Η πρώτη τηλεόραση στο χωριό μας

Τότε όλα ήταν καλά και ωραία.
Υπήρχε νιότη, χρώμα παντού φυσική ζωή και λουλούδια.
Εμείς τα παιδιά μαθαίναμε τους μήνες από το κάρπισμα των δένδρων.
Στις αυλές των σπιτιών μας παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό και ότι άλλο σκαρφίζονταν το μικρό μυαλουδάκι μας.
Εκείνο το καλοκαίρι στο Μακρέϊκο ήταν η πρώτη χρονιά που παίξαμε καραγκιόζη.
Σκαρώναμε κι εμείς τις δικές μας φιγούρες, από σκληρό χαρτόνι, κρεμούσαμε ένα λευκό σεντόνι, βρίσκαμε και δυο κεριά για το φωτισμό και με λίγη πρόβα ήταν όλα έτοιμα για την παράσταση.
Η Βάσω, η πιο τολμηρή και πιο παθιασμένη για τέτοιου είδους πράγματα, είχε αναλάβει να ενσαρκώνει τις άψυχες φιγούρες, μιμούμενη όσο μπορούσε τις διάφορες φωνές των ηρώων πίσω από το λευκό σεντόνι.
Ο Χρήστος είχε αναλάβει τα "σκηνικά" (Καρέκλες,κεριά, σεντόνι, λουλούδια κ.λ.π).
Άλλες φορές παίζαμε αυτοσχέδια παιχνίδια με διάφορα υλικά και αλωνίζαμε κάθε σπιθαμή την Μακρέϊκη ρούγα όλη μέρα σχεδόν μέχρι να πέσει το βραδάκι και να το διαλύσουμε.
Άλλοι πάλι καβαλίκευαν ένα ξύλο η καλάμι και μιμούμενοι με το στόμα τον ήχο της μοτοσικλέτας, έκαναν, πως γκάζωναν και ξαμολιούνταν ξυπόλυτοι στους χωματένιους δρόμους του χωριού. Πολλές φορές χάζευα βλέποντας τον αδελφό μου τον Κώστα να χώνεται σε κάτι λακκούβες του δρόμου γεμάτες κουρνιαχτό και να κάνει δήθεν πως βουλιάζει. Έβαζε τότε όπισθεν, μαρσάριζε, σπινιάριζε, ξαναμαρσάριζε και μέσα σ΄ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας του δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος, πως από μοτοσικλέτα κατέληγε να οδηγεί τρακτέρ μέσα σε δύσβατα και επικίνδυνα χώματα.
Στο τέλος ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτος κουρνιαχτό όπως ήταν φυσικό.
Έτσι λοιπόν, το σούρουπο, αφού η γειτονιά μάθαινε για την παράστασή μας, αρχίζαμε και παίζαμε τις διάφορες ιστορίες του καραγκιόζη, στους λιγοστούς μας θεατές, Χρήστος, Νίκος, Ζέτα, Βάσω, Παύλος, Αλέκος, Κώστας, Θάνος, Μπάμπης κ.α που συνήθως αποτελούνταν από την τότε παρέα μας. Με τις συνηθισμένες ατάκες της Βάσως του Καραγκιόζη και του Χατζατζάρη, σκόρπιζε το γέλιο και το αθώο παιδικό μας παιχνίδι γίνονταν βίωμα στις καρδιές μας.
Ώσπου, μια μέρα καλοκαιριού του 1968 που ετοιμαζόμασταν πάλι για την παράσταση, έρχεται ο αδελφός μου ο Κώστας τρέχοντας και μας λέει κοντανασαίνωντας:
Παιδιά, παιδιά, παρατήστε τα κι ελάτε να πάμε στο μαγαζί του μπάρμπα Νίκου (Νικολακάκια), έφερε τηλεόραση και θα βλέπουμε τσάμπα «σινεμά».
Ανυποψίαστοι και βέβαια ανήμποροι να αντισταθούμε στην εισβολή της εξέλιξης, τα παρατήσαμε γεμάτοι περιέργεια και πήγαμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.
Είχε έρθει η πρώτη τηλεόραση στο χωριό!!!
Τότε είναι που μαζευόμασταν σχεδόν όλο το χωριό μικροί και μεγάλοι και βλέπαμε τα πρώτα σήριαλς της εποχής, την "Γειτονιά μας" την Γνωστή σε όλους μας "Λάσσυ" και τον "Αγνωστο πόλεμο" του βαρτάνη....
Από τότε δεν ξαναπαίξαμε ποτέ πια καραγκιόζη και κάθε βράδυ μαζευόμασταν όλοι στο μαγαζί του μπάρμπα Νίκου και παρακολουθούσαμε μαγεμένοι τηλεόραση...!!!

Μουσικός...επάγγελμα ή κατάντια;

Ένα από τα επαγγέλματα που τα τελευταία χρόνια τείνουν προς εξαφάνιση είναι και αυτό του Μουσικού.
Την τελευταία δεκαετία πολλοί είναι οι μουσικοί που λόγω των δυσκολιών στράφηκαν σε δεύτερη πρωινή δουλειά, όχι για “συμπλήρωμα’’ του μισθού τους αλλά καθαρά για επιβίωση.
Ακόμη περισσότεροι εγκατέλειψαν εντελώς τη μουσική.
Πολλοί ίσως παραξενευτούν διαβάζοντας αυτά τα λόγια ίσως γιατί έχουν συνδέσει τα μεροκάματα των μουσικών με αυτά των τραγουδιστών.
Η αλήθεια είναι ότι τα μεροκάματα των μουσικών, ακόμα και τις παλιές χρυσές εποχές των κέντρων διασκέδασης, δεν έφταναν ούτε το 1/10 της αμοιβής των “πρώτων’’ ονομάτων του τραγουδιού.
Το μόνο που τους κρατούσε στο να ζουν αξιοπρεπώς και να καταφέρουν, κάποιοι έστω, να αγοράσουν κάτι, είναι το γεγονός ότι δούλευαν 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς ρεπό.
Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αλλάξει ριζικά.
Οι μέρες εργασίας έγιναν μετά βίας 2 η και στην χειρότερη περίπτωση 1.
Το μεροκάματο (όταν πληρώνονται) δε φτάνει ούτε για την βενζίνη της εβδομάδας.
Η επιβίωση ενός επαγγελματία μουσικού σήμερα φαντάζει άπιαστο όνειρο.
Τι φταίει όμως και οδηγήθηκε στην καταστροφή ο κλάδος;
Σαφώς μεγάλο ρόλο έχει παίξει η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει πολλά επαγγέλματα, και κατά δεύτερον η τηλεόραση και τα Media που ασχολούνται όλη μέρα με το απολύτως τίποτα στο θέμα της μουσικής.
Κατά τη γνώμη μου όμως το κακό έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν.
Πρώτα απ’ όλα ποτέ δεν υπήρξε κατοχυρωμένο επάγγελμα.
Άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος έβγαζε και βγάζει ο οποιοσδήποτε που δηλώνει μουσικός υπογράφοντας απλά μια αίτηση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του!!!... Και αυτό γιατί το Ελληνικό κράτος και οι Υπουργοί “Πολιτισμού’’ που πέρασαν, πότε δεν το αναγνώρισαν σαν επάγγελμα παρά τις όποιες πιέσεις.
Βέβαια το φταίξιμο δεν είναι μόνο του κράτους αλλά και των ίδιων των Μουσικών.
Πότε δεν υπήρξαν οργανωμένοι όπως άλλοι κλάδοι. Φταίνε και οι ίδιοι που η δουλειά τους έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι και όποιος άσχετος θέλει ανεβαίνει στο πατάρι και παίζει με εξευτελιστικά μικρό μεροκάματο, κατεβάζοντας έτσι και άλλο τα ήδη χαμηλά στάνταρ του επαγγέλματος και στερώντας την δουλειά από έναν καλό μουσικό που απλά προσπαθεί να επιζήσει ανάμεσα στην λαίλαπα της προχειρότητας και της ασχετοσύνης.
Γεγονός είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων προτιμούν τους φθηνότερους, χωρίς να τους νοιάζει η ποιότητα, αφού όλα μεταφράζονται σε χρήμα.
Φταίει και η μουσική παιδεία του Ελληνα που επικροτεί τέτοια φαινόμενα δίνοντας το δικαίωμα στον κάθε ιδιοκτήτη να πράξει τα παραπάνω.
Κι ενώ τα μεγάλα μαγαζιά κρατάνε ακόμα ένα κάπως υψηλό επίπεδο στις ορχήστρες τους, στα μικρότερα μαγαζιά η κατάσταση είναι τραγελαφική.
Δυστυχώς το θέμα έχει πολλές διαστάσεις και δεν είναι εύκολο να αναλυθούν μέσα σε λίγες γραμμές. Είναι όμως μία μικρή γεύση από τα σοβαρά και χρόνια προβλήματα ενός μουσικού.
Ίσως όμως η κρίση που διανύουμε είναι και μια καλή ευκαιρία να ξεκαθαρίσει λίγο το μουσικό τοπίο.
Σε κάθε περίπτωση πάντως το σημαντικό είναι ένα....!!!
Η ζωντανή μουσική καλά κρατεί...!!!