Βιβλίο...το καλύτερο δώρο τελικά

Χιλιάδες φορές έχουμε ακούσει κάποιον να εκφράζει την άποψη πως το βιβλίο είναι το καλύτερο δώρο.
Ναι! πράγματι έτσι είναι...
Με αφορμή τα 2 βιβλία που μου χάρισε ένας καλός και αξιόλογος φίλος φέτος τα Χριστούγεννα και που ήταν το καλύτερο δώρο, εδώ και πολύ καιρό για μένα, αποφάσισα να γράψω το σημερινό κείμενο.
Όταν θέλουμε να κάνουμε ένα δώρο σε κάποιον για τα γενέθλιά του ή για την ονομαστική εορτή του ή απλά επειδή θέλουμε να του κάνουμε ένα δώρο, τότε η καλύτερη επιλογή είναι ένα αξιόλογο βιβλίο.
Δεν θέλω εδώ να απαξιώσω ή να καταργήσω τα γλυκά, τα λουλούδια, τα διακοσμητικά αντικείμενα και άλλα είδη δώρων που συνηθίζονται.
Είναι και αυτά πολύ όμορφα και δίνουν ιδιαίτερη χαρά στον αποδέκτη τους, ιδιαίτερα αν ξέρει ότι τα φτιάξαμε με τα χέρια μας.
Όμως, ένα αξιόλογο βιβλίο με μία εγκάρδια αφιέρωση στην πρώτη σελίδα και μια ευχή γραμμένη μέσα από την καρδιά μας, είναι κάτι που ο αποδέκτης του δώρου θα το έχει για πάντα και θα μπορεί να ανατρέχει σε αυτό όποτε θέλει να θυμηθεί ξανά κάποια όμορφα πράγματα που κέρδισε από την ανάγνωσή του και με τα οποία έκανε τον εσωτερικό του κόσμο πιο πλούσιο.
Ένα καλό βιβλίο γεννά το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για το πρόσωπο που μας το χάρισε, επειδή χάρη σε αυτήν την πρωτοβουλία του περάσαμε μερικές όμορφες ώρες, ενδεχομένως άνοιξε ο πνευματικός μας ορίζοντας προς άγνωστες μέχρι τώρα για εμάς κατευθύνσεις και ίσως ακόμα να νιώσαμε το αίσθημα της αγαλλίασης στην καρδιά μας, ανάλογα με το περιεχόμενο του βιβλίου.
Κανείς δεν αποκτά διάθεση για μόρφωση κοιτάζοντας βιβλία σε βιβλιοθήκες.
Πρέπει να έχει πάρει την παιδεία που απαιτείται προκειμένου να τα κοιτάξει με αγάπη, διαφορετικά πιθανότερο είναι να τα κάψει παρά να τα ανοίξει και να τα διαβάσει.
Έστω κι έτσι, το βιβλίο παραμένει το καλύτερο δώρο.
Δωρίστε βιβλία, ακόμη και σε κάποιον που δε διαβάζει, αλλά σε αυτήν την περίπτωση κάντε το έξυπνα. Υπάρχουν άνθρωποι που από τη στιγμή που για πρώτη φορά στη ζωή τους έλαβαν ένα ερέθισμα και διάβασαν ένα βιβλίο δε σταμάτησαν ποτέ να διαβάζουν. Κι επειδή αυτό είναι το ζητούμενο, ξεχάστε σκέψεις τύπου "θα του πάρω κάτι να ανοίξει τα μάτια του" γιατί το βιβλίο δεν προορίζεται για τον εαυτό σας.
Επιλέξτε κάτι σύμφωνο με το χαρακτήρα τού παραλήπτη και φροντίστε να είναι μικρό ώστε να διαβαστεί ευκολότερα.
Μπορεί τελικά να του αλλάξετε τη ζωή...!!!

(Υ.Γ.  Γιάννη μου σ΄ευχαριστώ από καρδιάς για το ανεκτίμητο δώρο σου...)

Δεν είναι Χριστούγεννα στο χωριό αυτά...

Ήταν από τις αγαπημένες μας γιορτές στο χωριό μας θυμάμαι, από τότε ακόμη που είμασταν παιδιά.
Ήταν, ναι...δεν είναι πια!!!
Μεγαλώσαμε και για πολλούς από μας, δεν είναι.
Για πολλούς από μας δεν σημαίνουν τίποτα.
Δεν γελάμε πια, δεν στολίζουμε, δεν χαιρόμαστε, δεν χαιρετάμε, δεν αγκαλιάζουμε...!!!
Κοιτάζω γύρω μου, και βλέπω έρημα μαγαζιά, στενοχώρια, μιζέρια, δυστυχισμένα πρόσωπα, θλιμμένα μάτια, σκυφτούς, σκεφτικούς και προβληματισμένους ανθρώπους.
ΟΧΙ ! δεν είναι Χριστούγεννα στο χωριό αυτά...

Αυτό που πονάει όμως, είναι πάνω απ' όλα η μοναξιά.
Και εννοώ την ψυχική μοναξιά, όχι την άλλη...
Αυτή είναι που δεν υποφέρεται...
Αυτή είναι που δεν αντέχουμε...
Απλά, είτε δεν το ξέρουμε, είτε δεν το λέμε...
Μα δεν κρύβεται...
Η άλλη ξεγελιέται εύκολα, μα αυτή της ψυχής, ποτέ...!
Εύχομαι λοιπόν στον καινούργιο χρόνο, να έχουμε την υγεία μας, και λιγότερη μοναξιά στις ψυχές μας, παρέα με εκείνους που νοιαζόμαστε και αγαπάμε, όπως κι αυτοί εμάς...!!!

Ιτέα το χωριό μου...

Πάνω από τριανταπέντε χρόνια πίσω, είναι που είχα βρεθεί Ιούλιο μήνα, κατακαλόκαιρο, με καύσωνα, σε ένα φίσκα γεμάτο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, φυσικά χωρίς αιρκοντίσιον, να κάνω τη διαδρομή Θεσσαλονίκη – Λάρισα. 

Απ εκεί συνέχιζα με άλλο λεωφορείο Λάρισα - Φαρκαδώνα - Παλαμάς, χειρότερη σακαράκα, σαν παστή σαρδέλα δίπλα σε καταϊδρωμένους, όπως κι εγώ, συνεπιβάτες, για τον προορισμό μου, σε ένα χωριό της Καρδίτσας, καταμεσής του κάμπου...την Ιτέα.

Δεν είχα καμία υποψία πως τριανταπέντε χρόνια αργότερα θα μάζευα τα μπογαλάκια μου μετά από τόσα χρόνια από το κλεινόν άστυ και σιγά σιγά θα γινόμουν μόνιμος κάτοικός της, και μάλιστα να ασχοληθώ και με τα κοινά της.
Ένας εσωτερικός μετανάστης που στην πραγματικότητα δεν ήξερε τι ακριβώς θα έβρισκε μπροστά του...αλλά ήξερε πολύ καλά τι ήθελε να αφήσει πίσω του.

Κάθε που έρχεται καλοκαίρι στο χωριό, ανοίγουν οι πόρτες και οι καρδιές διάπλατα για να υποδεχτούν τους ανθρώπους τους από τις πόλεις. Τότε σκέφτομαι, πόσο διαφορετική είναι η οπτική γωνία του επισκέπτη  από αυτή του μόνιμου κάτοικου, σχετικά με τα χωριά μας.
Η φράση κλισέ:
- "Τι ωραία που είσαστε εδώ"...ηχεί στα αυτιά μου προτού καν ειπωθεί.
Όχι πως δεν είναι ωραία, αλλά η απόσταση όπως και το προσωρινό της παραμονής σε κάποιον τόπο, σε κάνει πάντα να ωραιοποιείς τα πράγματα.
Τώρα, μετά από μια δεκαετία εδώ νομίζω ότι μπορώ να πω με σιγουριά τι είναι για μένα το χωριό.
Είναι η μικρογραφία της Ελληνικής κοινωνίας με την πλατιά έννοια, μόνο που εδώ τα πρόσωπα έχουν όνομα και οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί.

Η πρώτη τηλεόραση στο χωριό μας

Τότε όλα ήταν καλά και ωραία.
Υπήρχε νιότη, χρώμα παντού φυσική ζωή και λουλούδια.
Εμείς τα παιδιά μαθαίναμε τους μήνες από το κάρπισμα των δένδρων.
Στις αυλές των σπιτιών μας παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό και ότι άλλο σκαρφίζονταν το μικρό μυαλουδάκι μας.
Εκείνο το καλοκαίρι στο Μακρέϊκο ήταν η πρώτη χρονιά που παίξαμε καραγκιόζη.
Σκαρώναμε κι εμείς τις δικές μας φιγούρες, από σκληρό χαρτόνι, κρεμούσαμε ένα λευκό σεντόνι, βρίσκαμε και δυο κεριά για το φωτισμό και με λίγη πρόβα ήταν όλα έτοιμα για την παράσταση.
Η Βάσω, η πιο τολμηρή και πιο παθιασμένη για τέτοιου είδους πράγματα, είχε αναλάβει να ενσαρκώνει τις άψυχες φιγούρες, μιμούμενη όσο μπορούσε τις διάφορες φωνές των ηρώων πίσω από το λευκό σεντόνι.
Ο Χρήστος είχε αναλάβει τα "σκηνικά" (Καρέκλες,κεριά, σεντόνι, λουλούδια κ.λ.π).
Άλλες φορές παίζαμε αυτοσχέδια παιχνίδια με διάφορα υλικά και αλωνίζαμε κάθε σπιθαμή την Μακρέϊκη ρούγα όλη μέρα σχεδόν μέχρι να πέσει το βραδάκι και να το διαλύσουμε.
Άλλοι πάλι καβαλίκευαν ένα ξύλο η καλάμι και μιμούμενοι με το στόμα τον ήχο της μοτοσικλέτας, έκαναν, πως γκάζωναν και ξαμολιούνταν ξυπόλυτοι στους χωματένιους δρόμους του χωριού. Πολλές φορές χάζευα βλέποντας τον αδελφό μου τον Κώστα να χώνεται σε κάτι λακκούβες του δρόμου γεμάτες κουρνιαχτό και να κάνει δήθεν πως βουλιάζει. Έβαζε τότε όπισθεν, μαρσάριζε, σπινιάριζε, ξαναμαρσάριζε και μέσα σ΄ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας του δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος, πως από μοτοσικλέτα κατέληγε να οδηγεί τρακτέρ μέσα σε δύσβατα και επικίνδυνα χώματα.
Στο τέλος ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτος κουρνιαχτό όπως ήταν φυσικό.
Έτσι λοιπόν, το σούρουπο, αφού η γειτονιά μάθαινε για την παράστασή μας, αρχίζαμε και παίζαμε τις διάφορες ιστορίες του καραγκιόζη, στους λιγοστούς μας θεατές, Χρήστος, Νίκος, Ζέτα, Βάσω, Παύλος, Αλέκος, Κώστας, Θάνος, Μπάμπης κ.α που συνήθως αποτελούνταν από την τότε παρέα μας. Με τις συνηθισμένες ατάκες της Βάσως του Καραγκιόζη και του Χατζατζάρη, σκόρπιζε το γέλιο και το αθώο παιδικό μας παιχνίδι γίνονταν βίωμα στις καρδιές μας.
Ώσπου, μια μέρα καλοκαιριού του 1968 που ετοιμαζόμασταν πάλι για την παράσταση, έρχεται ο αδελφός μου ο Κώστας τρέχοντας και μας λέει κοντανασαίνωντας:
Παιδιά, παιδιά, παρατήστε τα κι ελάτε να πάμε στο μαγαζί του μπάρμπα Νίκου (Νικολακάκια), έφερε τηλεόραση και θα βλέπουμε τσάμπα «σινεμά».
Ανυποψίαστοι και βέβαια ανήμποροι να αντισταθούμε στην εισβολή της εξέλιξης, τα παρατήσαμε γεμάτοι περιέργεια και πήγαμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.
Είχε έρθει η πρώτη τηλεόραση στο χωριό!!!
Τότε είναι που μαζευόμασταν σχεδόν όλο το χωριό μικροί και μεγάλοι και βλέπαμε τα πρώτα σήριαλς της εποχής, την "Γειτονιά μας" την Γνωστή σε όλους μας "Λάσσυ" και τον "Αγνωστο πόλεμο" του βαρτάνη....
Από τότε δεν ξαναπαίξαμε ποτέ πια καραγκιόζη και κάθε βράδυ μαζευόμασταν όλοι στο μαγαζί του μπάρμπα Νίκου και παρακολουθούσαμε μαγεμένοι τηλεόραση...!!!

Μουσικός...επάγγελμα ή κατάντια;

Ένα από τα επαγγέλματα που τα τελευταία χρόνια τείνουν προς εξαφάνιση είναι και αυτό του Μουσικού.
Την τελευταία δεκαετία πολλοί είναι οι μουσικοί που λόγω των δυσκολιών στράφηκαν σε δεύτερη πρωινή δουλειά, όχι για “συμπλήρωμα’’ του μισθού τους αλλά καθαρά για επιβίωση.
Ακόμη περισσότεροι εγκατέλειψαν εντελώς τη μουσική.
Πολλοί ίσως παραξενευτούν διαβάζοντας αυτά τα λόγια ίσως γιατί έχουν συνδέσει τα μεροκάματα των μουσικών με αυτά των τραγουδιστών.
Η αλήθεια είναι ότι τα μεροκάματα των μουσικών, ακόμα και τις παλιές χρυσές εποχές των κέντρων διασκέδασης, δεν έφταναν ούτε το 1/10 της αμοιβής των “πρώτων’’ ονομάτων του τραγουδιού.
Το μόνο που τους κρατούσε στο να ζουν αξιοπρεπώς και να καταφέρουν, κάποιοι έστω, να αγοράσουν κάτι, είναι το γεγονός ότι δούλευαν 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς ρεπό.
Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αλλάξει ριζικά.
Οι μέρες εργασίας έγιναν μετά βίας 2 η και στην χειρότερη περίπτωση 1.
Το μεροκάματο (όταν πληρώνονται) δε φτάνει ούτε για την βενζίνη της εβδομάδας.
Η επιβίωση ενός επαγγελματία μουσικού σήμερα φαντάζει άπιαστο όνειρο.
Τι φταίει όμως και οδηγήθηκε στην καταστροφή ο κλάδος;
Σαφώς μεγάλο ρόλο έχει παίξει η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει πολλά επαγγέλματα, και κατά δεύτερον η τηλεόραση και τα Media που ασχολούνται όλη μέρα με το απολύτως τίποτα στο θέμα της μουσικής.
Κατά τη γνώμη μου όμως το κακό έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν.
Πρώτα απ’ όλα ποτέ δεν υπήρξε κατοχυρωμένο επάγγελμα.
Άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος έβγαζε και βγάζει ο οποιοσδήποτε που δηλώνει μουσικός υπογράφοντας απλά μια αίτηση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του!!!... Και αυτό γιατί το Ελληνικό κράτος και οι Υπουργοί “Πολιτισμού’’ που πέρασαν, πότε δεν το αναγνώρισαν σαν επάγγελμα παρά τις όποιες πιέσεις.
Βέβαια το φταίξιμο δεν είναι μόνο του κράτους αλλά και των ίδιων των Μουσικών.
Πότε δεν υπήρξαν οργανωμένοι όπως άλλοι κλάδοι. Φταίνε και οι ίδιοι που η δουλειά τους έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι και όποιος άσχετος θέλει ανεβαίνει στο πατάρι και παίζει με εξευτελιστικά μικρό μεροκάματο, κατεβάζοντας έτσι και άλλο τα ήδη χαμηλά στάνταρ του επαγγέλματος και στερώντας την δουλειά από έναν καλό μουσικό που απλά προσπαθεί να επιζήσει ανάμεσα στην λαίλαπα της προχειρότητας και της ασχετοσύνης.
Γεγονός είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων προτιμούν τους φθηνότερους, χωρίς να τους νοιάζει η ποιότητα, αφού όλα μεταφράζονται σε χρήμα.
Φταίει και η μουσική παιδεία του Ελληνα που επικροτεί τέτοια φαινόμενα δίνοντας το δικαίωμα στον κάθε ιδιοκτήτη να πράξει τα παραπάνω.
Κι ενώ τα μεγάλα μαγαζιά κρατάνε ακόμα ένα κάπως υψηλό επίπεδο στις ορχήστρες τους, στα μικρότερα μαγαζιά η κατάσταση είναι τραγελαφική.
Δυστυχώς το θέμα έχει πολλές διαστάσεις και δεν είναι εύκολο να αναλυθούν μέσα σε λίγες γραμμές. Είναι όμως μία μικρή γεύση από τα σοβαρά και χρόνια προβλήματα ενός μουσικού.
Ίσως όμως η κρίση που διανύουμε είναι και μια καλή ευκαιρία να ξεκαθαρίσει λίγο το μουσικό τοπίο.
Σε κάθε περίπτωση πάντως το σημαντικό είναι ένα....!!!
Η ζωντανή μουσική καλά κρατεί...!!!