσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν στον προορισμό τους. Ήταν τα πρώτα τρένα που είχαν δική τους μηχανή αυτοκίνησης και αντικατέστησαν τις ατμοκίνητες αμαξοστοιχίες, τους λεγόμενους "καρβουνιάρηδες" που ήταν επενδυμένα με ξύλο και διέθεταν πολλές πρωτοποριακές ανέσεις και πολυτέλειες για την εποχή τους. 

Ελάχιστα από εκείνα τα τρένα διασώζονται σήμερα. 

Ο ήχος του ερχομού και της φυγής του τρένου ήταν απόλυτα συνδεδεμένος με τις τοπικές κοινωνίες. 

Ανέκαθεν η είσοδος του τρένου στον σταθμό έφερνε τους ταξιδιώτες να το περιμένουν μαζεμένοι μπροστά από τα πέτρινα κτήρια με τα συναισθήματα να χτυπάνε κόκκινο.

Η μάνα αγκάλιαζε τον γιό που πήγαινε στα ξένα μετανάστης, ο φαντάρος αντίκριζε σαστισμένος τον τόπο όπου θα περνούσε την θητεία του, φοιτητές πηγαινοέρχονταν από το ένα μέρος στο άλλο ενώ παράλληλα μια κρυφή αγαπημένη κοίταζε τον αγαπητικό της με κρυφές ματιές μην τυχόν και τους δει κανένα γνωστό μάτι. 

Γενικά άνθρωποι αντάμωναν και χώριζαν, άλλοι με δάκρυα χαράς και άλλοι λύπης.

Κάθε ένας να κουβαλά τη δική του ιστορία. Κάποια ιστορία να χωράει σε μια βαλίτσα, άλλη να γράφεται σε ένα λεπτό, και κάποια άλλη να καθρεφτίζεται στα μάτια. 

Στους σταθμούς των τρένων, συμβαίνουν τα πιο όμορφα ανταμώματα, και οι πιο πικροί αποχωρισμοί. 

Αυτοί που επιβεβαιώνονται με μια απέραντη σιωπή...

Ενας φίλος έφυγε...

Ένας φίλος έφυγε…

Πόσα θυμάμαι και πόσα θέλω να πω...

Προσπαθώ να το ξεχνάω, να το απωθώ από τη μνήμη ότι έχει φύγει. 

Προσπαθώ να διώξω από την σκέψη ότι δεν θα ξαναπιούμε το καθημερινό μας καφεδάκι παρέα. 

Εγώ, εκείνος, ο Χρήστος, ο Αλέκος, ο Δημήτρης!

Είχε ακόμα χρόνια να ζήσει, όπως ήθελε κι ήξερε. 

Αθόρυβα αλλά ουσιαστικά.

Αφανής ήρωας... 

Αγαπητός με όλους, αριστοκράτης, ευγενικός, ευαίσθητος, πονόψυχος, οικογενειάρχης. 

Όταν μπορούσε να βοηθήσει, το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν να το ζητήσεις το καταλάβαινε μόνος του.

Σε έπαιρνε τηλέφωνο και σου έδινε κουράγιο όταν το είχες ανάγκη. 

Με βλέμμα έντονο, σε κοιτούσε και σου έδινε ενέργεια...ευαίσθητος άνθρωπος...πονόψυχος.

Ο Σάκης μας άφησε νωρίς, αλλά έμειναν στη μνήμη μου οι απλές καθημερινές μας στιγμές.

Εκεί στο καφέ που βρισκόμασταν κάθε μέρα όλοι μαζί η παρέα γύρω απ΄το τραπέζι χειμώνα δίπλα στη τζαμαρία, και κάτω από τη φυλλωσιά της μουριάς το καλοκαίρι, να απολαμβάνουμε το καφεδάκι με αμπελο-φιλοσοφο-κουβεντούλα αναπολώντας τα παλιά, και ιδιαίτερα τα μεταξύ μας όμορφα πειράγματα με γέλιο, που πολλές φορές κατέληγαν σε τραγούδι.

Θέλαμε να πούμε και να κάνουμε πολλά πράγματα ακόμα φίλε, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε.

θα μας λείψει η καλή παρέα σου. 

Ας αναπαυθεί η ψυχούλα σου.

Θα σε θυμάμαι πάντα!!!

Το φιλαράκι σου!!!

Ενα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας...

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν αλλάξουν στο χρόνο, κάποια πράγματα μένουν ίδια ή αλλάζουν τόσο όσο για να μας θυμίζουν τα παλιά, αλλά να παραμένουν διαχρονικά. 

Κάποια πράγματα εξακολουθούν να είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. 

Ένας φίλος, ένας συγχωριανός που "έφυγε" απ΄τη ζωή, ένα αγαπημένο πρόσωπο που πέρασε από τούτον εδώ τον τόπο και άφησε ένα μικρό λιθαράκι στον τοίχο της ζωής του χωριού, και που κουβαλά πάνω του χιλιάδες αναμνήσεις...

Ιτέα 5 Γενάρη 1988

Τίποτα δεν θυμίζει χρονιάρες μέρες Χριστουγέννων στη Ιτέα

Τέτοιες μέρες γιορτινές κλεισμένος σπίτι λόγω καραντίνας κοιτάζω από το τζάμι του παραθύρου μου την πλατεία και τον κεντρικό δρόμο μέχρι τα καφενεία. Πιο πέρα μια φάτνη και λίγα λαμπάκια εδώ κι εκεί στις κολόνες έτσι να θυμίζουν Χριστούγεννα. Κι όπως χάνεται η ματιά μου μέχρι το Σχολείο, κάθομαι και νοσταλγώ τα παιδικά μου χρόνια εδώ στο χωριό.

Μέχρι τα 12 τα έζησα εδώ, έφυγα και ξαναγύρισα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Οι μνήμες ζωντανές και πολλές. Ανέμελα χρόνια, παρόλο που οι συνθήκες που επικρατούσαν τότε δεν ήταν και οι καλύτερες. 

Τίποτα δεν είναι όμως όπως τότε να θυμίζει χρονιάρες μέρες Χριστουγέννων στην εποχή μας. 

Κίνηση σχεδόν μηδαμινή. Κάπου κάπου περνάει και κάποιο αυτοκίνητο ή ένας χωριανός τον δρόμο, για να θυμίζει ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε. Οι εποχές άλλαξαν και οι άνθρωποι κλειστήκαμε στο καβούκι μας. 

Η καμπάνα χτυπά αλλά κανείς δεν περνάει πια για την εκκλησία. 

Δεν υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα. Δεν βγαίνουμε πλέον όπως παλιά. 

Θυμάμαι αυτές τις μέρες όλα τα καφενεία στέναζαν ασφυκτικά από θαμώνες, γέλια κουβέντα και χαρτιά μέχρι να ξημερώσει. Και τα κεράσματα στα σπίτια έπαιρναν κι έδιναν, συνήθως γλυκό του κουταλιού και κουραμπιέδες. Παιδιά παντού στα μαγαζιά στην πλατεία με εκείνες τις μαύρες πλαστικές μπότες (γαλότσες λόγω λάσπης) παίζαμε ξένοιαστα στο χιόνι και γιορτάζαμε κάθε μέρα αυτές τις άγιες μέρες μέχρι να σκοτεινιάσει, να ανάψουν τα λαμπιόνια, και να καταλήξουμε σε κάποιο σπίτι φιλικό που γιόρταζε. 

Τότε που ο κόσμος χαίρονταν με τα λίγα, και το δώρο της πρωτοχρονιάς για τους περισσότερους φάνταζε ένα μακρινό άπιαστο όνειρο. Τότε που η αγάπη ήταν διάχυτη παντού σε όλα τα σπίτια. Αν και φτωχικά τα περισσότερα σχεδόν, πάντα περίσσευε για όλους ακόμα και για τους συγγενείς που έρχονταν από την πόλη και τα γύρω χωριά, θείους, θείες, ξαδέλφια και που όλοι κοιμόμασταν στο πάτωμα στρωματσάδα σαν μια οικογένεια. 

Κοιμόμασταν τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί όλο το βράδυ λέγαμε αστεία και γελούσαμε.

Τι να πρωτοθυµηθώ!!! 

Η μέρες εκείνες πέρασαν ανεπιστρεπτί και το μόνο που μας έχει μείνει είναι η γλυκειά νοσταλγία και η θύμηση του παρελθόντος να ψυχανεμίζεται γύρω μας σαν κάτι άπιαστο και μακρινό. Οι εικόνες περνούν από τα µάτια µου, άλλες έντονες, άλλες αχνές από το πέρασµα του χρόνου, και διαπιστώνω ότι όσο µεγαλώνω, τόσο περισσότερο γυρίζω πίσω στα περασµένα. 

Πέρασε πάνω από μισός αιώνας για τους περισσότερους από μας μα δεν μπορεί να σβήσει με τίποτα τις παιδικές μνήμες του χωριού μας. Ο νους μας τρέχει πάντα σε εκείνες τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων της Ιτέας.

Κάπως έτσι ήταν τότε τα Χριστούγεννα στο χωριό που δεν θα σβήνουν ποτέ από τη μνήμη μου...

Καλές Γιορτές!!!

Σημείο αναφοράς για την δεκαετία του ΄80 η Pub του Νίκου Γούλα

Σημείο αναφοράς για την δεκαετία του ΄80 ήταν η Pub του Νίκου Γούλα για το χωριό μας. 

Eνα μπαρ παλιάς κοπής, από την εποχή που όλοι μας γινόμασταν μια παρέα και ο μπάρμαν γνώριζε απ΄την καλή κι απ΄την ανάποδη τι ήθελε να ακούσει ο καθένας μας. Ένα bar που είχε ότι τραβούσε η ψυχούλα σου και "πλημμύριζε" από ποτό και μουσική. 

Θυμάμαι έναν ζεστό χώρο και μια μεγάλη μπάρα από μασίφ ξύλο με όλα τα απαραίτητα "εργαλεία" πάνω της που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τα bar των αστικών κέντρων. 

Γενικά τη δεκαετία του ’80, όσον αφορά στη διασκέδαση, τα πράγματα ήταν πολύ πιο σαφή. 

Ο κόσμος έβγαινε σε συγκεκριμένα μαγαζιά γιατί στα χωριά δεν υπήρχαν πολλές επιλογές. 

Τότε, όταν ξεκινούσες να πας κάπου για ποτό, ήξερες από πριν ποιους θα βρεις εκεί και τι μουσική θα ακούσεις.

Η διακόσμηση από μόνη της υπονοούσε την προσοχή μας στη μουσική. Πίσω απ΄το μπαρ δέσποζε η τεράστια συλλογή από CDς. Μπαίνοντας και ρίχνοντας μια πρώτη ματιά, περίμενες να ακούσεις κάτι άλλο, κάτι πολύ διαφορετικό...είχες αυτή την αίσθηση. Πέρα από το μουσικό κομμάτι, όπου ο Νίκος έθετε πάντα ψηλά, υπήρχε μια κάψα για μουσική που δύσκολα θα άκουγες αλλού. 

Πρέπει να μιλήσω και για τη διακόσμηση. 

Τέτοιο μέρος δεν υπήρχε για τα δεδομένα της εποχής. Το μαγαζί ήταν κουκλί. 

Που να ήξερε κι εκείνος τότε πόσο μπροστά ήταν. 

Εκεί ένιωσα από την πρώτη στιγμή μια απέραντη οικειότητα που δεν σταμάτησα ποτέ να νιώθω μέχρι τη μέρα που έκλεισε. 

Φυσικά έγινε αμέσως το στέκι μου. 

Οι περισσότεροι σχεδόν όλη την μέρα την βγάζαμε εκεί ακούγοντας μουσική, αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι έχω την εντύπωση πως δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει το ηχοσύστημά του. 

Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά...ένας μουσικός παράδεισος.

Αυτό που σε τράβαγε εκεί σχεδόν κάθε μέρα για ένα καφέ ή ένα ποτό ήταν ότι παρόλο που είχε γίνει στέκι για τους περισσότερους, ποτέ δεν ήξερες πως θα εξελιχθεί η βόλτα σου από εκεί. 

Η κάθε του νύχτα ήταν διαφορετική επειδή ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις επιθυμίες μας.

Για κάποιους από εμάς, του πρώτου "πυρήνα", δεν ήταν απλά ένα στέκι. Οι δεσμοί που αναπτύξαμε τόσο μεταξύ μας όσο και με τον χώρο ήταν αλληλένδετοι. Αισθανόμασταν όλοι ανεξαιρέτως σαν μέρος της ζωής μας....

Νικόλα φίλε μου...άφησες κι εσύ το λιθαράκι σου στον "τοίχο" της ιστορίας του χωριού μας!!!

Αγαπώ τη βροχή...γιατί μοιάζει με τη στιγμή!

Αγαπώ τη βροχή...

Γιατί μοιάζει με τη στιγμή...

Κάθε φορά είναι διαφορετική...μοναδική!

Μπορεί να έρθει ξαφνικά...

Άλλες φορές σε προειδοποιεί σπρώχνοντας τον ουρανό προς τα κάτω μέχρι εκείνος να μελανιάσει από την πίεση. 

Δροσερή ή παγωμένη, ήμερη ή θυμωμένη, βιαστική η επίμονη, μελωδική ή βραχνή, χαμογελαστή ή θλιμμένη, σε κάνει να νοσταλγείς ή να ξεχνάς.

Αγαπώ τη βροχή...να την ακούω όπως τη μουσική.

Γιατί τρυπώνει στα πιο όμορφα Καλοκαίρια μου και με κάνει να τρέχω κάθε φορά κάτω από κάποια τέντα ή μαρκίζα, ισορροπώντας ανάμεσα στον πανικό και την ευτυχία. 

Και εκεί που κάθομαι και τη χαζεύω γίνεται η πιο δυνατή μου ανάμνηση...τελειώνει...εξαφανίζεται, και γω αναπολώ το μεθυσμένο της άγγιγμα.

Υστερα την συναντώ στην καρδιά του Φθινοπώρου και μες τον Χειμώνα, να μου γράφει αγγίζοντας το τζάμι θολά μηνύματα.

Αγαπώ τη βροχή...γνωρίζω τα πάντα γι΄αυτήν. 

Αποτελεί, μαζί με την μουσική, την πρώτη ύλη για να φτιαχτεί κάθε αληθινό κι ανόθευτο συναίσθημα.

Ξέρω πως οι σταγόνες ταξιδεύουν πάντα η μια δίπλα στην άλλη, όπως οι νότες, κι όταν η ώρα το αποφασίζει διαλέγει κάποιες απ΄αυτές να πέσουν στη γη. Και οι άλλες που μένουν πίσω δεν λυπούνται, γιατί με την πρώτη ηλιαχτίδα εκείνες που έπεσαν θα ξαναγυρίσουν μέχρι να ξαναφύγουν και να επιστρέψουν πάλι και πάλι και πάλι απ΄την αρχή.

Η ζωή της σταγόνας είναι κύκλος. 

Μόνο αν τολμήσει να βουτήξει στο κενό δίχως η ώρα να την προστάξει μόνο τότε θα χαθεί.

Καμιά όμως ποτέ δεν το δοκίμασε, και γιατί να το κάνει άλλωστε, τι πιο όμορφο απ΄το να πλέεις με ανοιχτά πανιά για πάντα με μια τόσο μεγάλη παρέα...

Δεν ξέρω αν είναι ο ήχος της βροχής που με συναρπάζει τόσο, ξέρω όμως σίγουρα πως είναι καταιγίδα συναισθημάτων...!!!

Αγαπώ τη βροχή.... 

Αφιερωμένο το επόμενο τραγούδι...

Την δεκαετία του 70 - ΄80 το ραδιόφωνο είχε την τιμητική του. Και εδώ στην Ιτέα το ίδιο. 

Φημίζεται άλλωστε για την πρωτοπορία της σε πολλά πράγματα.

Είναι η εποχή που δεκάδες πειρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί εκπέμπουν στα μεσαία κύματα. Εκπέμπουν με παλιό καλό λαϊκό οι περισσότεροι, και με ξένο κάποιοι λίγοι, με τηλέφωνα στον αέρα και τον γνωστό τρόπο αφιερώσεων. Έχουν μάλιστα και πάρα πολύ μεγάλο ακροατήριο. Όλοι εμείς οι νέοι της γενιάς μας τότε περιμέναμε με ανυπομονησία την αφιέρωση με το ανάλογο τραγούδι γεμάτο υπονοούμενα έρωτα κι αγάπης από το πρόσωπο που μας ενδιέφερε.

Ο κάθε πειρατικός σταθμός είχε και το ακροατήριό του. 

Οι περισσότεροι τον φτιάχναμε μόνοι μας, με χρήματα φυσικά που δεν μας περίσσευαν, αλλά ήταν τόση η αγάπη και το μεράκι που με ανυπομονησία περιμέναμε την στιγμή που θα βγαίναμε στον "αέρα". Βέβαια ήταν όλοι παράνομοι γιατί υπήρχε τότε το αφελές επιχείρημα ότι ένας πειρατικός σταθμός, μπορεί ακόμα να ρίξει ένα αεροπλάνο, γιατί δεν θα είχε λέει, σωστή επικοινωνία ο πιλότος με τον πύργο ελέγχου, λόγω ισχυρών παρεμβολών. Αυτό βέβαια ποτέ δεν είχε βάση, σε καμία περίπτωση, ούτε είχαμε ποτέ κανένα τέτοιο περιστατικό πτώσης αεροπλάνου, που να οφείλεται σε εκπομπή ερασιτέχνη. 

Η κύρια συχνότητα του ερασιτέχνη, ήταν περίπου οι 1600 χιλιόκυκλους στα μεσαία κύματα, και δεν είχε καμία σχέση με τίς συχνότητες των πύργων ελέγχου, που ήταν σε εντελώς διαφορετικές υπέρ υψηλές συχνότητες. Όμως, το κυνηγητό σε όλους εμάς, δεν είχε σταματήσει ποτέ!

Είχαμε όμως μια λατρεία σε αυτό που κάναμε, και ένα αλτρουισμό στο να θέλουμε να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο, που ούτε μας πτοούσε το ανελέητο κυνηγητό τους!

Αγωνία, λαχτάρα και πάθος, να κολλάς κάθε φορά με το κολλητήρι σου τα εξαρτήματα στο σασί, αντιστάσεις πυκνωτές, διόδους, και να στερεώνεις πάνω μετασχηματιστές, πηνία και βάσεις λυχνιών, και να αναμένεις το τελικό αποτέλεσμα. Και άντε και το έφτιαξες το μηχάνημα, μετά είχες την αγωνία αν θα δουλέψει σωστά. Και αφού το είχες καταφέρει να δουλέψει σωστά, έψαχνες το κρυφό από τα "μάτια" της αστυνομίας σημείο για να απλώσεις το χάλκινο καλώδιο της κεραίας που έπρεπε να είχε τα σωστά μέτρα και το ανάλογο ύψος. Από δέντρο σε δέντρο τις περισσότερες φορές που έφτανε και τα 100 μέτρα μήκος. Εξαρτήματα αγοράζαμε ή ανταλλάσσαμε μεταξύ μας οι ερασιτέχνες...ακόμα και ολόκληρους σταθμούς. Και ξεκινούσαμε τις εκπομπές πάντα μέσα σε ένα πέπλο αόριστου και αγνώστου μυστηρίου. Οι αφιερώσεις, πάντα με μικρά ονόματα. Ο Γιάννης στη Μαρία, ο Κώστας στη Γιωργία, ο Θάνος στη Σοφία και ούτω καθεξής. Μερικές φορές και με συνθήματα όπως η "ραγισμένη καρδιά" στο "κορίτσι με τις κοτσίδες" κ. α.  

Άλλες φορές άκουγες: 

"Αφιερώνεται το επόμενο τραγούδι, στην όμορφη Μελαχροινή που κάθεται στη πράσινη αυλόπορτα, και έχει στο αυτί της το ραδιόφωνο και μας ακούει!"

Πολλές φορές κάποιοι συνδέαμε και σε απ’ ευθείας ανοιχτή ακρόαση με το τηλέφωνο.

Αν ο εκφωνητής έβαζε συναίσθημα στη φωνή του, σωστούς δίσκους και να κάνει καλό πρόγραμμα, τότε είχε μεγάλο και φανατικό κοινό, κυρίως γυναικείο. Πολλά κορίτσια ερωτευόταν παράφορα τον εκφωνητή, τον οποίο ήθελαν διακαώς να γνωρίσουν και από κοντά. Αν δε είχες και τηλέφωνο στο σπίτι, τότε ήταν πού γινόταν πανδαιμόνιο. Ήταν πραγματικά όλα μια αληθινή μαγεία, που δεν περιγράφεται με λόγια! Και κατασκευαστικά είχε μαγεία ένας πομπός, αλλά και η εκπομπή στον "αέρα" άλλο πράγμα!

Αυτό πάλι που κάναμε βόλτες στη περιοχή και ακούγαμε σε πολλά σπίτια ραδιόφωνα να παίζουν το δικό μας σταθμό, αυτό δεν ξεπληρωνόταν με τίποτα!

Τότε τα κρατικά ραδιόφωνα, δεν τα προτιμούσε το κοινό, γιατί έπαιζαν τα κλασσικά κομμάτια.

Ο ερασιτέχνης όμως που είχε μεράκι με την μουσική την "έψαχνε" πολύ. Έψαχνε παντού στα δισκοπωλεία, τα σπάνια και καλά δισκάκια παλιά η της εποχής, και τα έπαιζε στις αφιερώσεις του. 

Δεν υπήρχε ποτέ πιθανότητα ένα κρατικό κανάλι να παίξει ένα "Time" των Pink Floyd  oύτε ένα "Black Magik Woman" των Santana. 

Τα σπάνια αυτά κομμάτια για τότε τα έβρισκε το μεράκι και μόνο το μεράκι του ερασιτέχνη, που θυσίαζε ώρες από το χρόνο του και χρήμα για να ψυχαγωγήσει το κοινό του!

Κάθε ερασιτέχνης είχε και ένα ψευδώνυμο.

Σας παραθέτω όλα τα ευρηματικά ψευδώνυμα και δίπλα τα ονόματα από τους "Ραδιοερασιτέχνες" της Ιτέας εκείνης της εποχής:

"Καλόκαρδος" -  Χρήστος Χριστοδούλου

"Θεσσαλός" -  Χρήστος Μπαλαντίνας

"San Remo" -  Νίκος Κουτσουμπέης

"Sylvania" -  Σπύρος & Μάκης Ανδριανόπουλος

"Ανεπανάληπτος" -  Ηλίας Μακρής

"Ράδιο 69" -  Βάϊος Καραγιάννης

"Απίθανος" -  Αρης Λιάχανος

"Α12" -  Αχιλλέας Μπαλαντίνας

"PlayBoy" -  Ζήσης Αρχοντής

"Μεγαλόκαρδος" -  Βαγγέλης Κοντοβάϊος

"Τα Σκαθάρια" -  Μίλτος Λιάχανος, Βαγγέλης Γούλας, Σάκης Μακρής

"Απαρηγόρητος" -  Αλέκος Μανώλης

"Περαστικός" -  Φίλιππας Μπακαβέλος

"Super Sonic" -  Θάνος Μακρής

"Ραδιοφωνία Libero" -  Βασίλης Καναράς, Κώστας Γιαννάκος

 

Ολοι μας πιστεύω κατά βάθος οι ερασιτέχνες που ασχοληθήκαμε νοσταλγούμε εκείνα τα χρόνια, αλλά όμως τίποτα δεν είναι σήμερα όπως τότε...

Άλλες εποχές!!!

Αν είχαν τσίπα και φιλότιμο...

Αγαπητοί φίλοι

Ο νομός Καρδίτσας ήταν πάντοτε ο φτωχός συγγενής της Θεσσαλίας και της Ελλάδας γενικότερα.

Τώρα με τις πλημμύρες ήρθε και η χαριστική βολή.

Πέρασαν από την μεταπολίτευση και μετά πολιτικοί και πολιτικοί, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, στελέχοι με "μεγάλα" ονόματα κλπ, αλλά η Καρδίτσα σταθερά παρέμεινε πίσω ουραγός σε κάθε τομέα και ανάπτυξη να κοιτάζει από μακριά τις άλλες πόλεις όπως τα Τρίκαλα τον Βόλο κ.α.

Ο σημερινή Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας κάνει φιλότιμες προσπάθειες προς την σωστή κατεύθυνση αλλά δεν μπορεί να καλύψει λάθη δεκαετιών.  

Έτσι λοιπόν...μετρώντας τις πληγές και μαζεύοντας τα κομμάτια της καταστροφικής νεροποντής, αναλογιζόμαστε πλέον τι φταίει κάθε φορά που έχουμε ένα φυσικό φαινόμενο στην Ελλάδα και πάντα έχουμε καταστροφές και θύματα. 

Προφανώς υπάρχουν ευθύνες... 

Μπορεί λοιπόν η ξαφνική βροχόπτωση να ήταν ένας μεγάλος παράγοντας για την πλημμύρα. 

Μπορεί τα πολλά νερά που έπεσαν να δημιούργησαν χειμάρρους και να ξύπνησαν τα ρέματα που είχαν μπαζωθεί, αλλά αναδεικνύουν και τις ευθύνες των δημόσιων υπηρεσιών και του κράτους γενικότερα, τόσο ως προς τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση αντιπλημμυρικών έργων όσο και ως προς τον καθαρισμό των ποταμών και των ρεμάτων.

Όλα αυτά λοιπόν συνετέλεσαν ώστε κάθε φορά που έχουμε φυσικά φαινόμενα να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές εδώ και χρόνια. Και όλα αυτά συνεχίζονται γιατί στην χώρα μας όλα τα ανεχόμαστε και κανείς δεν τιμωρείται.

Γιατί σ΄αυτή τη χώρα ποτέ κανείς δε φταίει.

Γιατί σ΄αυτή τη χώρα δεν υπάρχει τσίπα και φιλότιμο

Τσίπα σημαίνει ντροπή... 

Σημαίνει ανάληψη της ευθύνης με σκυμμένο το κεφάλι...

Σημαίνει πως όταν φτύνουν κάποιον δεν λέει πως βρέχει...

Όλοι θα πληγώσουμε κάποιον και θα φερθούμε άσχημα κάποια στιγμή στη ζωή μας, άθελά μας ή μη. 

Το ζήτημα είναι πόσα κιλά φιλότιμο έχει ο καθένας πάνω του για να το παραδεχτεί. 

Αυτό είναι η τσίπα. 

Εκείνη η εσωτερική ντροπή που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι έφταιξες. 

Αν όλοι αυτοί λοιπόν που έφεραν τα πράγματα εδώ που τα έφεραν, γιατί προφανώς δεν ήρθαν από μόνα τους.

Αν λοιπόν όλοι αυτοί που κυβέρνησαν και μιλούν για την Ελλάδα σαν να πρόκειται για Τιτανικό, ότι η Ελλάδα είναι στην εντατική, ότι η Ελλάδα απαρτίζεται από κοπρίτες οι οποίοι δεν δουλεύουν, ότι μαζί τα τρώμε και τα λοιπά και τα λοιπά. Αν όλοι αυτοί λοιπόν είχαν, αυτό που λέμε και στο χωριό μου, τσίπα και φιλότιμο, αυτό που έπρεπε να κάνουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα ήταν να ζητήσουν ένα συγνώμη, ένα ειλικρινές συγνώμη, και μετά να έκαναν το εξής:

Να βγαίναν στον λαό μπροστά να μιλήσουν και θα ήταν και το τελευταίο τους διάγγελμα:

"Ελληνίδες Ελληνες σας οδηγήσαμε εδώ που σας οδηγήσαμε, ξέρουμε πώς με το κακό που σας έχουμε κάνει δεν υπάρχει περίπτωση να μας συγχωρήσετε, δεν σας ζητάμε να μας συγχωρήσετε, σας ζητάμε να μας ξεχάσετε και εμείς εξαφανιζόμαστε από προσώπου γης."

Αντίθετα αυτοί που με τις ευθύνες τους έφεραν τα πράγματα μέχρι εδώ.

Αυτοί που κάθε φορά με την πρώτη φωτιά και βροχή καιγόμαστε ή πνιγόμαστε.

Αυτοί που μας κουνούν το δάχτυλο και το αποτέλεσμά τους είναι να μετρούμε ζημιές και θύματα.

Όλοι αυτοί λοιπόν, έχουν το θράσος να εμφανίζονται από πάνω και ως σωτήρες...

Εδώ πάει και μια ατάκα του αείμνηστου Λάμπρου Κωνσταντάρα στην ταινία "Υπάρχει και φιλότιμο" (Μαυρογιαλούρος).

"Οι γυναίκες και οι πολιτικοί αγαπητέ μου, πρέπει να προσέχουν πολύ τις περιφέρειές τους, γιατί υπάρχει κίνδυνος να ξανάρθουν εκλογές και η περιφέρειά σου να σε γράψει στην περιφέρειά της"

Π Σ

                                       Άρθρο μου στην εφημερίδα "ΠΑΛΑΜΑΣ Ενημέρωση"

Αλησμόνητα τα φτωχικά παιδικά μας χρόνια...

Όσο μεγαλώνουμε έρχονται στο νου μας εκείνα τα όμορφα, αλησμόνητα παιδικά μας χρόνια τα παλιά. 

Τότε που ζούσαμε χωρίς φροντίδες, χωρίς σκοτούρες, που τραγουδούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε όλη μέρα στην αυλή του σπιτιού μας, στη γειτονιά, και στην πλατεία του χωριού μας. 

Είχαν αυτή την γεύση που δεν περιγράφεται με λόγια. Ήταν δεμένη με την απλότητα και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, μιας εποχής που δεν γνώρισαν και δεν θα καταλάβουν ποτέ οι νέες γενιές!

Πως μπορείς να περιγράψεις στην σημερινή γενιά εκείνα τα αλησμόνητα φτωχικά παιδικά μας χρόνια;; 

Το πιο θεϊκό γλυκό που είχαμε δοκιμάσει ήταν η καθημερινή μας σχεδόν απόλαυση όταν δεν είχαμε άλλη επιλογή και το τρώγαμε με τόση λαχτάρα και ήταν τόσο γευστικό για μας.

Ψωμί με ζάχαρη...βρεγμένο με λάδι η νερό!

Θυμάμαι κι άλλα πολλά από τα χρόνια της γενιάς μου. 

Κάναμε μπάνιο κάθε Σάββατο...

Ζέσταιναν το νερό πάνω στη σόμπα οι μανάδες μας και το μπάνιο μας το "παίρναμε" μέσα σε μια τσίγκινη ή ξύλινη σκάφη (κοινώς κοπάνα), και προσπαθούσαμε να το αποφύγουμε βρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες κάθε φορά.

Η αιτία;;;

Η μάλλινη φανέλα!!!

Ναι η μάλλινη φανέλα...εκείνη που όταν μας την έβαζαν μετά το μπάνιο νιώθαμε να τσιμπάνε το αδύνατο κορμάκι μας βελόνες, κάτι σαν βελονισμός ένα πράμα!

Αμ και κείνα τα λινάρια που χρησιμοποιούσαν για σφουγγάρι;;;

Τι να πεις και τι να θυμηθείς.

Η μάνα για να πλύνει τα ρούχα μας άναβε φωτιά στην πυροστιά έβαζε πάνω το καζάνι με νερό βραστό και τα "ζεματούσε" όπως έλεγε να σκοτωθούν τα μικρόβια, καμία σκέψη βέβαια για πλυντήρια και σημερινές πολυτέλειες, και όμως τα ρούχα μας μοσχομύριζαν πλυμένα με το πράσινο σαπούνι. μυρωδιά αξεπέραστη.

Θυμάμαι επίσης πως συχνά πρήζονταν ο λαιμός μας από τα γνωστά σε μας τους μεγάλους "πρισκάρια" μαγουλάδες κοινώς, σημερινή παρωτίτιδα. Συχνά, πυκνά τότε...δεν ξέρω γιατί...ποτέ δεν ρώτησα να μάθω την αιτία.

- Να πάμε να το σταυρώσει το παιδί...έλεγε η μάνα μου.

Και πηγαίναμε...και με σταύρωνε η γειτόνισσα η γιαγιά Ροϊδω η Μπούτα με κάτι σκληρό σαν πέτρα που το κοιτούσα με περιέργεια να δω τι ήταν, και που τελικά τώρα αργότερα έμαθα ότι ήταν ξεραμένα "κακά" σκύλου.

Ναι φίλοι μου...σκυλοκούραδο ξεραμένο σαν πέτρα!!!

Και μετά κεραμίδα ζεστή από πάνω...για επιδόρπιο!

Υπήρχαν κι άλλες γυναίκες στο χωριό που "σταύρωναν"

Τότε, σε κάθε χωριό, υπήρχε και ένας φημισμένος "γιατρός" ή μια "γιατρέσσα".

Δεν ήταν σπουδαγμένοι με διπλώματα και πτυχία. 

"Πρακτικούς" τους έλεγαν.

Άνθρωποι απλοί, που είχαν το χάρισμα και τη θέληση να θεραπεύουν, να περιποιούνται και γενικά να κάνουν το καλό. Συνήθως δεν παίρναν αμοιβή από όσους θεράπευαν. Η φήμη τους είχε απλωθεί σε όλα τα γύρω χωριά. Για την πείρα και τα γιατροσόφια τους όλοι τους εκτιμούσαν και τους αγαπούσαν. Είχαν το κύρος και την υπόληψη αληθινού γιατρού. Θεράπευαν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. 

Τότε διάλεγαν κάποιο από τα παιδιά ή τα εγγόνια τους για να τους διδάξουν όλα τα γιατροσόφια και τα μυστικά της τέχνης τους.

Υπήρχε ένας τέτοιος πρακτικός στους Σοφάδες, ο "Αλφας" για όσους τον θυμούνται, ειδικός για κατάγματα, ρήξεις και σπασίματα...μεγάλος μάστορας.

Υπήρχε επίσης και μια ακόμα πρακτικός στο χωριό μας.

Η κυρά Φωτεινή Χατζίκου, η μάνα του Γιάννη Χατζίκου που είχε τον πρώτο ξυλόφουρνο στο χωριό μας με το υπέροχο ζυμωτό ψωμί του, θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του.

Έτσι μεγαλώσαμε...και όσο μακρινές και αν φαίνονται αυτές οι εικόνες έχουν χαραχθεί στην μνήμη μου σαν μια από τις πιο γλυκές στιγμές της νιότης μας. Είναι από τις εικόνες που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στην γενιά μας που δεν θα ξεχάσει ποτέ....

                                          Άρθρο μου στην Εφημερίδα "Παλαμάς Ενημέρωση"

Αν...

Αν δεν έκλεισες μάτια όταν τραγούδαγες "Θα πιω απόψε το φεγγάρι"

Αν δεν έκλαψες από ευαισθησία όταν "Κλείναν οι δρόμοι με βροχή" 

Αν δεν αισθάνθηκες ρίγος και πόνο όταν "Έπεφτε βαθιά σιωπή"

Αν δεν αγκάλιασες "Το άγαλμα" του δρόμου που σε θυμήθηκε

Αν ερωτευμένος δεν ψιθύρισες "Όλα δικά σου μάτια μου"

Αν δεν ψιθύρισες σε μπουάτ το "Δάκρυ μας σταλιά σταλιά"

Αν δεν φώναξες βουρκωμένος "Φίλε έλα απόψε που πονάω"

Αν...

Αν...

Αν...

Τότε σίγουρα στη ζωή σου θα νοιώθεις μοναξιά...

Δεν ξέρω αν είναι τα τραγούδια του, δεν ξέρω αν είναι η μοναδική φωνή του, δεν ξέρω αν είναι οι γλυκές αναμνήσεις που σημάδεψαν τη νιότη μου, δεν ξέρω...

Ξέρω όμως ότι ξενύχτησα ακούγοντάς τον βράδια αξημέρωτα με όνειρα πλημμυρισμένα γεμάτα έρωτα, λατρεία, αγάπη, πόνο, χαρά. Λάτρεψα τα τραγούδια του, έκλαψα μαζί τους στα πρώτα μου ερωτικά σκιρτήματα, στα πρώτα βήματα της μουσικής μαθαίνοντας κιθάρα, στα πρώτα καρδιοχτύπια...

Καλή αντάμωση αγαπημένε μου Γιάννη να σε ξανακούσω εκεί πάνω και να ξανακλάψω πάλι σαν μικρό παιδί...!!!😥

Περιβαλλοντική ασυνειδησία...

Σε όλες τις εισόδους του χωριού μας σχεδόν, εκεί στις άκρες στο μεριά τα πράγματα έχουν γίνει ανεξέλεγκτα πλέον. 

Έχουν δημιουργηθεί πολλές εστίες από μικρές χωματερές μια αναπνοή από τις αυλές των σπιτιών γεμάτες σκουπίδια, απορρίμματα, μπάζα, περιττώματα και ότι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου.
Κάποιοι, λοιπόν, εδώ στην Ιτέα ούτε παιδεία έχουν, ούτε αυτογνωσία. Γιατί αλλιώς, δεν εξηγείται η περιβαλλοντική τους ασυνειδησία. Φαίνεται πως δεν αρκεί σε κάποιους ο χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων που έχει οριοθετηθεί από τον δήμο. 

Θα πρέπει να δημιουργήσουν τη δική τους χωματερή.
Οι εικόνες προκαλούν αγανάκτηση. 

Τι κι αν έχουν τοποθετηθεί πινακίδες από τον δήμο, που απαγορεύουν τη ρίψη των απορριμμάτων και των άλλων περιττών αντικειμένων!
Ανεξέλεγκτα, λοιπόν, κάποιοι ασυνείδητοι της αντίληψης "τα άχρηστα μακριά από το σπίτι μου κι όπου θέλουν ας είναι...", βρίσκουν εύκολα προσβάσιμους χώρους σε σημεία του χωριού, στις εισόδους, δίπλα στον κεντρικό δρόμο, λίγα μέτρα από το τελευταίο σπίτι του χωριού, και ξεφορτώνουν μικρά και μεγάλα φορτηγά με μπάζα, σκουπίδια και πτώματα ζώων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που προκαλούνται στο περιβάλλον και κατ’ επέκταση στην ποιότητα ζωής των ίδιων των κατοίκων του χωριού μας γενικότερα.
Είναι αδιάφοροι και υπερόπτες και προφανώς δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν.
Μήπως δεν γνωρίζουν ότι είμαστε υποσύνολο ενός συνόλου;;;
Μήπως δεν ακούνε καθημερινά, ότι αυτό απαγορεύεται, και είναι ότι χειρότερο για την αισθητική και πρωτίστως την υγεία μας;;;
Σίγουρα γνωρίζουν!!! Σίγουρα ακούνε!!! Σίγουρα βλέπουν!!!!
Όμως δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν...γιατί απλά, δε θέλουν.
Γιατί είναι τόσο ανεύθυνοι, που δεν τους ενδιαφέρει για τον άλλον αν τον ενοχλούν.
Σκουπίδια παντού, στα χωράφια, στους δρόμους στα γεφύρια, στα ποτάμια.
Άδεια πλαστικά κουτιά από φυτοφάρμακα παντού.
Και φυσικά δεν πάνε μόνα τους εκεί, κάποιοι τα μεταφέρουν και τα πετούν.
Υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για την υγεία μας απ΄αυτό;;

Όχι πέστε μου...

Μίμης Σουλιώτης: Ένας γιατρός που δίδαξε ήθος κι ανθρωπιά

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε υπήρξαν άνθρωποι με Α κεφαλαίο που νοιάστηκαν για τον συνάνθρωπό τους όσο κανείς άλλος.
Που μας δίδαξαν ανθρωπιά, αγάπη κι εμπιστοσύνη και δεν εκμεταλεύτηκαν την ιδιότητά τους για δικό τους όφελος.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να αφιερώσω δυο λέξεις για έναν τέτοιο άνθρωπο και γιατρό της περιοχής μας.
Τον Μίμη Σουλιώτη!
Το οφείλω στη μνήμη του...
Nοιώθω πολύ τυχερός που τον γνώρισα!!
Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη της ιατρικής, ο ορισμός του «καλού γιατρού» εμπεριέχει έντονα τα ηθικά στοιχεία όπως τα καθόρισε ο Ιπποκράτης. Δηλαδή ο γιατρός οφείλει να είναι ανιδιοτελής και φιλάνθρωπος κατά την εξάσκηση των καθηκόντων του, να παρέχει τις υπηρεσίες του ισότιμα και δίκαια σε πλούσιους και φτωχούς. Ένας γιατρός με όλα τα παραπάνω στοιχεία, γέννημα - θρέμμα Παλαμά, υπήρξε για πολλά χρόνια στην περιοχή μας ο Μίμης. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος με ήθος, πραγματική αγάπη για τη δουλειά του, ευαισθησία και επαγγελματισμό. Η ταπεινοσύνη του φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Ένας γιατρός με αξιοπρέπεια, με λαμπρές καταβολές, και εξαίρετος επιστήμονας.
Στάθηκε σε όλες τις περιπτώσεις εδώ και χρόνια με πραγματικό ενδιαφέρον σε όλους μας ανεξαιρέτως.
Το ότι έζησε στην περιοχή μας πρέπει να νοιώθουμε πολύ τυχεροί.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω το μέγεθος της προσφοράς αυτού του ανθρώπου.
Μόνο τα καλύτερα μπορώ να πω για τον Μίμη και σαν γιατρό και σαν άνθρωπο!
Ελπίζω ο Δήμος Παλαμά κάποια στιγμή να αναγνωρίσει έμπρακτα την προσφορά του!

Αλησμόνητες βραδιές γεμάτες μουσική...

Έχω παίξει κατά καιρούς σε διάφορα μέρη, με καλούς και άξιους μουσικούς, αλλά και φίλους πάνω απ΄όλα. Με τον Αποστόλη Μαντέ με μια μεγάλη ιστορία πίσω του, τον μαέστρο Γιάννη Μπάτρα επίσης υπέροχο πιανίστα με ευαισθησία και σημασία στη λεπτομέρεια, τον Ναπολέων Μουλιάκο, τον Μάριο Σιαμέτη κλπ αλλά και με τον αείμνηστο Κώστα Χαλιμούρδα για λίγο διάστημα πριν φύγει νωρίς για το μεγάλο δίχως γυρισμό ταξίδι.

Μεγάλο σχολείο το πάλκο και η συνεργασία μαζί τους.
Κάθε φορά ανακάλυπτα και κάτι παίζοντας δίπλα τους.
Έχει απίστευτες ομορφιές αλλά και μεγάλες δυσκολίες στην αρχή που ξεκινάς σε ένα ζωντανό πρόγραμμα.
Θα αναφερθώ για τις μουσικές βραδιές στην Ιτέα.
Συνεργάστηκα μ’ έναν αξιόλογο τραγουδιστή, αλλά και άνθρωπο, από τον Πέτρινο, τον Κώστα Μητράκο.
Τον εκτιμώ και τον αγαπάω και νιώθω ότι υπάρχει και από τη δική του πλευρά η εκτίμηση και ο σεβασμός. Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια είμασταν μαζί πολλές σαιζόν. Τον γνώρισα πρώτη φορά το 1992 που συνεργαστήκαμε στο υπέροχο από κάθε άποψη μαγαζί του Θέμη στο "Ηλιοτρόπιο" στην Ιτέα (1992 -1996). Μετέπειτα με την ονομασία "Χαγιάτι" (2010 - 2014) αλλά και σε διάφορες συναυλίες με αφιερώματα που κάναμε σε μεγάλους δημιουργούς όπως Θεοδωράκη, Καλδάρα, Ξαρχάκο, Κουγιουμτζή, Ακη Πάνου κλπ.

Το "Χαγιάτι" ήταν ένας χώρος ζεστός, προσεγμένος από κάθε άποψη με ολοζώντανες τεράστιες ζωγραφιές στους τοίχους που αποτύπωναν διάφορα μέρη του χωριού μας. Ο χώρος είχε επιμεληθεί προσωπικά από τον Θέμη Παπακυρίτση ιδιοκτήτη, και από τον Χάρη Μακρή εικαστικό ζωγράφο που ζει εδώ στο χωριό και έχει διακριθεί με έργα του σε πολλές εκθέσεις. Ένας χώρος μοναδικός παρεϊστικος κατάλληλος για ζωντανή μουσική που τον βρίσκεις μόνο σε μεγάλες πόλεις. Στα χρόνια που δουλέψαμε εκεί πέρασε πολύς κόσμος από την γύρω περιοχή και από Καρδίτσα παρέες μεγάλες κάθε φορά. Γέμιζε ασφυκτικά, δεν έπεφτε καρφίτσα. Πέρασαν και πολλοί μουσικοί σαν πελάτες, οι περισσότεροι έπαιξαν και τραγούδησαν μαζί μας σαν μια μεγάλη παρέα.

Δεν ήθελα από την αρχή να παίξω σε χορούς, πανηγύρια και άλλα τέτοια σχετικά.
Δεν ήταν στη ιδιοσυγκρασία μου. Μια φορά έκανα το λάθος και πήγα, τρόμαξα με όλη την κατάσταση και τις απαιτήσεις των ανθρώπων εκεί, και το μετάνιωσα σφόδρα. Ήμουν πάντα της άποψης ότι την μουσική πρέπει να την "υπηρετείς" και όχι το αντίθετο, γιατί πρώτα παίζεις για τον εαυτό σου, βάζεις την καρδιά και την ψυχούλα σου και το αποτέλεσμα που βγαίνει σε δικαιώνει πάντα. Δεν επιδίωξα ποτέ να παίζω ότι νάναι και οπουδήποτε. Πάντα διάλεγα το μέρος, το πρόγραμμα, και ιδιαίτερα τους συνεργάτες μου.

Ήταν επιλογή μου.
Έχουμε περάσει μοναδικές στιγμές κάθε φορά με όλα τα παιδιά της ορχήστρας...

Έχουμε παίξει τον άμμο της θάλασσας από τραγούδια...
Έχουμε κλάψει και ανατριχιάσει με κάποια απ΄αυτά...
Έχουμε πει τα καλύτερα ανέκδοτα όταν κατεβαίναμε από το πάλκο και χαλαρώναμε...
Έχουμε ρίξει απίθανο γέλιο με τα διάφορα ευτράπελα της νύχτας...
Έχουμε να διηγούμαστε ατέλειωτες ιστορίες από κείνες τις βραδιές στα εγγονάκια μας....
Και το κυριότερο...
Έχουμε να θυμόμαστε...

Ο κύκλος των χαμένων...μουσικών

Μουσικοί...
Εκείνοι οι άνθρωποι που είμαστε πάντα πίσω, ακούραστοι "εργάτες" και αφανείς ήρωες της μουσικής, και που δεν φαινόμαστε όσο θάπρεπε και όσο μας αξίζει, γιατί κατά κάποιο περίεργο τρόπο κλέβουν οι τραγουδιστές με την λάμψη τους το φως μας.

Είναι η μοίρα μας...
Ο πολύς κόσμος ακούει και σιγοτραγουδάει τα όμορφα τραγούδια πολλές φορές, ακούει την φωνή, και αγνοεί ότι πίσω από κάθε μεγάλη επιτυχία βρίσκεται και η ψυχή ενός μουσικού.

Όμως χωρίς εμάς τους "αφανείς ήρωες", δεν θα υπήρχε τραγούδι για να τραγουδήσουν.
Βλέπετε στα τραγούδια που ακούμε και που μας αρέσουν, πάντα θα λείπουν τα ονόματα των μουσικών που έβαλαν ψυχή, καρδιά, συναίσθημα για να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα.

Ότι και να νομίζουμε για τον εαυτό μας τελικά, πάντα θα είμαστε κάτι λιγότερο χωρίς τους άλλους γύρω μας...

Οι παιδικές Καλοκαιρινές Κυριακές μου...

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια μικρός στο χωριό την δεκαετία του ΄60 τότε που τα σπίτια μας είχαν κοινές αυλές και τα παιχνίδια μας δεν είχαν τελειωμό. Τότε που τα Κυριακάτικα απογεύματα ήταν γεμάτα από κάθε άποψη, και που έμοιαζαν γιορτινά κάθε φορά.
Εμείς τα πιτσιρίκια τα περιμέναμε σαν λύτρωση για να βάλουμε τα καλά μας, να βγούμε νωρίς στο γήπεδο, αν έπαιζε η ομάδα μας ο "Ενιπέας", και μετά περίπατο στην καθιερωμένη "Βόλτα" του χωριού.
Έτσι ονομάζαμε το απογευματινό περπάτημα στον κεντρικό δρόμο, από το Δημοτικό σχολείο μέχρι το παλιό γεφύρι μας.
Πάνω κάτω...ασταμάτητα...για ώρες.

Γέμιζε η δημοσιά με κόσμο. 

Ένα σκηνικό, από άνδρες και γυναίκες, παρέες – παρέες να πηγαινοέρχονται στον κεντρικό δρόμο του χωριού και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Εκεί έβλεπες τις κοπέλες καλοντυμένες, να περπατάνε αγκαζέ και να χαμογελάνε ρίχνοντας κλεφτές ματιές γεμάτες υπονοούμενα στα αγόρια. Άλλες φορές πάλι το φλέρτ γίνονταν με διάφορα πρόχειρα σημειώματα σε χαρτάκια που έδιναν τα αγόρια στις κοπέλες διακριτικά να τα διαβάσουν. Πολλές φορές κάποιος ξάδερφος έπαιζε το ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα σε δυο νέους που φλέρταραν και έτσι βοηθούσε την κατάσταση και τους έφερνε σε επαφή. Δεν έλλειπαν βέβαια οι μικρό παρεξηγήσεις και οι τσακωμοί από τους συγγενείς που θίγονταν η τιμή και η υπόληψή τους από τα διάφορα πειράγματα.
Πάντως είναι γεγονός πως πολλοί γάμοι έγιναν με τόπο γνωριμίας τη "Βόλτα" στο Κουτσιαρί και πολλά ζευγάρια που έχουν ως αφετηρία της σχέσης τους την εποχή εκείνη, έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνο το ξέγνοιαστο πήγαινε - έλα.

Μέχρι νάρθει τελικά το σούρουπο και να στρωθούμε αποσταμένοι και διψασμένοι για σουβλάκι και μπυρίτσα σε κάποια από τις παρακείμενες ταβέρνες του δρόμου, του Φόντα ή του Μπότσικα, με τα τραπεζάκια έξω και τα τζουκ-μπόξ να παίζουν διάφορα τραγούδια εποχής που μιλούσαν για αγάπη, ξενιτιά, πόνο και γενικά για τη ζωή. Εκείνη η βόλτα που προλάβαμε εμείς οι μεγαλύτεροι ήταν θεσμός για το χωριό μας από τα παλιότερα χρόνια το γνωστό "σεργιάνι" Ήταν μια ευκαιρία να γίνει το "νυφοδιάλεγμα" μεταξύ των νέων και ταυτόχρονα μια ευκαιρία να διασκεδάσουν και να ξεδώσουν ανέξοδα οι άνθρωποι. 

Πιό κάτω και κεντρικά, μια μεγάλη ξύλινη παλέτα με τον βαρύγδουπο τίτλο, γεμάτη φωτογραφίες από σκηνές του Ελληνικού κινηματογράφου διαφήμιζε την ταινία της Κυριακής μπροστά στην είσοδο του θερινού σινεμά δίπλα από το καφενείο του Γιώργου Κοντοβάϊου (Ματσούλα). 

Κι εμείς μικρά παιδάκια, προσπαθούσαμε να τρυπώσουμε κρυφά ανάμεσα στον κόσμο γιατί χρήματα για εισιτήριο δεν υπήρχαν. Κι όταν τελικά είμασταν τυχεροί και τα καταφέρναμε, καθόμασταν όλα μαζί κάτω και μπροστά στα άσπρα χαλίκια, κοντά στο τεράστιο πανί γιατί η "πλατεία" ήταν γεμάτη, και τα καθίσματα πιασμένα απ΄τους μεγάλους. Βλέπετε υπήρχε σεβασμός στον μεγαλύτερο κι αυτό διδάσκονταν πρώτα στο σπίτι, και μετά στο σχολείο.

Κι όταν έσβηναν πια τα φώτα, και άρχιζε η προβολή από εκείνες τις μοναδικές ταινίες της εποχής, (που τις βλέπουμε ακόμα και σήμερα όλοι μας σα να΄ναι πρώτη φορά) άκουγες τον ήχο από τον πασατέμπο που πουλούσε κάποιο παιδάκι στα διαλείμματα ή τα γέλια και τους ψιθύρους από τους θαμώνες που σχολίαζαν το έργο.

Ώσπου η ταινία έγραφε "ΤΕΛΟΣ"...ευχάριστο τις περισσότερες φορές.
Κι όλοι έφευγαν ικανοποιημένοι και γελαστοί για τα σπίτια τους για ξεκούραση, γιατί τους περίμενε μια κουραστική Δευτέρα και μια μεγάλη βδομάδα με σκληρή δουλειά.
Έτσι περνούσαν κατακαλόκαιρο οι Κυριακές στο χωριό...γιορτινές, αισιόδοξες.

Τώρα που τα σκέφτομαι...όλες εκείνες οι Κυριακές ήταν μια ιεροτελεστία για όλους μας!!!

                                           Άρθρο μου στην Εφημερίδα "Παλαμάς Ενημέρωση"